Τέρατα

Δεν νομίζω ότι πέφτει κανείς από τα σύννεφα για τα κατορθώματα του Λιόλιου και της παρέας του.

Όλα ήταν γνωστά ή περίπου.

Ακόμη κι αν δεν είχαμε φανταστεί ότι θα έφταναν να στήνουν και αγώνες του σχολικού πρωταθλήματος, το ομολογώ. Αλλά η ισχύς, η απληστία και η αίσθηση ατιμωρησίας γεννούν τέρατα.

Ο Λιόλιος, όμως, δεν ήταν κανένας τυχαίος περαστικός που είδε φως και μπήκε. Κάποιοι του άνοιξαν την πόρτα.

Και πρώτη η κυβέρνηση με το κατάπτυστο νομοθέτημα Αυγενάκη που έβαζε χέρι στις διοικήσεις των αθλητικών ομοσπονδιών και εκ των υστέρων κρίθηκε παράνομο.

Έτσι όμως (και μεταξύ άλλων) στερήθηκε η ΕΟΚ έναν κορυφαίο αθλητικό παράγοντα όπως ο Βασιλακόπουλος.

Προφανώς τέτοια εγκλήματα θα έχουν γίνει και σε άλλες ομοσπονδίες. Και κάπως έτσι εισέβαλαν οι συμμορίες.

Για ποιο λόγο το έκανε η κυβέρνηση; Δεν ξέρω για το μυαλό του Αυγενάκη ή άλλων κυβερνητικών. Αλλά η γενική ιδέα ήταν «να ελέγξουμε τις ομοσπονδίες».

Χριστέ και Παναγία! Και γιατί χρειάζεται η κυβέρνηση να ελέγχει τις αθλητικές ομοσπονδίες; Από πού κι ως πού είναι δουλειά της;

Το πολύ – πολύ να ασκεί μια εποπτεία για το δημόσιο χρήμα που διοχετεύεται στις ομοσπονδίες μέσω επιχορηγήσεων. Και τέλος. Τα υπόλοιπα δεν αφορούν καμία κυβέρνηση.

Φυσικά αυτήν την αρρωστημένη νοοτροπία δεν την επινόησαν οι σημερινοί. Αλλά την ακολούθησαν και μάλιστα νομοθέτησαν για να την επιβάλουν. Ετσι μπλέξαμε.

Τι περιμέναν δηλαδή; Οτι ο Λιόλιος θα αποδειχτεί εξυγιαντής ενός αθλήματος που δεν χρειαζόταν εξυγίανση; Ή ότι θα οργανώσει φιλόπτωχο ταμείο; Τρίχες.

Τον έβαλαν για να κάνει παιχνίδι. Υπέρ της κυβέρνησης, κυρίως υπέρ της τσέπης του αλλά (υποθέτω) κι υπέρ κάποιων άλλων.

Ποιων; Αυτό αρμόδια να το διαλευκάνει είναι η δικαστική έρευνα. Διότι τελικά κινήθηκε η Δικαιοσύνη. Δεν γινόταν διαφορετικά, ο κόσμος βοούσε.

Και παρ’ όλο που είναι εξοργιστικός ο παχυδερμισμός του, το σύστημα Λιόλιου (παράγοντες, ομάδες, διαιτητές και δημοσιογράφοι) προσπαθεί πεισματικά να βγάλει την ουρά του απέξω για να συνεχίσει το μακελειό.

Δεν θα το καταφέρουν εύκολα. Αλλά εντυπωσιάζει ότι χρειάζεται να τους μαζέψουν με τις χειροπέδες για να καταλάβουν ότι το πάρτι τελείωσε.

Δεν νομίζω πάντως ότι θα συζητούσαμε περισσότερο περί Λιόλιου και παρέας. Ούτως ή άλλως, απατεώνες και λαμόγια υπάρχουν παντού.

Αλλά το μπάσκετ είναι ένα δημοφιλές άθλημα που απευθύνεται σε νέους. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, τι μήνυμα τους στέλνεις.

Πως για να κερδίσουν τα παιδιά έναν αγώνα σε ένα παιχνίδι μεταξύ τους πρέπει πρώτα να φτιάξουν συμμορία;