Ενας πόλεμος που άργησε πολύ να γίνει
Η ειρήνη είναι υπέρτατο αγαθό. Ουδείς με σώας τας φρένας αμφιβάλλει περί αυτού. Ομως, υπάρχει εδώ και κάτι ακόμα που πρέπει να μη διαλάθει την προσοχή, αν και συμβαίνει κατά κόρον. Συμβαίνει, επειδή είναι ελάχιστα δημοφιλές και, συνεπώς, μη υποστηρικτέο λόγω των ζητημάτων που εγείρει: ότι η ειρήνη δεν είναι το μοναδικό υπέρτατο αγαθό. Υπάρχουν και άλλα, της ίδιας τάξεως, που είναι επίσης απολύτως απαραίτητο να προστατεύονται. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ένα υπέρτατο αγαθό: υπάρχει συνδυασμός από ορισμένα κεφαλαιώδη, εξίσου απαραίτητα, που ή συνυπάρχουν και εξασφαλίζουν ομαλότητα ή, αν όχι, τότε, μέσα από τη σύγκρουσή τους που, εν τέλει, αν επιμείνει, δεν επιλύεται παρά μόνον με το ύστατο μέσο που είναι η προσφυγή στα όπλα, στο βάθος, αργά ή γρήγορα, ενεδρεύει το χάος.
Δεν είναι νοητό προς όφελος ούτε καν της ειρήνης να θυσιάζονται κατά σύστημα η διεθνής ασφάλεια, όπως και η εσωτερική πλήθους κρατών, οι ζωές εντελώς ανυποψίαστων ανθρώπων, αλλά και το δικαίωμα χωρών να υπάρχουν, όπως επίσης, η ελεύθερη διέλευση σε ένα από τα πιο κρίσιμα περάσματα για την παγκόσμια οικονομία χωρίς διαρκή απειλή, ή να επιτρέπεται συνεχής παρέμβαση στις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις δημοκρατιών που επιτυγχάνεται μέσα από μηχανισμούς τρομοκρατίας, αιματηρής και ιδεολογικής.
Τέλος, το πιο σημαντικό όλων, η μεγάλη, παρανοϊκή αντίφαση: είναι αδιανόητο στο όνομα της ειρήνης ένα καθεστώς που δεδηλωμένα και με όλους τους τρόπους, ρητορικούς και έμπρακτους, δεν την επιθυμεί, να κερδίζει χρόνο ώστε αποδεδειγμένα να προετοιμάζεται καθημερινά για να αποκτήσει όπλα μαζικής καταστροφής, όπως ακριβώς συμβαίνει εδώ και πάρα πολύ καιρό με το Ιράν και με το θλιβερό θέατρο των συνομιλιών για το πυρηνικό του πρόγραμμα. Προετοιμασία που ουδέποτε σταμάτησε, μέχρι πριν από λίγες ημέρες: μέχρι την ώρα που τη διέκοψαν οι βόμβες, όπως θα έπρεπε να είχε συμβεί εδώ και πολύ καιρό, για όλους αυτούς τους λόγους.
Είναι βέβαιο ότι δεν θα αρέσει σε πολλούς, όμως εξίσου βέβαιο είναι ότι ο πόλεμος αυτός ουσιαστικά όχι απλώς έπρεπε, αλλά και άργησε πολύ να γίνει. Το Ιράν υπήρξε κράτος παγκόσμιος εκβιαστής και τρομοκράτης. Πού το ξέρουμε; Δεν το έκρυψε ποτέ. Αντιθέτως, το διαφήμιζε νυχθημερόν. Και το απέδειξε και τώρα με την προσπάθεια να τινάξει τα πάντα στον αέρα γύρω του, προκειμένου να σωθεί το ίδιο.
Χρηματοδοτεί δολοφόνους, πειρατές, τρομοκρατικές οργανώσεις, σέκτες που κάνουν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες να τρέμουν για το τι μπορεί να κρύβουν μέσα τους, ορκίζεται στον θάνατο των απίστων, στην εξάλειψη του Ισραήλ και όχι μόνον. Και κάθε μέρα ήταν ένα βήμα πιο κοντά στο να καταφέρει, ελέω των τεράστιων πόρων του και της ανεύθυνης διεθνούς έως τώρα υποκρισίας, να διαθέτει τα στρατηγικά όπλα που θα επέτρεπαν ακόμα και το όποιο επόμενο «Μπατακλάν» να γίνει με πυρηνική γόμωση…
Αν αυτό το φασιστικό καθεστώς της μεσαιωνικής δολοφονικής θεοκρατίας έφτανε τελικά στο σημείο να αποκτήσει τέτοια όπλα, και έφτασε πραγματικά κοντά περιπαίζοντας τους μοιραίους συνομιλητές του, η απειλή για τη Μέση Ανατολή και εξίσου για την Ευρώπη θα ήταν δραματική.
Ακούγεται το «επιχείρημα» ότι οι επιθέσεις που, επιτέλους, το σταμάτησαν είναι ενάντιες στο λεγόμενο διεθνές δίκαιο. Πρώτον, το διεθνές δίκαιο είναι αμιγώς «εργαστηριακή» έννοια – όχι πραγματική. Ομως, ακόμα και αν το ξεπεράσουμε αυτό προς χάριν της συζήτησης, τίθεται το ερώτημα: το να σταματήσεις ένα κράτος – μαζικό δολοφόνο τρομοκράτη είναι αντίθετο με το διεθνές δίκαιο; Και, εν τέλει, αν όντως είναι κατά το γράμμα του, μήπως θα πρέπει να σκεφτεί επιτέλους κανείς ότι αυτό κάθε άλλο παρά «δίκαιο» είναι; Μήπως απλώς το να υπάρχει νομική κάλυψη και θεσμική προστασία και επιχείρημα αυτού του είδους που να επιτρέπει σε ένα τέτοιο καθεστώς να δρα ανεξέλεγκτα, δεν είναι «δίκαιο»; Αλλά έκτρωμα;