Ενωση

Ακροδεξιοί, δεξιοί και κεντροδεξιοί της Ευρώπης ενώθηκαν εξαιτίας της Θέουτα. Η Μελόνι έτρεξε να αναστείλει τη Σένγκεν με την Ισπανία. Παρότι οι ισπανικοί θύλακες στη Βόρειο Αφρική λειτουργούν με καθεστώς ειδικών εξαιρέσεων από τη συνθήκη – οι οποίες καθιστούν αδύνατη τη μετακίνηση ενός μετανάστη χωρίς χαρτιά προς την ηπειρωτική χώρα. Ο έλληνας πρωθυπουργός αρθρογράφησε προκειμένου να προτείνει στην Ενωση να μην εφαρμόζει προσωρινά το διεθνές προσφυγικό δίκαιο, όταν οι συνθήκες είναι έκτακτες.

Ο αρμόδιος για τη Μετανάστευση υπουργός του βγαίνει στα κανάλια και διαλαλεί «όποιος μπαίνει, καμία εξέταση ασύλου αν βρεθούμε σε αυτές τις συνθήκες, τον μαζεύεις και κάνεις άμεση επιστροφή πίσω» – χωρίς να επαινέσει τους Ισπανούς που έκαναν ακριβώς το ίδιο στα σύνορα με το Μαρόκο, γιατί έχουν και σοσιαλιστική κυβέρνηση. Μέχρι κι από άλλες ηπείρους σήκωσαν τα λάβαρα του αντιμεταναστευτικού αγώνα, με πρώτους τους Τραμπ και Μασκ (τι κι αν δεν απειλήθηκε η αμερικανική συνοριογραμμή;). Βέβαια, κανείς από τους παραπάνω δεν «αναγνώρισε» στον Σάντσεθ ότι ο εξάμετρος ηλεκτροφόρος φράχτης, με τα φυλάκια και τις κάμερες, υψώνεται εκεί για να διασκεδάζει όλες τις ανησυχίες τους σχετικά με την ασφάλεια.

Αφήγημα

Ακόμη κι η πρόεδρος της Κομισιόν, που τον επαίνεσε για την επαναφορά της τάξης, του επεσήμανε με γράμμα πως «απ’ αυτό το περιστατικό, γίνεται ξεκάθαρο ότι πρέπει να κάνουμε περισσότερα για να ενισχύσουμε κι άλλο τα σύνορά μας σε κρίσιμα σημεία». O επίτροπος για τη μετανάστευση παραδέχτηκε μεν πως η ΕΕ δεν βλέπει προς το παρόν σύνδεση ανάμεσα στα γεγονότα στη Θέουτα και το ισπανικό σχέδιο νομιμοποίησης μεταναστών, ένιωσε δε την ανάγκη να υπογραμμίσει ότι το τελευταίο «σίγουρα δεν είναι ένα καλό σήμα για την υπόλοιπη Ευρώπη».

Η μια πλευρά του πολιτικού φάσματος, λοιπόν, εκμεταλλεύτηκε την κρίση για να ξαναγράψει τη συντηρητική ατζέντα με παχιά γράμματα. Η άλλη, η προοδευτική, σχεδόν δεν εμφανίστηκε, όμως. Ανακουφίστηκε που δεν πέθαναν περισσότεροι παράτυποι μετανάστες. Αλλά, δεν αποπειράθηκε καν να αντικρούσει το κυρίαρχο αφήγημα. Δεν άδραξε την ευκαιρία να ψελλίσει έστω πως οι ευρωπαϊκές οικονομίες έχουν ανάγκη από εργατικά χέρια για να κάνουν τις δουλειές που δεν επιλέγουν ευρωπαίοι πολίτες. Ούτε φυσικά κήρυξε τα οφέλη της πολυπολιτισμικότητας ή τις αρχές του ανθρωπισμού. Στη Μεσόγειο, απέναντι απ’ το Γιβραλτάρ, πνίγηκε κι ένας πολιτικός χώρος – αφού, για μια ακόμη φορά, έδειξε ότι δεν μπορεί να αλλάξει τους όρους με τους οποίους γίνεται ο δημόσιος διάλογος.