Η κατάρα των 16 χρόνων και η ομάδα που θέλει να τη σπάσει
Ο Παναθηναϊκός έχει ήδη αρχίσει να στέλνει… μηνύματα. Και το σημαντικότερο είναι πως αυτά τα μηνύματα έρχονται μέσα από την εικόνα του στα πρώτα παιχνίδια πρωταθλήματος.
Τέσσερις αγωνιστικές, τέσσερις νίκες. Και ήδη μια πρώτη, καθόλου αμελητέα, απόσταση από τους βασικούς ανταγωνιστές του. Στο +3 από τον ΠΑΟΚ, στο +4 από την ΑΕΚ και στο +5 από τον Ολυμπιακό.
Ασφαλώς και είναι πολύ νωρίς για πανηγυρισμούς. Ταπεινότητα απαιτείται και το κεφάλι κάτω. Όμως ήδη έχουν διαμορφωθεί οι πρώτες εντυπώσεις. Και αυτές που αφήνει μέχρι τώρα ο Παναθηναϊκός, είναι πως εφέτος δεν θέλει απλώς να… ακολουθεί. Θέλει να οδηγεί την κούρσα του τίτλου.
Το πιο ενθαρρυντικό για τους «πράσινους» δεν είναι καν η βαθμολογική τους συγκομιδή. Είναι ότι η ομάδα του Τζέικομπ Νίστρουπ βελτιώνεται από εβδομάδα σε εβδομάδα. Και ουδείς μπορεί να πει με βεβαιότητα ποιο είναι το «ταβάνι». Γιατί τα καλύτερα, ακόμα δεν έχουν έρθει!
Απέναντι στον Παναιτωλικό δεν υπήρχε μόνο ουσία. Υπήρχε και θέαμα. Υπήρχαν συνεργασίες, ένταση, ταχύτητα, αυτοματισμοί, περισσότερη αυτοπεποίθηση με την μπάλα και κυρίως αυτή η αίσθηση που δημιουργεί μια ομάδα η οποία αρχίζει να καταλαβαίνει τι ζητά ο προπονητής της.
Ο Παναθηναϊκός δεν έψαχνε τον τρόπο να κερδίσει. Έμοιαζε σαν να τον ήξερε ήδη! Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη διαφορά σε σχέση με προηγούμενες σεζόν.
Ο Νίστρουπ έχει πλέον στα χέρια του ένα ρόστερ με βάθος. Παίκτες με διαφορετικά χαρακτηριστικά και πραγματικό ανταγωνισμό σχεδόν σε κάθε θέση. Οι επιλογές του δεν περιορίζονται σε μια βασική ενδεκάδα και σε δύο-τρεις λύσεις από τον πάγκο. Μπορεί να αλλάξει πρόσωπα, ρυθμό, σχηματισμό, ακόμη και τον τρόπο με τον οποίο επιτίθεται ή αμύνεται η ομάδα του μέσα στο ίδιο παιχνίδι. Κι αυτό, σε μια σεζόν με συνεχόμενα παιχνίδια – και σε τρεις διοργανώσεις – είναι υπερπολύτιμο!
Η απόκτηση του Σαλάχ Εντίν ήρθε να προσθέσει ακόμη ένα κομμάτι σε αυτό το παζλ. Και μαζί της να ενισχύσει αυτή τη φωνή που είχε ήδη αρχίσει να ακούγεται μέσα στο καλοκαίρι. Ο Παναθηναϊκός δεν «χτίστηκε» για να βρίσκεται κάπου κοντά στην κορυφή. Χτίστηκε για να κυνηγήσει μέχρι τέλους την κούπα του πρωταθλητή.
Κανένας τίτλος δεν κρίθηκε τον Σεπτέμβριο. Ούτε οι διαφορές των τριών, τεσσάρων ή πέντε βαθμών έχουν τώρα μεγάλη σημασία, πέρα από το ψυχολογικό κομμάτι. Το γνωρίζουν αυτό στο «πράσινο στρατόπεδο». Πιθανότατα θα έρθουν και δύσκολες βραδιές, απουσίες, τραυματισμοί, ατυχίες και παιχνίδια στα οποία η μπάλα δεν θα… μπαίνει. Εκεί θα φανεί το πραγματικό μέταλλο αυτής της ομάδας.
Όμως ο Παναθηναϊκός έχει ήδη πετύχει κάτι σημαντικό. Έχει δημιουργήσει πίστη στα αποδυτήρια και ελπίδα στον κόσμο. Γιατί μετά από καιρό, φέτος δείχνει ότι μπορεί να γράψει διαφορετικά την ιστορία του στη Super League.