Πήγα-Είδα: Ενα μικρό συναυλιακό θαύμα στη «ΓΑΛΙΛΑΙΑ»
Οταν ήρθε αντιμέτωπη με τις γραφειοκρατικές διαδικασίες, αναζητώντας τρόπο να φύγει στο εξωτερικό για να συνεχίσει το έργο της η Οσία Γαβριηλία, τη ρώτησαν ποιες γλώσσες γνωρίζει: «Ελληνικά, τουρκικά, αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά;». Εκείνη απάντησε: «Καμία από αυτές δεν ξέρω. Εγώ ξέρω αυτές: είναι το δάκρυ, είναι το χάδι, είναι το χαμόγελο, είναι η πίστη και η αγάπη».
Αυτή την όμορφη ιστορία μοιράστηκε ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος με το κοινό στον Ιερό Ναό Αναστάσεως Χριστού, την ημέρα της Απόδοσης του Πάσχα. Ηταν η ιδανική εισαγωγή για να υπενθυμίσει ότι στη Μονάδα Ανακουφιστικής Φροντίδας «ΓΑΛΙΛΑΙΑ», που δημιουργήθηκε με δική του μέριμνα, αυτές ακριβώς οι λέξεις αποτάσσουν τον θεωρητικό τους χαρακτήρα και αποκτούν το δικό τους βάθος. Δεν χρειάζεται περίσσια προσπάθεια για να το αντιληφθεί κανείς όταν βρεθεί στον χώρο.
Οπως όλοι όσοι μοιραστήκαμε αυτό το ωραίο πρωινό: οι ασθενείς, οι συγγενείς τους, όσοι μπήκαν στην εκκλησία για ν’ ανάψουν ένα κερί, εκείνοι που συνδέονται με τον ευγενή αυτόν αγώνα και συνδράμουν ανιδιοτελώς και αθόρυβα. Αυτό σκεφτόμουν κοιτώντας την Αμαλία Μουτούση, δυο τρεις σειρές δίπλα μου. Οι αναστάσιμοι ύμνοι ξεπέρασαν το πεδίο της θρησκευτικής ευλάβειας της καλλιτεχνικής έκφρασης και μετουσιώθηκαν σε πράξη συμπαράστασης και θεραπευτικής αγάπης. Αυτό που έχουν ανάγκη ν’ αναπνέουν χώροι όπως η «ΓΑΛΙΛΑΙΑ», όπου ο πόνος και ο αγώνας είναι η καθημερινή πραγματικότητα πολλών συνανθρώπων μας που φιλοξενούνται, όχι έννοιες αφηρημένες. Οπως τόνισε ο Μητροπολίτης Μεσογαίας μετά το τέλος της συναυλίας: «Εδώ υπάρχει πολύς πόνος.
Υπάρχει όμως και αγάπη. Ο στόχος μας είναι να πατήσουμε πάνω στον πόνο που ζουν οι συμπολίτες μας, με την ελπίδα, τη χαρά, την πίστη και την αγάπη που υπερβαίνει τον πόνο του θανάτου. Αυτό που κάνει η “ΓΑΛΙΛΑΙΑ” είναι μια γέφυρα από τον Γολγοθά στην Ανάσταση. Είναι μια πορεία… της μελωδικής αναζωογόνησης, της χαράς, της συμμετοχής στον πόνο. Και αυτό είναι μεγάλη ευλογία».
Το μοίρασμα αυτής της ξεχωριστής εμπειρίας για τον χοράρχη Αντώνη Κουτρουπή βρίσκεται μέσα στους ευγενείς σκοπούς της MusicAeterna Byzantina (στην οποία καλλιτεχνικός διευθυντής είναι ο Θεόδωρος Κουρεντζής και χορηγός η ΑΙΓΕΑΣ ΑΜΚΕ) που δεν είχε σκοπό την ακαδημαϊκή ή τεχνική επίδειξη, αλλά τη δημιουργία μιας ουσιαστικής κοινότητας, έστω και για λίγες ώρες. «Ο στόχος μας δεν ήταν απλώς να δώσουμε μια συναυλία. Πήγαμε για να ταξιδέψουμε μαζί τους. Με την έννοια του “μαζί”: να γίνουμε ένα με τους συνανθρώπους μας, πραγματικοί συν-άνθρωποι… Εκεί όπου γνωρίζουμε τα προβλήματα του άλλου, τα ονόματά του, τη ζωή του και γινόμαστε συμμέτοχοι σε αυτήν».
Επιχειρώντας να φωτίσει μία ακόμη διάσταση στην έννοια της προσφοράς και της κοινωνικής αλληλεγγύης, τονίζει: «Ισως στην εποχή μας να ζούμε ήδη σε μια “κόλαση” μοναξιάς και απομόνωσης, που μας επιβάλλει και καλλιεργεί το σύστημα… [Η “ΓΑΛΙΛΑΙΑ”] είναι καταφύγιο. Είναι ένας φάρος ελπίδας, μια “Ανάσταση” θα έλεγα, για αυτούς τους ανθρώπους που δεν είχαν πού να πάνε… Και βλέπεις, ακόμα και μέσα σε αυτόν τον χώρο του πόνου, τους ανθρώπους να ζουν μια μικρή ανάσταση, μια δόση ζωής και ελπίδας». Η συγκίνηση στον ναό κορυφώθηκε όταν η χορωδία, ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα του Μητροπολίτη, επανέλαβε τον εμβληματικό ύμνο «Τις Θεός μέγας…».
Δωρεές από 30 χώρες
Πίσω όμως από τη συγκίνηση της ημέρας υπάρχει η καθημερινή μάχη για τη βιωσιμότητα αυτού του έργου. Η τεράστια προσπάθεια παραμένει απολύτως δωρεάν για τους ασθενείς, στηριζόμενη αποκλειστικά στην ιδιωτική πρωτοβουλία και την κοινωνική αλληλεγγύη, ξεπερνώντας ακόμα και τα ελληνικά σύνορα, εξήγησε ο Μητροπολίτης Μεσογαίας. «Για να κρατηθεί αυτό το έργο οικονομικά – γιατί είναι δωρεάν και πρέπει να είναι δωρεάν – χρειάζεται ένα πολύ μεγάλο ποσό. Αυτό έρχεται μόνο από δωρεές και χορηγίες, όχι από κρατικές επιχορηγήσεις. Και θα σας πω ότι έχουμε δωρεές από 30 χώρες. Αυτό σημαίνει πως άνθρωποι μακρινοί έρχονται κοντά και εμπιστεύονται αυτό που δίνουν. Δεν είναι έργο, λοιπόν, μιας κλειστής οργάνωσης και ιδρύματος, αλλά μιας ευρύτερης κοινωνίας».
Φεύγοντας από τα Σπάτα εκείνο το μεσημέρι, αναρωτιόμουν πώς γίνεται ένας χώρος συνδεδεμένος με τον ανθρώπινο πόνο να σου αφήνει μια τόσο ανάλαφρη αίσθηση. Εντελώς αντιφατικό με τη σκληρή πραγματικότητα της Μονάδας. Η MusicAeterna Byzantina και οι άνθρωποι της «ΓΑΛΙΛΑΙΑΣ» ένωσαν την τέχνη με τη φροντίδα κάνοντας ανάγλυφη τη βεβαιότητα πως το μοίρασμα και η προσφορά είναι αληθινά θαύματα.