Μουντιάλ στην ασπρόμαυρη

Προσπαθώ να καταδυθώ στην πρώτη μου ανάμνηση από Μουντιάλ. Και λέω να καταδυθώ διότι μιλάμε για ένα φλας μπακ άνω των πενήντα χρόνων. Λοιπόν, ήταν ένα τεύχος του μηνιαίου Μεγάλου Μίκυ που είχε και άλλη ύλη εκτός από τα καρτούν. Εκεί διάβασα ένα αφιέρωμα στον Πελέ και στα «θαύματα» που είχε κάνει στο πρόσφατο Μουντιάλ, το πρώτο που είχε προβάλει η κρατική τηλεόραση. Και επειδή, αρχικά, μου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι ο Πελέ ήταν από το Μεξικό, συμπεραίνω ότι μιλάμε για το 1970 όταν η διοργανώτρια ήταν το Μεξικό και η Βραζιλία, η πρωταθλήτρια χώρα, κυρίως χάρη στα κόλπα του κορυφαίου ποδοσφαιριστή της. Τότε λοιπόν ανακάλυψα τη γιορτή του ποδοσφαίρου που φρόντισα να παρακολουθήσω ευλαβικά, έφηβος πια, στην επόμενη διοργάνωση, αλλά ήταν το καλοκαίρι της Μεταπολίτευσης και οι ποδοσφαιρικές αναμνήσεις χάθηκαν στη σκόνη των πολιτικών γεγονότων.

Το 1978, το Μουντιάλ έγινε στην Αργεντινή και θυμάμαι ένα εξώφυλλο του περιοδικού «Ταχυδρόμος» όπου πόζαρε το διάσημο, εκείνη την εποχή, μανεκέν Εύη, με ποδοσφαιρικά ρούχα. Ισως τότε και να συνειδητοποίησα ότι δεν πρόκειται απλά για ένα κορυφαίο αθλητικό γεγονός, αλλά για ένα event της ποπ κουλτούρας, κάτι σαν τη Γιουροβίζιον. Το είδα σε μια μπαμπάτσικη ασπρόμαυρη τηλεόραση που στην επόμενη διοργάνωση, το 1982, εξακολουθούσε να είναι μπαμπάτσικη, αλλά τουλάχιστον έγχρωμη. Κάπως έτσι το Μουντιάλ έγινε, τουλάχιστον για εμένα, μια αναφορά μνήμης που δεν είναι μόνο ποδοσφαιρική. Δηλαδή, από πολλές διοργανώσεις, δεν θυμάμαι τις αγωνιστικές αναμετρήσεις, αλλά τι έκανα εγώ τότε.

Για παράδειγμα, το 1986, έβλεπα τον τελικό, εκείνον με το γκολ που μπήκε «με το χέρι του Θεού», δηλαδή του Μαραντόνα, σε ένα ξενοδοχείο στη Σαντορίνη. Αλλά αυτό που κυρίως θυμάμαι από τη συγκεκριμένη βραδιά ήταν ότι «ήρθαμε πιο κοντά» με το αγόρι που φλέρταρα τότε. Από το Μουντιάλ των ΗΠΑ το 1994, θυμάμαι βέβαια ότι ήταν η πρώτη συμμετοχή της Ελλάδας και φάγαμε δέκα γκολάκια σε τρεις αγώνες χωρίς να βάλουμε κανένα, αλλά πιο καλά θυμάμαι έναν επεισοδιακό χωρισμό δύο ημέρες πριν από τον τελικό. Και ό,τι μου έχει μείνει από τη διοργάνωση του 2002 είναι η εκπομπή των Καρπετόπουλου και Πανούτσου στην ΕΡΤ. Που βγήκαν την πρώτη ημέρα ντυμένοι με κιμονό διότι το Μουντιάλ γινόταν σε Ιαπωνία και Νότια Κορέα. Και που ρωτούσαν ο ένας τον άλλον αν έχει ντυθεί ποτέ Μαρινέλλα. Ηταν η πρώτη αθλητική εκπομπή όπου κυριαρχούσε το χιούμορ των δύο δημοσιογράφων και έβγαλε, τουλάχιστον κατά την εκτίμησή μου, τη βαρβατίλα από το ποδόσφαιρο.

«Πού ήσουν το 2006 όταν ο Ζιντάν έδωσε την κουτουλιά στον Ματεράτσι;». Εγώ πάντως ήμουν στο γραφείο. Και από το Μουντιάλ του 2010 θυμάμαι αποκλειστικά και μόνο τις βουβουζέλες. Και τα θέματα που ετοιμάζαμε για τον «Ταχυδρόμο» – αυτό το περιοδικό τελικά υπήρξε και το ποδοσφαιρικό μου κάρμα. Θέματα, όπως «Τι κάνουν οι γυναίκες όταν οι άνδρες βλέπουν Μουντιάλ» ή αφιερώματα στις WAG’s, δηλαδή στις Wives And Girfriends των ποδοσφαιριστών, θέματα που σήμερα θα θεωρούνταν άκρως σεξιστικά.

Αντε μωρέ, καλές σέντρες.