Ευθύνη

Δεν ξέρω τι λένε οι ειδικοί αλλά ο Ρούμπιο πηγαινοήλθε στην Αθήνα άπρακτος. Τι να την κάνω την Πνύκα και την Ακρόπολη όταν δεν κατάφερε να βγάλει άκρη στη σύγκρουση Βίσση – Καρβέλα;

Δεν πρόλαβε να μπει στο αεροπλάνο του γυρισμού και οι άλλοι πλάκωσαν τα ασφαλιστικά.

Προφανώς έχει και η διπλωματία τα όριά της. Αλλωστε ο Ρούμπιο φαίνεται κανονικός άνθρωπος. Σε σημείο που αναρωτιέσαι τι δουλειά μπορεί να έχει ένας κανονικός άνθρωπος στην παρέα του Τραμπ.

Ακόμη κι έτσι όμως μια χαρά πήγε η επίσκεψη. Το κλίμα ήταν οικείο κι άλλωστε μεγάλες διαφορές δεν υπάρχουν.

Μόνο κάτι στόκοι μπορεί να περίμεναν ότι ο αμερικανός ΥΠΕΞ θα έλθει στην Ελλάδα να καταγγείλει την Τουρκία ή την Κίμπερλι.

Ο άνθρωπος ήλθε να προωθήσει τη δική του ατζέντα, όχι τη δική μας. Και σε καμία περίπτωση την ατζέντα κάτι περιθωριακών εντύπων ή λαθρόβιων Mέσων.

Ο Ρούμπιο λοιπόν επικεντρώθηκε σε όσα θεωρεί σημαντικά. Περιφερειακή ασφάλεια, ενεργειακό, εξοπλισμοί. Και για το καλώδιο συνέστησε απλώς «βρείτε τα!».

Αν οδηγηθούμε στη διευθέτηση που συζητείται, μια χαρά. Και να ξεμπερδεύουμε επιτέλους με το καλώδιο, έχουμε κι άλλες δουλειές.

Από την άλλη, η πολυσυζητημένη ομιλία του στην Πνύκα είχε όλα τα κλισέ και τις κοινοτοπίες ενός κάπως εγγράμματου Αμερικανού για την Ελλάδα.

Με ένα κενό. Οτι την ευθύνη για τη διατάραξη της ενότητας του δυτικού κόσμου τη φέρει ακέραια η αμερικανική κυβέρνηση, όχι η Ευρώπη.

Και δεν χρειάζεται να μας το πει ο Πλάτωνας ή ο Αριστοτέλης. Αρκεί να ανοίξουμε και την τελευταία εφημερίδα.

Αυτό ο Ρούμπιο το αποσιώπησε. Ωραίες λοιπόν οι εκκλήσεις για ενότητα αλλά κινδυνεύουν να μείνουν κούφιες κουβέντες όσο δεν συνοδεύονται και από μια συζήτηση για τις ευθύνες.

Η θεωρία ότι «η Ευρώπη δεν γουστάρει τον Τραμπ» είναι μάλλον βάσιμη. Για την ακρίβεια, δεν τον αντέχει.

Αλλά ο Τραμπ δεν είναι ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος αμερικανός πρόεδρος που δεν γουστάρουμε στα μέρη μας. Με κανέναν από τους προκατόχους του όμως δεν βγήκαμε να βριζόμαστε στους φωταγωγούς.

Ο Ρούμπιο άφησε ίσως να καταλάβουμε ότι το βλέπει λίγο διαφορετικά. Αλλά δεν είναι στο χέρι του να το αλλάξει. Κουμάντο κάνει ο πρόεδρος κι αν ο πρόεδρος είναι αλλοπρόσαλλος, τότε αλλοπρόσαλλο είναι και το κουμάντο.

Το δυσάρεστο είναι φυσικά ότι δεν κατάφερε να βγάλει άκρη στο μαλλιοτράβηγμα της Βίσση με τον Καρβέλα.

Κρίμα. Διότι τότε ίσως θα μπορούσε να βοηθήσει και για τους δολοφόνους του Μαζωνάκη.