Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης: Γράμμα στον παλαιότερο εαυτό του
Δυσκολεύομαι λίγο. Ξέρω πως όσα σκέφτομαι να σου γράψω θα σε αναστατώσουν, θα σε στενοχωρήσουν. Μπορείς φυσικά να μη λάβεις υπόψη σου τίποτα απ’ όλα αυτά. Σκίζεις απλώς αυτό το γράμμα και τέλος. Λοιπόν. Ξέρω την αγάπη σου για την ηθοποιία, κι ενώ δεν μπορώ (πλέον) να μπω στη θέση σου και να τη συναισθανθώ, τη σέβομαι, όπως σέβομαι κάθε γνήσια επιθυμία που γεννιέται σε κάθε ανθρώπινο πλάσμα.
Σε κοιτάζω σ’ αυτή τη φωτογραφία, από τις πρόβες του χορού στην Αντιγόνη, καλοκαίρι 1990 (σκηνοθεσία Μίνου Βολανάκη), και αναγνωρίζω τη θέλησή σου να είσαι αυτό και μόνο αυτό. Είναι η αγάπη σου για την αλλαγή ταυτότητας μέσα από τους ρόλους, η επικινδυνότητα της σκηνής όπου κάθε βράδυ παίζεται το κεφάλι σου, η απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας. Και ακόμα, η αίσθηση συνωμοτικότητας – οι ηθοποιοί συνωμοτούν πρώτα μεταξύ τους και μετά όλος ο θίασος συνωμοτεί με το κοινό για να δώσουν οστά και σάρκα σε ένα ψέμα. Οπου ψέμα είναι το έργο. Ενα θαυμάσια χτισμένο ψέμα, πιο αληθινό από τη ζωή. Πόσο το λατρεύεις όλο αυτό.
Ομως ο χρόνος μετράει αντίστροφα. Μοναχά 18 μήνες έχεις ακόμα μπροστά σου για να χαρείς την ύπουλη σαγήνη της σκηνής. Ναι, σου το είπα πως θα σε ταράξω. Ενάμιση χρόνο δηλαδή. Μόνο. Και μετά… Μπροστά σου μια νέα στροφή. Ολα αλλιώς. Αλλά δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό. Εως τώρα μάθαινες και έλεγες (απολύτως πιστά) τα λόγια του κειμένου σου, τα λόγια που έγραψε κάποιος άλλος. Βίωνες τα αισθήματα που κάποιος άλλος εμφύσησε στον ρόλο σου. Εκανες τις κινήσεις που κάποιος άλλος σου υποδείκνυε. Ησουν υπηρέτης. Στη νέα στροφή αλλάζουν όλα. Τώρα είσαι βασιλιάς. Τώρα εσύ φτιάχνεις το σύμπαν. Δεν εκτελείς βάσει οδηγιών, είσαι ο δημιουργός. Αλλοι μαθαίνουν τα λόγια που εσύ έχεις γράψει, άλλοι αναβιώνουν τα αισθήματα των δικών σου ηρώων. Γλιτώνεις για πάντα την αγωνία της ξεχασμένης ατάκας. Την απανθρωπιά των σκηνοθετών. Την αγωνιώδη αναζήτηση εργασίας. Εάν δεν έχεις σκίσει αυτό το χαρτί και εξακολουθείς να διαβάζεις, σκέψου ακόμα ένα: κατά βάθος ό,τι θαύμαζες πάντοτε περισσότερο ήταν τα κείμενα. Τους συγγραφείς, όχι τους ηθοποιούς. Ψέματα μήπως;
Κοντολογίς, τα νέα που σου φέρνω είναι καλά, όχι άσχημα. Αν ζούσες στην εποχή μου, θα σου είχα στείλει email. Οι λέξεις μου θα έφταναν σ’ εσένα μαγικά. Τώρα, με το παραδοσιακό ταχυδρομείο, δεν ξέρω… Μας χωρίζουν ωκεανοί, ο φάκελος μπορεί να παραπέσει, να χαθεί, να μη λάβεις ποτέ την ειδοποίηση αυτή. Και ίσως να είναι καλύτερα έτσι.