Πώς η πολιτική ξεπερνά το ποδόσφαιρο
Μεταγραφές. Το όπιο του λαού. Σε παλαιότερες εποχές τα καλοκαίρια ξεπουλούσαν οι αθλητικές εφημερίδες. Κι ας μην υπήρχαν αγώνες. Έκαναν, όμως, κάτι διαφορετικό: «πουλούσαν» ελπίδα. Μεταγραφή ποδοσφαιριστών. Αυτών που θα άλλαζαν τα δεδομένα. Μια φαντασίωση μεσούντος του θέρους.
Και τώρα, τι; Οι πάντες ασχολούνται με τις μετακινήσεις των πολιτικών. Βουλευτών και μη. Σε σημείο να χάνεται το μέτρημα. Κι αυτοί «ελπίδα» πουλάνε υπό μία έννοια. Με τους ανεξάρτητους βουλευτές να έχουν φτάσει τους 40, άρα ένας στους 13 εκλεγμένους βουλευτές δεν βρίσκεται πλέον στο κόμμα με το οποίο έδωσε τη μάχη και κέρδισε την είσοδό του στο Κοινοβούλιο.
Κάπως έτσι θα μπορούσε να ειπωθεί πως η πολιτική ξεπερνά το ποδόσφαιρο. Σωστό. Αλλά ας υπάρξουν ορισμένες επισημάνσεις.
– Πρώτον, στο ποδόσφαιρο υπάρχουν νόμοι και κανόνες. Πάει να πει αυτό δύο μεταγραφικές περίοδοι που οι ομάδες κάνουν προγραμματισμό και εντάσσουν στο ρόστερ τους όσους μπορούν και επιθυμούν. Αντίθετα, στην πολιτική γίνεται το «έλα να δεις».
Κάθε στιγμή. Κανένα όριο. Οποιος θέλει και όποτε θέλει αλλάζει πολιτική στέγη, οι συσχετισμοί νοθεύονται και η λαϊκή εντολή πάει περίπατο και μάλιστα παρασκηνιακά. Οι ψηφοφόροι είναι σαν τους οπαδούς. Σπάνια αλλάζουν κόμμα και ομάδα. Αλλά οι παίκτες και εν προκειμένω οι πολιτικοί, τους προδίδουν με περισσή ευκολία. Ισως και μεγαλύτερη οι εκπρόσωποι του λαού.
– Δεύτερον, στο ποδόσφαιρο βλέπεις τι ακριβώς συμβαίνει. Γίνονται διαπραγματεύσεις, πέφτουν ποσά στο τραπέζι, υπάρχουν «εάν και εφόσον» έως την τελική συμφωνία και εν τέλει το «ναι» ακολουθεί η πλήρης γνωστοποίηση των στοιχείων της μεταγραφής.
Ακόμη και δανεισμός παίκτη να προκύψει, τα πάντα βγαίνουν στο φως. Στις μετακινήσεις των πολιτικών ποιος παρατηρεί κάτι ανάλογο; Γίνεται γνωστό τι δούναι και λαβείν έχει υπάρξει; Τι ανταλλάγματα δόθηκαν και αυτά στάθηκαν ικανά να δελεάσουν ακόμη και τέως υπουργούς που αλλάζουν εύκολα στρατόπεδο;
– Τρίτον, στο ποδόσφαιρο αν έβλεπε το κοινό να συμβαίνουν «περίεργα πράγματα» και διαβουλεύσεις ώστε να πάρει κάποια ομάδα βαθμούς ώστε να σωθεί, ασφαλώς και θα φώναζε «το παιχνίδι είναι στημένο» και μπορεί να είχαμε και «κλείδωμα» στο στοίχημα.
Στην πολιτική έχει αντιληφθεί ο οποιοσδήποτε κάποια σοβαρή κινητοποίηση; Οι θεατές-ψηφοφόροι βλέπουν πως τους κοροϊδεύουν όσοι επιλέγουν να μεταγραφούν και παρακολουθούν αδρανείς τις εξελίξεις. Ακόμη και μετακινήσεις που είναι χρήσιμες σε οριακές ψηφοφορίες.
Και βέβαια, στην πολιτική σκηνή δεν υπάρχει καμιά θεσμική παρέμβαση, εν αντιθέσει με όσα συμβαίνουν στον κόσμο του ποδοσφαίρου που ναι, δεν είναι αμόλυντος, αλλά οι κανόνες δεν λείπουν.
Στις μεταγραφές πολιτικών, αυτός τον οποίο εμπιστεύτηκαν μεταφέρει την έδρα του σε ένα άλλο κόμμα, αποδεικνύεται γυρολόγος περιωπής, αλλοιώνει τη σύνθεση της Βουλής, λειτουργεί με τους όρους της «αγοράς» και γυρίζει την πλάτη στο εκλογικό σώμα. Εχοντας την πίστη πως ορισμένοι θα τον ακολουθήσουν και στο νέο του εγχείρημα, στη συνέχεια της καριέρας του.
Κι όμως, στο ποδόσφαιρο δεν ισχύει αυτό. Γιατί ο οπαδός μένει πιστός στη σημαία και δεν ακολουθεί τον ποδοσφαιριστή. Γιατί στον αθλητισμό υπάρχει συναίσθημα και δέσιμο με την ομάδα. Αμφίπλευρο. Και όχι λογική καιροσκοπισμού, εφήμερων εντυπώσεων, υφαρπαγής ψήφων και τελικά διάλυση των συσχετισμών για προσωπικό όφελος.