Ολα άρχισαν από τις ανοιχτές παλάμες
Λάρισα, 28η Οκτωβρίου 2011. Η μαθητική παρέλαση εξελίσσεται ομαλά και εθιμοτυπικά όπως κάθε χρόνο. Ωσπου… ένας μαθητής περνώντας μπροστά από τους επισήμους ανοίγει την παλάμη του και ανερυθρίαστα τους μουντζώνει. Ημασταν στην περίοδο του συλλογικού μας παροξυσμού.
Την εποχή που ο Β. Βενιζέλος είχε περιγράψει ως «εκτσογλανισμό» της κοινωνίας και η αγένεια του 16χρονου ήταν αυτό ακριβώς που χρειαζόταν για να τον ηρωοποιήσει σε εκείνη τη μερίδα του κόσμου που ζητούσε κρεμάλες έξω από τη Βουλή. Η «Ελευθεροτυπία» είχε γράψει για τον 16χρονο ότι ήταν ο εκφραστής μιας νέας γενιάς που σιγά σιγά φτιάχνει το δικό της Πολυτεχνείο.
Λίγες μέρες αργότερα, 1/11/2011, το συνδικαλιστικό όργανο των εκπαιδευτικών, η ΟΛΜΕ, εξέδωσε μια ανακοίνωση – μνημείο αρνητικού παιδαγωγικού μηνύματος: «Είμαστε περήφανοι που η νέα γενιά, οι μαθητές μας, αντιλαμβάνονται όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω τους και αντιστέκονται, αντιδρώντας με τους δικούς τους κάθε φορά τρόπους». Ισως η ανακοίνωση ήταν και μια απάντηση για τη χοντράδα του 16χρονου, αφού καταδείκνυε ποιοι ήταν αυτοί που είχαν την ευθύνη να διαπλάσουν την προσωπικότητά του.
Εκείνοι που με περηφάνια δικαιολόγησαν τον κωλοπαιδισμό. Στα χρόνια που ακολούθησαν, λοιδορίες και τραμπουκισμοί αποθεώθηκαν και καταγράφηκαν στο συλλογικό υποσυνείδητο ως πράξεις ηρωισμού. Μια ολόκληρη γενιά μεγάλωνε βλέποντας τους πατεράδες της να μουντζώνουν τη Βουλή και «αντιστασιακά» κόμματα μαζί με «ηρωικά» media να υποδαυλίζουν το κλίμα έντασης και τραμπουκισμού.
Είναι η γενιά που πήρε όλα τα λάθος μηνύματα. Οι σημερινοί έφηβοι γαλουχούνται από την πλατεία των Αγανακτισμένων, που μορφοποίησε τον κυρίαρχο λόγο και τις συμπεριφορές. Πολλά χρόνια μετά, τα σχολεία έχουν μετατραπεί σε ζούγκλα, μια καθηγήτρια πεθαίνει από εγκεφαλικό στα 57 της χρόνια. Καμία ουσιαστική τιμωρία δεν υπάρχει ακόμα και για τις πιο ακραίες αντικοινωνικές ή παραβατικές συμπεριφορές. Οι περιγραφές για όσα συνέβαιναν στις τάξεις προκαλούν οργή.
Η καθηγήτρια – θύμα είχε υποβάλει επίσημη αναφορά στο υπουργείο Παιδείας αλλά και τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Θεσσαλονίκης και της Κεντρικής Μακεδονίας, ζητώντας τη λήψη μέτρων. Είχε καταγράψει ακραία περιστατικά, αναφέροντας ημερομηνίες και ώρες. Οπως περιέγραφε, για παράδειγμα, μαθήτρια της πέταξε ανοιχτό πλαστικό μπουκάλι γεμάτο σοκολατούχο γάλα, το οποίο κατέστρεψε τα ρούχα της.
«Καθ’ όλη τη διάρκεια της διδακτικής ώρας, μου πετούσε χαρτιά και στο τέλος ένα μπουκάλι γεμάτο με νερό, το οποίο έπεσε στο πάτωμα και άνοιξε γεμίζοντας και εμένα και την τάξη με νερό». Σε άλλο σημείο ανέφερε ότι, ενώ έγραφε στον πίνακα, της πέταξαν νερό, καθώς και βαρύ βιβλίο, αν και γνώριζαν ότι είχε κάταγμα, που θα μπορούσε να επιδεινωθεί. Η γυναίκα στην αναφορά της ζητούσε μέτρα, πρότεινε την παρουσία ψυχολόγου, όμως τίποτα από όλα αυτά δεν συγκίνησε, όπως φάνηκε, ούτε το υπουργείο Παιδείας ούτε τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Θεσσαλονίκης ούτε της Κεντρικής Μακεδονίας.
«Η γυναίκα έσκασε», θα έλεγε ο δικηγόρος της μετά τον θάνατό της. Ανήλικοι τραμπούκοι στους οποίους κανείς δεν έμαθε τρόπους και σεβασμό, ζουν σε σπίτια όπου το νταηλίκι αντιμετωπίζεται ως μαγκιά, η ευγένεια ως ένδειξη αδυναμίας, οι πράξεις δεν έχουν ποτέ συνέπειες, αντίθετα γονείς, χωρίς ντροπή, τρέχουν στο σχολείο να δικαιολογήσουν τα βλαστάρια τους κάθε φορά που κάποιος τους κάνει παρατήρηση ή τολμάει να τους βάλει τιμωρία.
Η αποθέωση του μαθητή που μούντζωσε στις παρελάσεις δημιούργησε το υπόδειγμα του αξιακού κώδικα με βάση τον οποίο μια ολόκληρη γενιά μεγαλώνει τα δικά της παιδιά. Και κάπως έτσι, κάποια άλλα παιδιά καταλήγουν στα νοσοκομεία, άλλα αυτοκτονούν λόγω bullying και καθηγήτριες «σκάνε» και πεθαίνουν.