Το – οικειοθελές – αδιέξοδο του ΠΑΣΟΚ

13 Δεκεμβρίου 2021. O Νίκος Ανδρουλάκης ανεβαίνει στο βήμα. Λίγο πριν είχε ανακοινωθεί το αποτέλεσμα των εσωκομματικών εκλογών. Σταματά και γυρνά στους συγκεντρωμένους, που με έξαλλο ενθουσιασμό φωνάζουν συνθήματα: «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ με τον Νίκο αρχηγό». Χαμογελά, σηκώνει κι εκείνος τη γροθιά, πανηγυρίζει μαζί τους. Για λίγο γίνεται ξανά ο 18χρονος Νίκος του 1997, που συμμετέχει για πρώτη φορά στην Πανελλήνια Αγωνιστική Σπουδαστική Παράταξη Ξάνθης και δύο χρόνια μετά εκλέγεται γραμματέας της. Εχει μάθει να πανηγυρίζει για το κόμμα σαν οπαδός, πολύ πριν γίνει αρχηγός. Με ένα βλέμμα που υποδηλώνει μία ασυνήθιστη για τον Ανδρουλάκη αμηχανία, ξεκινά. «Σήμερα ανοίγει μία νέα σελίδα για την ιστορία της Δημοκρατικής Παράταξης και του ΠΑΣΟΚ». Είναι βραχνιασμένος, λίγο πριν θα πανηγύριζε μαζί με φίλους και συνεργάτες. Δίνει το πρώτο στίγμα, μιλάει για ενότητα και ανανέωση. Φράσεις – κλισέ, που όμως τη δεδομένη στιγμή αποκτούν άλλο νόημα.

Με αυτά τα λόγια άρχιζε το άρθρο αυτής της στήλης πριν από τεσσεράμισι χρόνια, όταν ο Νίκος Ανδρουλάκης εξελέγη αρχηγός. Τίτλος του ήταν «Αλλαγή γενιάς, σελίδας, ονόματος», αφού μεταξύ άλλων το ΚΙΝΑΛ θα μετονομαζόταν ξανά σε ΠΑΣΟΚ. Οι προσδοκίες ήταν πολλές. Στα χρόνια που ακολούθησαν μεσολάβησαν κι άλλες εσωκομματικές εκλογές, εντάχθηκαν νέα στελέχη, το ΠΑΣΟΚ ανεβοκατέβαινε στις μετρήσεις, ώσπου πλέον σε κάποιες δημοσκοπήσεις εμφανίζεται να δίνει μάχη με τον Τσίπρα για τη δεύτερη θέση, ενώ σε άλλες με την Καρυστιανού για την τρίτη.

Στο μεσοδιάστημα συνέβησαν κάποιες αψυχολόγητες κινήσεις, που αποξένωσαν τη δεξαμενή του Κέντρου, η οποία με τρόμο έβλεπε το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο να αναπτύσσει επιχειρηματολογία ύφους ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και να καλωσορίζει και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, από τη Ράνια Θρασκιά μέχρι τον πρώην υφυπουργό ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ Θεοδόση Πελεγρίνη, στον οποίο το ίδιο το ΠΑΣΟΚ είχε ασκήσει σφοδρή κριτική για σειρά από παλινωδίες. Ολα αυτά τη στιγμή που στον ΣΥΡΙΖΑ, που τόσο πολύ ζήλεψε το ΠΑΣΟΚ και προσπαθεί να του μοιάσει, άλλαξαν τον Τσίπρα με τον Κασσελάκη, τον οποίο στελέχη του κόμματος προσπάθησαν ανηλεώς να διώξουν με αμφισβητούμενης δημοκρατικότητας διαδικασίες, διαλύθηκαν, έφτιαξαν κόμμα – παρακλάδι που παρέμεινε καθηλωμένο στο 1%, τώρα το διαλύουν και αυτό και τρέχουν να συνασπιστούν με τον Τσίπρα, ο οποίος έφυγε ως ηττημένος με 23 μονάδες διαφορά τρία χρόνια πριν.

Ο Χάρης Δούκας μάλιστα θέλει και να σχηματίσει κοινό μέτωπο το ΠΑΣΟΚ με τον πρώην αποτυχημένο και νυν φέρελπι αρχηγό και αφότου ρίξουν τον Μητσοτάκη να κυβερνήσουν μαζί, με αρχηγό τον πρόεδρο του δεύτερου κόμματος. Κάτι που ουσιαστικά προϋποθέτει τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ (που στις δημοσκοπήσεις εμφανίζεται τρίτο), αφού βάσει του εκλογικού νόμου το μπόνους δεν μπορεί να δοθεί σε συνασπισμό κομμάτων. Το πρόβλημα όμως δεν είναι αυτό. Είναι μεγαλύτερο.

Το ΠΑΣΟΚ, ξεχνώντας ότι ο κόσμος αποδοκίμασε με την ψήφο του τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτοκτονικά θεώρησε ότι για να καλύψει το κενό πρέπει να μεταλλαχθεί σε ΣΥΡΙΖΑ, χρησιμοποίησε ρητορική και επιχειρηματολογία ΣΥΡΙΖΑ, μάζεψε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, χαρίζοντας τη δεξαμενή του Κέντρου στη ΝΔ, και τώρα που επέστρεψε ο ορίτζιναλ συριζαίος αρχηγός, χάνει και την εναπομείνασα δεξαμενή του ΣΥΡΙΖΑ. Ετσι, το κεντρώο ακροατήριο δηλώνει, έστω απρόθυμα, ότι θα ψηφίσει ξανά Μητσοτάκη, βγάζοντάς τον στις δημοσκοπήσεις με 15 μονάδες διαφορά πρώτο, αφού ακούει με τρόμο το πρώην κεντρώο ΠΑΣΟΚ να κάνει λόγο για κοινά μέτωπα με εκείνους που έλεγαν ότι θα βαράνε τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν.

Εν κατακλείδι, το αδιέξοδο, στο οποίο οικειοθελώς μπήκε το ΠΑΣΟΚ, είναι ότι στο ακροατήριο που θέλει να απευθυνθεί επανεμφανίστηκε εκείνος που μπορεί να του απευθυνθεί καλύτερα.