Δίλημμα
Οι αντίπαλοι του λένε ειρωνικά πως το αφήγημά του είναι «Μητσοτάκης ή χάος». Στις τρεις λέξεις αυτού του δίπολου χωράει σχεδόν όλη η κριτική που του ασκούν για τις αλαζονικές συμπεριφορές της κυβέρνησής του. Εκείνος, λοιπόν, θέλησε να αλλάξει το δίλημμα. Να το φέρει στα μέτρα που τον εξυπηρετούν. Πίσω από τα παραβάν οι ψηφοφόροι θα πρέπει να σκεφτούν «Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης ή Κωνσταντοπούλου ή Βελόπουλος», ανέφερε.
Η προσωποκεντρική προσέγγιση της προεκλογικής εκστρατείας έχει ήδη δουλέψει δύο φορές για τον Πρωθυπουργό. Τα πρόσωπα κάνουν τα διλήμματα σαφή, ισχυρίζονταν στενοί του συνεργάτες πριν από τις προηγούμενες εθνικές αναμετρήσεις – κι όταν τα δεύτερα μπορούν να αποτυπωθούν καθαρά στο μυαλό των πολιτών, τότε έχουν περισσότερες πιθανότητες να αποδώσουν καρπούς. Μ’ αυτή την εκτίμηση συμφωνούν κι έμπειροι εκλογολόγοι. Τη συμμερίζονται επειδή η ηγετικότητα των αρχηγών των κομμάτων είθισται να επηρεάζει τα εκλογικά τους ποσοστά, όπως σημειώνει ένας. Για να το πούμε αλλιώς: συμφέρει περισσότερο τον σημερινό πρόεδρο της ΝΔ να τον συγκρίνουν με τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης ονομαστικά παρά με την αφηρημένη έννοια της αταξίας. Η στρατηγική στηρίζεται κι από τα ευρήματα στον δημοσκοπικό δείκτη καταλληλότητας για την πρωθυπουργία.
Αντιπαραβολή
Εκεί ο μόνος που έχει εμφανιστεί να κοντράρει στα ίσια τον γαλάζιο επικεφαλής είναι ο «κανένας». Η απόσταση που τον χωρίζει απ’ όλους τους υπόλοιπους είναι πάντα διψήφια, ενώ ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης συνήθως κατατάσσεται χαμηλά στη λίστα που βγάζουν τα δείγματα των μετρήσεων. Στην πιο πρόσφατη της MRB, για παράδειγμα, έπιασε μόλις 4,4%, ενώ δεύτερη ήταν η Κωνσταντοπούλου με 10,7% και τρίτος ο Βελόπουλος με 7,7%. Στην προηγούμενη που μετρήθηκαν οι πεποιθήσεις της κοινής γνώμης για την κυβερνητική τους επάρκεια, της Interview, ο Ανδρουλάκης ακολουθούσε τον «κανένα» με 9,7% – αλλά ο πρώτος Μητσοτάκης έπιανε τριπλάσιο ποσοστό. Αυτός που θεωρητικά είναι εν αναμονή πρωθυπουργός, αφού ηγείται του δεύτερου κόμματος, δεν πείθει ούτε καν το σύνολο της εκλογικής βάσης του ΠΑΣΟΚ πως είναι έτοιμος να αναλάβει την ευθύνη της διακυβέρνησης, δηλαδή. Το είδος της σύγκρισης που έχει επιλέξει το κυβερνητικό στρατόπεδο για να αντιπαρατεθεί με τα αντιπολιτευόμενα φαίνεται να το ευνοεί. Αλλά, δεν είναι το ισχυρότερο όπλο για μια δεύτερη επανεκλογή. Γιατί δεν προφυλάσσει όποιον το κρατάει από την αντιπαραβολή των προεκλογικών προσδοκιών που δημιούργησε το 2019 και το 2023 με την εμπειρία των δύο κυβερνητικών του θητειών.