دبیر: کمپ تیمهای ملی کشتی چهار بار هدف قرار گرفت
رئیس فدراسیون کشتی با اشاره به حملات اخیر به ایران و آسیب دیدن کمپ تیمهای ملی، از تخریب بخشهایی از خانه کشتی و توقف اردوها خبر داد.
به گزارش ایلنا، علیرضا دبیر رئیس فدراسیون کشتی در گفتوگویی تلویزیونی نسبت به حملات ددمنشانه رژیم صهیونی آمریکایی به خاک ایران و شهادت آیتالله خامنهای اظهار داشت: عزاداری بماند برای بعد و هنوز کار داریم و از این موضوع ناراحتیم. برای خودمان ناراحتیم و واقعا نمیدانم باید چه بگویم. هر طور میخواهم با خودم کنار بیایم، نمیدانم چگونه باید این کار را انجام بدهم اما من بچه جنوب شهرم، اگر بخواهم لاتیاش را بگویم، تهِ تهش را بخواهم بگویم، واقعا خیلی نامردی بود. اگر آقا شهید نشود، این واقعا حقش است. در میان امامها، آقا علیبنابیطالب یکجور بود اما هیچکسی مانند امام حسین شهید نشد. شما این همه ولی خدا و مراجع را ببینید، هیچکدام هم مثل آقا شهید نشدهاند. انشاءالله همانطور که جایگاه ایشان بالا بود، قبل از شهادتش هم جایگاهش بالا بود و با این شهادت جایگاهش خیلی بالاتر رفته است. انشاءالله دست ما را بگیرد همانطور که در دنیا دست ما را گرفته بود، آنطرف هم بگیرد اما هنوز کار داریم و ماجرا هنوز تمام نشده و این بازی ادامه دارد.
دبیر با ذکر خاطرهای از امام شهید گفت: شخصیت ما با وجود ایشان شکل گرفته است. شما حساب کنید من دوازده یا سیزده ساله بودم که ایشان به رهبری انقلاب رسیدند. ما امام را خیلی درک نکردیم، میدیدیم اما متوجه نمیشدیم. بلافاصله، وقتی به سن تکلیف رسیدیم، مرجع ما بودند. اگر بخواهم از خاطرات بگویم، این را بگویم که خوشحالم هیچوقت، چه زمانی که کشتی میگرفتم، چه زمانی که در شورا بودم و چه وقتی در فدراسیون بودم، خیلی راحت میتوانستم بگویم که اگر درخواست شخصی داشته باشم اما هیچوقت، اصلا یادم نمیآید که چنین کاری کرده باشم و اصلا نمیتوانستم. همیشه فقط یک چیز به آقا میگفتم. سال ۷۹ خدا لطف کرد و مدال طلای المپیک را به من داد. ما خدمت آقا رسیدیم. آن زمان آقا با بچهها شوخی میکردند. آقا آن موقع ۱۰ تا سکه به من داد در حالی که آقا سکه نمیدادند و قرآن میدادند. بعد به من گفتند آقای دبیر، خدا دلت را شاد کند، دل مردم را شاد کردی. از همانجا بود که برای اولین بار این جمله را به کار بردم و گفتم آقا نوکرتیم. از آن زمان تا همین اواخر، همیشه همین را میگفتم: آقا نوکرتیم. همین. اینکه بخواهیم چیز شخصی بگوییم، اصلا نبود خدا را شکر.