Η ψευδαίσθηση της σωτηρίας
Η είδηση ότι ο Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο ενδιαφέρεται να εξαγοράσει τη Ρίμινι, μια ιστορική ομάδα που πρόσφατα χρεοκόπησε και υποβιβάστηκε στις ερασιτεχνικές κατηγορίες, αντιμετωπίστηκε από την τοπική κοινωνία σχεδόν με θρησκευτική ευλάβεια. Οι ντόπιοι επιχειρηματίες, που μέχρι χθες πάσχιζαν να μαζέψουν τα κομμάτια του συλλόγου, έσπευσαν να δηλώσουν «υπερήφανοι», ξεκαθαρίζοντας ότι δεν σκοπεύουν να ανταγωνιστούν το ιερό τέρας του ιταλικού ποδοσφαίρου, αλλά να συνεργαστούν μαζί του.
Αυτή η αντίδραση αποτυπώνει ανάγλυφα τη βαθιά παθογένεια του σύγχρονου ποδοσφαίρου, αλλά και μια ευρύτερη κοινωνικοπολιτική παρακμή: Την τυφλή πίστη στους «σωτήρες» της βιτρίνας.
Ο Ντελ Πιέρο, ζώντας πλέον στις ΗΠΑ, έχει μετατραπεί από έναν κορυφαίο αθλητή σε ένα επιτυχημένο παγκόσμιο brand. Ιδρυσε ακαδημίες στο Λος Αντζελες, έφτιαξε μια ομάδα στην αμερικανική ερασιτεχνική λίγκα με το όνομα La10 Fc και τώρα στρέφει το βλέμμα του στην Ιταλία. Ομως, το ερώτημα που πρέπει να τεθεί με πολιτικούς και οικονομικούς όρους είναι απλό: Έχει ανάγκη το ιταλικό ποδόσφαιρο των χαμηλών κατηγοριών άλλον έναν επενδυτή-«τουρίστα», ο οποίος διοικεί μέσω τηλεφώνου από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού;
Η Ρίμινι χρεοκόπησε γιατί το μοντέλο διαχείρισης του ιταλικού ποδοσφαίρου στις μικρές κατηγορίες είναι σαθρό, βασισμένο σε υπερχρεώσεις και έλλειψη βιώσιμων υποδομών. Η λύση σε αυτά τα δομικά προβλήματα σπάνια έρχεται από λαμπερά ονόματα που αναζητούν μικρής διάρκειας ρομαντικά projects ή φορολογικές ευκαιρίες. Αντίθετα, η βιωσιμότητα κρύβεται στην εγχώρια παραγωγή, στις υγιείς τοπικές κοινότητες και σε διοικήσεις που πονούν τον τόπο τους και δεν τον βλέπουν σαν ένα ακόμα περιουσιακό στοιχείο στο διεθνές τους χαρτοφυλάκιο.
Η προθυμία των ντόπιων παραγόντων να κάνουν στην άκρη για χάρη της λάμψης του «Pinturicchio» είναι επικίνδυνη. Δείχνει μια επαρχιώτικη ηττοπάθεια, μια παραδοχή ότι η τοπική αυτοδιοίκηση και η περιφερειακή επιχειρηματικότητα αδυνατούν να γεννήσουν ένα υγιές σχέδιο και χρειάζονται έναν «Μεσσία» για να υπάρξουν στον χάρτη.
Το ποδόσφαιρο της βάσης, η Serie C και το Ερασιτεχνικό, δεν χρειάζονται managers του Instagram και διεθνή εμπορικά σήματα για να επιβιώσουν. Χρειάζονται σοβαρότητα, θεσμικό έλεγχο και ρίζες στην κοινωνία. Αν ο Ντελ Πιέρο θέλει απλώς να προσθέσει άλλη μια «ρομαντική» ποδοσφαιρική ιστορία στο βιογραφικό του, το Ρίμινι μπορεί να του προσφέρει το τέλειο σκηνικό. Αν όμως η πόλη αναζητά πραγματική εξυγίανση, καλό θα ήταν να κρατήσει μικρό καλάθι.
Η ιστορία έχει αποδείξει ότι όταν τα φώτα της δημοσιότητας σβήνουν, οι «σωτήρες» επιστρέφουν στο Λος Αντζελες, αφήνοντας πίσω τους τα ίδια, άλυτα ερείπια. Αλλο οι πραγματικοί επενδυτές κι άλλο το κυνήγι της λεζάντας…