Οι πρόωρες, οι ευσεβείς πόθοι και ο δόλος
Είναι ένα παιχνίδι που παίζουμε οι δημοσιογράφοι, άλλοτε λόγω έλλειψης θεμάτων και επικαιρότητας, άλλοτε σκόπιμα, άλλοτε μετατρέποντας ευσεβείς πόθους σε πραγματικότητα: Οι πρόωρες εκλογές, η ακατάσχετη εκλογολογία, τα ανούσια ερωτήματα που μπαίνουν στις δημοσκοπήσεις περί χρόνου εκλογών. Από τα μέσα κάθε τετραετίας – αυτή τη φορά σχεδόν από την επομένη των εκλογών – αρχίζει η ίδια συζήτηση. Μόνο που αυτήν ακριβώς τη φορά έμοιαζε πιο παράταιρη από ποτέ. Διότι ελλείψει αξιόπιστης εναλλακτικής επιλογής, η κυβέρνηση έχει καταφέρει να σπάσει το μεταπολιτευτικό ρεκόρ και να προηγείται καθ’ όλη τη διάρκεια της δεύτερης θητείας της με 15-17 μονάδες διαφορά και 7 χρόνια μετά την πρώτη εκλογή της να έχει σταθερό προβάδισμα που αποτυπώνεται σε όλες τις εταιρείες δημοσκοπήσεων και κυμαίνεται από 12 έως 15 μονάδες.
Πάρα τα όσα δήλωναν όμως οι ίδιοι οι πολίτες στις μετρήσεις, πολιτικοί αρχηγοί διακήρυτταν μετά τον πρώτο χρόνο κιόλας εκλογών στη Βουλή και στα τηλεοπτικά παράθυρα ότι «η κυβέρνηση έχει χάσει τη νομιμοποίησή της», ότι «πρέπει να πέσει ο Μητσοτάκης», χωρίς όμως κανείς να διευκρινίζει τι θα γίνει μετά. Ποια είναι η εναλλακτική πρόταση, ποιος θα είναι αυτός που θα βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων στο εσωτερικό και θα εκπροσωπεί τη χώρα στο εξωτερικό.
Το μόνο που ακουγόταν είναι ότι «η κυβέρνηση πλήττει τους θεσμούς, το κράτος δικαίου και την ελευθερία του Τύπου», κάτι που ακόμα και αν το δεχτεί κανείς, μάλλον προκαλεί μειδίαμα όταν διατυπώνεται από πολιτικούς κομμάτων που είχαν υπουργούς καταδικασμένους από το Ειδικό Δικαστήριο, στελέχη δικά τους τούς έχουν κατηγορήσει ανοιχτά για «παραϋπουργεία Δικαιοσύνης» και επί ημερών τους έκλεισαν ιστορικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.
Φυσικά και η ίδια η κυβέρνηση, με λάθη, ολιγωρίες και παραλείψεις προσέφερε πεδίον δόξης λαμπρόν για την αμφισβήτησή της. Αλλά όχι στο πεδίο όπου η αντιπολίτευση της ασκεί κριτική. Και αυτό ακριβώς είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα. Οχι μόνο για τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά για τους πολίτες και την κοινωνία.
Η μονοθεματική αντιπολίτευση που επιχείρησε να παρουσιάσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως αρχιερέα της διαπλοκής, δεν άγγιζε πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητας του πολίτη, ο οποίος δεν κατάφερε όλα αυτά τα χρόνια να βρει αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση. Ωσπου φτάσαμε στο σήμερα, που οι μεν κυβερνητικοί με το βλέμμα στραμμένο στην κάλπη κατεβάζουν μολύβια και αρχίζουν τις βόλτες στις περιφέρειες, οι δε της αντιπολίτευσης έχουν αρχίσει να υπόσχονται τα πάντα στους πάντες, σε ένα ατέρμονο παιχνίδι πλειοδοσίας και λαϊκισμού.
Αρχηγοί και κόμματα που γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται να κυβερνήσουν δίνουν υποσχέσεις που ξέρουν ότι δεν θα τηρήσουν, επιδιδόμενοι σε έναν ακατάσχετο λαϊκισμό. Αλλοι, πάλι, τάζουν ακοστολόγητες παροχές σε έναν άτυπο εσωτερικό ανταγωνισμό. Μόλις την περασμένη Πέμπτη ο Νίκος Ανδρουλάκης υποσχέθηκε ότι το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση θα εφαρμόσει τη δωρεάν μετακίνηση των νέων ηλικίας έως 24 ετών στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, για να έρθει την επομένη ο Αλέξης Τσίπρας, να πλειοδοτήσει προτείνοντας δωρεάν μετακινήσεις για όλους τους κατοίκους Αθήνας και Θεσσαλονίκης.
Λίγες μέρες πριν ο αναπληρωτής εκπρόσωπος της ΕΛΑΣ έλεγε ότι δεν φτάνει ο μισθός στους υπαλλήλους που έχει ο ίδιος στις επιχειρήσεις του και πως τα χρήματά τους τελειώνουν στα μέσα του μήνα. Οταν η παρουσιάστρια τον ρώτησε, τότε γιατί δεν τους κάνει αυξήσεις, απάντησε ανάλαφρα «δυστυχώς οι επιχειρήσεις έχουν έναν συγκεκριμένο προϋπολογισμό και βάσει αυτού του προϋπολογισμού πρέπει να κινούνται».
Το ίδιο ακριβώς δηλαδή που συμβαίνει και με το κράτος.