Ολυμπιακός: Δεν είναι και μικρά παιδιά

Λένε όλοι ότι δεν είναι απλό και προφανώς δεν είναι. Να μπορέσει ο Ολυμπιακός ξαφνικά να αρχίσει να παίζει σούπερ μπάλα, να κάνει πολλές φάσεις και να σκοράρει ακατάπαυστα. Να γίνει μια δεμένη ομάδα που θα αποδίδει θεαματικά, θα ξαναβρεί τη νοοτροπία της, θα σταματήσει να δίνει εύκολα φάσεις στον αντίπαλο ή να χάνει εξίσου εύκολα τις δικές της.

Έχει γίνει το τελευταίο διάστημα μεγάλη συζήτηση, αλλά έχει χαθεί κάπου και η ουσία. Ο προηγούμενος προπονητής δεν μπορούσε πια να παρουσιάσει κάτι νέο, αλλά και δεν πρόκειται να ξεχαστεί ποτέ η εποχή που έφερνε τον Ολυμπιακό στην κορυφή της Ευρώπης ή μοίραζε πολλά γκολ στα ντέρμπι και έκανε τρεμπλ.

Όλοι πιστεύουν ότι σωστά στηρίχθηκε σε κάθε δύσκολη περίοδο, άλλοι ότι έπρεπε να είχε γίνει η αλλαγή νωρίτερα, άλλοι ότι δεν έπρεπε να φύγει ποτέ. Οι μεταγραφές ήταν πολλές και δαπανηρές, χωρίς να παίζουν από την αρχή ή δίχως να προετοιμαστούν κατάλληλα. Ο καθένας έχει την άποψή του και το δικαίωμα να την εκφράζει, αν και πολλοί δεν έχουν κατασταλάξει για την ίδια την άποψή τους. Σε κάθε ζήτημα.

Ο Ιμανόλ δεν θα μπορούσε σε δυο μέρες να ξαναφέρει τον Ολυμπιακό στο σημείο που πρέπει να βρίσκεται. Ούτε θα ήταν δυνατό να αποφύγει λάθη σε επιλογές, παρότι ήταν φανερό πως ήθελε να κρατήσει κάποιους από τους πιο παλιούς παίκτες στην ενδεκάδα και να βάλει και επίσης αρκετές έως πολλές από τις μεταγραφές. Είχε κατά νου πως μια μίξη θα ήταν το ιδανικότερο σε αυτή τη φάση, ώστε να έχει η ομάδα του και κάποιες σταθερές, αλλά και τον ενθουσιασμό των νεοφερμένων.

Εάν έπαιζε κι ο Ζέλσον με τον Έσε από την αρχή μπορεί να ήταν προτιμότερο. Μπορεί και να μην άλλαζε κάτι. Δεν έχει και τόση σημασία.

Σε αυτή τη φάση, οι ποδοσφαιριστές είναι εκείνοι που θα πρέπει να βγουν μπροστά, να βοηθήσουν στη νέα προσπάθεια, να ηγηθούν για τις νίκες που θα φέρουν ηρεμία και δυνατότητα καλύτερης δουλειάς. Δεν είναι ούτε μικρά παιδιά οι περισσότεροι, ούτε άπειροι, ούτε φυσικά στερούνται ποιότητας. Έχουν πετύχει πολλά, δεν χρειάζεται να κοιτάζει κανείς τα συμβόλαιά τους για να κατανοεί πως ο δικός τους ρόλος έχει πλέον ύψιστη αξία.

Για τη διατήρηση της σταθερότητας με νίκες στη συνέχεια και για την απαιτούμενη βελτίωση σε ατομική απόδοση και συνολική εικόνα. Τι έκανε και τι δεν έκανε ο Μεντιλίμπαρ και τι μπορεί να κάνει ο διάδοχός του δεν θα κριθεί από τις γκέλες στο Βόλο ή με τον πολύ καλό ΟΦΗ. Τι πήγε στραβά όλους αυτούς του μήνες, από το τέλος του περσινού Τσάμπιονς Λιγκ μέχρι σήμερα, έχει αναλυθεί και έχει γίνει πεδίο διαφωνιών.

Ο Ολυμπιακός είναι ένα γκρουπ με πολύ καλούς παίκτες. Με ταλέντο και προσωπικότητα. Η δική τους ευθύνη δεν είναι αμελητέα ούτε μπορεί αυτή την ώρα να πάει στην άκρη. Οφείλουν να βγουν μπροστά. Είτε παίζουν από την αρχή είτε έρχονται από τον πάγκο. Να βγάλουν πάθος και απαντήσεις. Να αντιδράσουν με νίκες και επιστροφή στην κανονικότητα. Να το κάνουν από το αμέσως επόμενο ματς.

Η Γιαγκελόνια είναι μία κρίσιμη στροφή. Η νίκη σε αυτό το ματς δεν είναι απλώς απαραίτητη για να ξεκινήσει η φετινή ευρωπαϊκή πορεία έτσι όπως πρέπει και να κερδηθεί ένα must win ματς ενόψει των στόχων το Europa League. Είναι αναγκαία για μια σειρά από λόγους.

Η «λύσσα» θα πρέπει να φανεί σε μάτια που θα γυαλίζουν. Πρώτα σε αυτό το παιχνίδι, μετά στη Λιβαδειά. Και η διακοπή να βρει την ομάδα αλλιώς σε σχέση με αυτή την απογοήτευση που μοιάζει να την έχει καταβάλλει. Το ξέρουν ότι μπορούν. Πρέπει να το κάνουν.

Άλλος δρόμος δεν υπάρχει, διότι τότε θα δικαιωθούν όσοι πιστεύουν (ή λένε πως πιστεύουν) ότι ο Ολυμπιακός είναι εκτός τίτλου από την 4η αγωνιστική ενός πρωταθλήματος που έχει μπροστά του μήνες, πάρα πολλούς βαθμούς να παιχτούν, ντέρμπι και πλέι οφ. Και φυσικά δεν πρέπει ο Ολυμπιακός να τους δώσει τέτοιο δικαίωμα…