باید در علوم انسانی بر اساس مبانی بومی خودمان حرکت کنیم/ در دانشگاه هر رشتهای بعد از ۵ سال باید بازنگری شود
رئیس دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی گفت: بومیسازی برای ما، به معنای اسلامی و دینی کردن نیست. استفاده از دانش یک بوم و بهره برداری در همان بوم است که کارایی دارد و چنین یافتههایی اگر به بوم دیگری بروند، قطعا نیاز به پژوهش میدانی جدیدتری خواهند داشت.
به گزارش خبرنگار ایلنا، بسیاری از یافتههای علمی البته به جز علوم محض، در یک کشور به کار میآیند در حالی که ممکن است در کشوری دیگر هیچ کاربردی نداشته باشند. این عقیده نشان از اهمیت رسیدن به سطحی از یافتهها و نظریات بومی در علوم انسانی دارد. ما ساحت نظریهپردازی را سریع به کاربست میکشانیم؛ گویی که چند سده عقب افتادهایم و میخواهیم به هر قیمت شده سریع به هدف برسیم، ولی این راهش نیست. راهش این است که اول مبانی را مطرح کنیم و بعد بر اساس این مبانی، آزمایشها و پژوهشهایی انجام دهیم. این نکات، توضیحاتی است که رئیس دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران، درمورد وضعیت نظریهپردازی در حوزه علوم انسانی در ایران، بیان کرده است. به عقیده این استاد دانشگاه، ما موظف هستیم در علوم انسانی بر اساس مبانی بومی خودمان حرکت کنیم و طبیعی هم هست. با توجه به اهمیت دستیابی به نظریات بومی، برای بررسی وضعیت فعلی و نقش اندیشه و اندیشه ورزی در تولید نظریه علمی در علوم انسانی، با «رضا پورحسین» گفتوگویی داشتیم که در ادامه شرح آن را میخوانید؛
یکی از دغدغههای علوم انسانی در ایران که بارها توسط کارشناسان مطرح شده، بومی شدن این علم است؛ شما فکر میکنید چطور میتوان به این هدف رسید و آیا افزودن واژه «اسلامی» به علوم «انسانی» میتواند موجب بومی شدن این علم شود؟