نماینده ویژه اتحادیه اروپا برای افغانستان: در بیشتر دیدارها و گفتوگوها با مقامهای طالبان، موضوع حقوق زنان و دختران مطرح میشود
نماینده ویژه اتحادیه اروپا برای افغانستان میگوید که در بیشتر دیدارها و تعاملات نزدیک با مقامهای طالبان، موضوع حقوق زنان و دختران در افغانستان مطرح میشود، اما برداشتهشدن محدودیتهای اعمالشده بر آنان کار آسانی نیست.
ژیل برتران این اظهارات را روز سهشنبه، ۷دلو در گفتوگویی اختصاصی با رادیو آزادی مطرح کرد و گفت که به همین دلیل، تعامل اصولی و گفتوگوهای مستمر با طالبان ادامه دارد. وی با اشاره به محدودیتهایی که طالبان بر زنان و بهویژه بر آموزش دختران وضع کردهاند، گفت:
« آنچه ما در افغانستان میبینیم ـ به ویژه محرومبودن دختران بالاتر از صنف ششم از آموزش ـ نقض آشکار حقوق بشر است. این اقدام نه توجیه دینی دارد و نه فرهنگی. صادقانه بگویم، این یک محدودیت بزرگ است که طالبان بر کشور، اقتصاد آن و توانایی جامعه برای عملکرد عادی تحمیل کردهاند. اگر این وضعیت ادامه یابد ـ موضوعی که ما مرتباً با آنان مطرح میکنیم ـ افغانستان خود را از نیمی از استعدادها و ظرفیت انسانیاش محروم میسازد.»
نماینده ویژه اتحادیه اروپا برای افغانستان افزود که یکی از اهداف مهم کمکهای اتحادیه اروپا به افغانستان این است که تا حد امکان از فعالیتهایی حمایت شود که توسط زنان و برای زنان انجام میشود، زیرا آنان درک بهتری از وضعیت زنان در افغانستان دارند. به گفته او، همین موضوع باعث شده که در بیشتر فعالیتهای اتحادیه اروپا در این کشور، حمایت از زنان و مشارکت آنان به یک اولویت تبدیل شود.
اظهارات نماینده ویژه اتحادیه اروپا درباره حمایت از زنان افغان در حالی مطرح میشود که سازمان ملل متحد میگوید پیشرفت زنان در افغانستان وابسته به برداشتهشدن محدودیتهایی است که از سوی حاکمان این کشور (طالبان) بر آنان تحمیل شده است.
استفن دوجاریک سخنگوی سرمنشی سازمان ملل متحد، روز دوشنبه در یک کنفرانس خبری در نیویارک در پاسخ به پرسش خبرنگاری درباره اینکه آیا در جریان سفر اخیر مقامهای ارشد سازمان ملل به افغانستان، حاکمان این کشور تعهدی برای لغو محدودیتهای اعمالشده بر زنان دادهاند یا خیر، گفت که او فقط میتواند از طرف سرمنشی و نمایندگان او سخن بگوید، نه از طرف دیگران؛ اشاره او به مقامهای ارشد طالبان بود که هیئت سازمان ملل در سفر به کابل با آنان دیدار کرده است.
آقای دوجاریک افزوده روشن است که تا زمانی که محدودیتهای اعمالشده بر زنان و دختران در تقریباً همه عرصههای زندگی بهطور کامل برداشته نشود یا دستکم کاهش نیابد، ایجاد تغییرات مثبت در زندگی آنان ناممکن خواهد بود.
او بار دیگر تأکید کرد که سازمان ملل متحد خواستار لغو محدودیتهای اعمالشده بر زنان و دختران افغان است.
سخنگوی سرمنشی سازمان ملل در آغاز نشست خبری، با اشاره به سفر رزماری دیکارلو، معاون سرمنشی سازمان ملل در امور سیاسی و صلح به افغانستان که روز یکشنبه به پایان رسید، گفت که او در دیدارهایش با مقامهای حاکم در کابل، بهطور کلی نگرانی خود را نسبت به محدودیتهای اعمالشده بر کار، آموزش و حضور عمومی زنان و همچنین ممنوعیت کار کارمندان زن در نهادهای سازمان ملل ابراز کرده و خواستار لغو فوری این محدودیتها شده است.
خانم دیکارلو در سفر خود به کابل با امیرخان متقی وزیر امور خارجه و سراجالدین حقانی وزیر داخله حکومت طالبان دیدار کرده و با شماری از زنان افغان، اعضای جامعه مدنی و کارمندان زن افغان سازمان ملل در افغانستان نیز گفتوگو کرده است.
به گفته آقای دوجاریک، خانم دیکارلو مقامهای حاکم در کابل را تشویق کرد که در روند دوحه بهطور کامل مشارکت داشته باشند و همه تعهدات بینالمللی لازم برای ادغام دوباره افغانستان در جامعه جهانی را انجام دهند.
از سوی طالبان نیز درباره اینکه آیا در دیدارهای مقامهای ارشد آنان با این مقام بلندپایه سازمان ملل، درباره حقوق زنان و دختران افغان گفتوگویی صورت گرفته یا تعهدی داده شده است، چیزی نگفته اند.
زنان افغان تا چه اندازه به چنین نشستهایی امیدوارند که آغازی برای تغییر در زندگیشان باشد؟ فعالان زن میگویند که چندان امیدی به آن ندارند.
سیما نوری فعال حقوق زن میگوید: «طالبان آموزش را یک مسئله آموزشی نمیدانند، بلکه آن را یک موضوع ایدئولوژیک و سیاسی میدانند و تلاش میکنند از آن برای کنترل زنان و دختران که بخش مهمی از ساختار قدرتاند، استفاده کنند. این وضعیت موقت است و فشارهای دیپلماتیک میتواند آن را تغییر دهد. با این حال، کشورهایی که خواهان پیشرفت این مسائل هستند و همچنین سازمان ملل متحد ابزار فشار قاطع ندارند و تحریمها نیز بسیار محدودند. بیشتر فشارها در حال حاضر لفظی و دیپلماتیک است.»
پس از بازگشت طالبان به قدرت در افغانستان درسال ۲۰۲۱، دختران و زنان از تحصیل بالاتر از صنف ششم منع شدهاند و بر مشارکت فعال زنان در بسیاری دیگر از عرصههای اجتماعی محدودیتهای بیشتری وضع شده است؛ محدودیتهایی که نهادهای حامی زنان آن را نقض جدی حقوق بشر میدانند.