Φύγε εσύ, έλα εσύ
Ας υποθέσουμε ότι κάποιος αλλοδαπός προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει και να περιγράψει την τρέχουσα πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. Μιας χώρας που τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια έχει βρεθεί, για πολλούς λόγους, στην κορυφή της πολιτικής ειδησεογραφίας – τουλάχιστον στην Ευρώπη – και έχει ζήσει μεγάλες εσωτερικές αναταραχές. Και σε μια εποχή διεθνούς γεωπολιτικής κρίσης, οικονομικής ύφεσης και μιας σειράς προκλήσεων για το μέλλον.
Ε, τον λυπάμαι τον άνθρωπο. Εδώ ο κόσμος καίγεται κι εμείς ασχολούμαστε με μια εκδοχή της πολιτικής που μοιάζει περισσότερο με συζήτηση περί ποδοσφαιρικών μεταγραφών, μην πω… γκομενικών. Ποιος είναι με ποιον, ποιος έφυγε από ‘δω, ποιος πήγε πού, ποιος έδιωξε ποιον, ποιοι χώρισαν, ποιοι ξανάσμιξαν, ποιοι προσεγγίζονται, ποιοι έκαναν ξεπαρεού αλλά δεν τον λένε, ποιοι τσακώθηκαν και το λένε, ποιοι μαλλιοτραβήχτηκαν και το φωνάζουν, ποιοι γλυκοκοιτάζουν κατά ‘κει, ποιοι φλερτάρουν κατά ‘δω, ποιοι πήγαν κι άπλωσαν τα ρούχα στην ταράτσα, όχι μόνο τα πλυμένα αλλά και τα λερωμένα, τ’ άπλυτα, τα περαπεταμένα.
Πρώτα απ’ όλα, τα απόνερα μιας ολέθριας σχέσης, διότι σε λίγους μήνες θα έχουμε ξεχάσει και το όνομα Κασσελάκης· του πιο διάττοντα από τους διάττοντες αστέρες της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Ούτε δυόμισι χρόνια δεν κράτησε και το όνειρο και το θαύμα. Ο άνθρωπος που θα έσωζε μια παράταξη, δεν μπόρεσε να σώσει ούτε τον εαυτό του και πλέον το κόμμα του μετά δυσκολίας ανιχνεύεται δημοσκοπικά. Αυτός όμως τουλάχιστον το έζησε το όνειρό του.
Οι πρώην φαν του, που «ερωτεύτηκαν» το ευρύστερνο της κορμοστασιάς του, «απάτησαν» για χάρη του τον Τσίπρα, μετά τον έβρισαν σαν περσινές, ξινισμένες αρραβωνιαστικιές και τώρα «κάνουν ματάκια» παντού μήπως και μπουν κάτω από μία στέγη είναι για λύπηση. Για μεγαλύτερη λύπηση όμως, είναι όλοι εκείνοι που, αφού τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια του Τσίπρα, τους πλάνεψε για λίγο η ντόλτσε βίτα σε άλλα κόμματα και τώρα που βλέπουν ότι Βουλή γιοκ, παρακαλούν απεγνωσμένα, να τους πάρει στο κόμμα τους. Πώς έλεγε η Κατερίνα Χέλμη στα «Κόκκινα φανάρια»; «Μη φεύγεις Ντόρη, θα φαρμακωθώ». Ε, κάπως έτσι. Εδώ ένα κόμμα (Νέα Αριστερά) διαλύθηκε για πάρτη του και ένα ακόμη είναι υπό διάλυση.
Τώρα, κατά την ταπεινή μου γνώμη, αν ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να φτουρήσει ο καινούργιος του γάμος με την κοινωνία, θε πρέπει να αποποιηθεί τα πάντα όλα που θυμίζουν τον προηγούμενο. Δεν φοράς στον δεύτερο γάμο το κοστούμι του πρώτου – έστω και μεταποιημένο. Και δεν έχει σημασία αν ζήτησε να παραιτηθούν της βουλευτικής τους ιδιότητας, ως προϋπόθεση για να ενταχθούν στο νέο κόμμα. Η κυρία Τοξικόγλου και ο κύριος Τοξικόπουλος θα είναι πάντα – ανεξάρτητα από ποιο κόμμα γράφει η καρτ βιζίτ τους – η κυρία Τοξικόγλου και ο κύριος Τοξικόπουλος. Οπως και όλες οι άλλες «τοξικότητες με κολιέ πέρλα», βασική αιτία για το πατατράκ του 2023, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ίδιου, του πάλαι ποτέ κραταιού ΣΥΡΙΖΑ.
Το «πουλάω» το κόμμα
ΣΥΡΙΖΑ είπα και θυμήθηκα το σουξέ του Γιάννη Πάριου, που και ύμνο του κτηματομεσίτη το λέγαμε κάποτε, «Το πουλάω το σπίτι», στην προκειμένη περίπτωση «Το “πουλάω” το κόμμα». Τι το πουλάνε δηλαδή, που και στο σφυρί να το βγάλουν, ουδείς φαίνεται να το θέλει. Οι βουλευτές του είναι με τις αποσκευές στο χέρι αναζητώντας μια προοπτική βουλευτικής έδρας. Και τι να κάνει δηλαδή ο Φάμελλος. Σόλο καριέρα που λένε και στη σόου μπιζ;
Για την κατάντια του κόμματος που κυβερνούσε πριν από λίγα χρόνια ένα θα πω. Διαγράφηκε προχθές, λόγω «ατασθάλου συμπεριφοράς», ο τελευταίος σούπερ σταρ του ΣΥΡΙΖΑ Παύλος Πολάκης. Σκεφτείτε να γινόταν αυτό πρόπερσι. Τι memes και τι ανέκδοτα θα είχαν κυκλοφορήσει από τις πρώτες κιόλας ώρες. Τώρα; Μη σας πω ότι μεγαλύτερη δημοσιότητα είχαν οι δηλώσεις της Παρθένας Χοροζίδου για τη δέκατη θέση στη Γιουροβίζιον.