Η νέα βαρβαρότητα

Στη δημόσια ζωή της χώρας μας, το όριο μεταξύ όσων θεωρούνται αδιανόητα κι όσων έχουν καταστεί ανεκτά, δεν έχει απλώς μετακινηθεί. Εχει ξηλωθεί τόσο, ώστε να θεωρούμε πια κανονικότητα τον εκβαρβαρισμό.

Ας αφήσουμε στην άκρη – προς το παρόν – το πρώην δεξί χέρι του πρωθυπουργού, που μιλάει με γλώσσα και ύφος καμορίστα. Ας δούμε τον δήμαρχο Αργους και κομματικό στέλεχος της ΝΔ, Γιάννη Μαλτέζο. Οταν στην πόλη του κατέληξε ένας 20χρονος που γαζώθηκε πισώπλατα με 21 σφαίρες, ο δήμαρχος επέλεξε να εκφράσει την απόλυτη στήριξή του στους «οικογενειάρχες» αστυνομικούς, αλλά και να επικρίνει δημόσια τη μητέρα του θύματος, εγκαλώντας την ότι άφηνε τον γιο της να κυκλοφορεί ελεύθερος, χαρακτηρίζοντάς τον επικίνδυνο λόγω του αυτισμού του. Μια δήλωση που κάποτε, στο όνομα της όποιας χριστιανικής ή στοιχειώδους κοινωνικής ηθικής ενός «οικογενειάρχη», θα αποτελούσε ταμπού, σήμερα περνάει ως ανεκτή.

Το κόμμα του δεν έσπευσε να τον καταδικάσει, ενώ εκατοντάδες «οικογενειάρχες» επικρότησαν τη δημόσια επίθεση σε μια μάνα που έθαψε το παιδί της, ένα πρόσωπο που το ήθος μέχρι πρότινος επέβαλε να το περιβάλουμε με σεβασμό, έστω κι υποκριτικά. Αναρωτιέται κανείς βέβαια, εάν το θύμα ήταν αστυνομικός, αν θα μιλούσε άραγε ο δήμαρχος με τέτοια άνεση – π.χ. εναντίον της προσωρινής κράτησης.

Στο ίδιο μήκος κύματος, η τοποθέτηση του Θάνου Πλεύρη, με αφορμή τη σύλληψη των φερόμενων, ως δραστών, για τη φονική επίθεση στη Θεσσαλονίκη. Ο υπουργός επιδόθηκε σε ένα ρεσιτάλ δημόσιας ύβρεως για το «80% της πολιτικής βίας που είναι αριστερή» (για το 20% καλύτερα να μη ρωτήσουμε) στον αέρα της τηλεόρασης· και μάλιστα της δημόσιας τηλεόρασης. Εκανε λόγο για «κότες», «χέστες» και «άχρηστα υποκείμενα, συνήθως βάρη στις οικογένειές τους», για να καταλήξει ότι «θα τους ξεσκίσουμε και δεν θα μπορούν να σταθούν όρθιοι», μια φράση με προφανείς συνδηλώσεις σεξουαλικής βίας, όχι δημοκρατικής δικαιοσύνης.

Ο θεσμικός λόγος εκπίπτει σε ένα πεζοδρομιακό ύφος που πλασάρεται, ως «αποφασιστικότητα», ενώ η εξουσία που καταδικάζει υποκριτικά την «τοξικότητα» γίνεται φορέας της, απαιτώντας το τεκμήριο της αθωότητας να πολτοποιηθεί, ώστε να αφορά μόνο τους δικούς της ανθρώπους και το δικό της εκλογικό ακροατήριο. Το είπε και ο «chief of staff» άλλωστε, ότι ο κόσμος γουστάρει αυταρχισμό, γιατί η δημοκρατία δεν είναι τόσο «αποτελεσματική». Ιδού τα αποτελέσματα.