ΕΣΥ και burnout: Ιστορική δικαστική δικαίωση για εξουθενωμένη γιατρό
Η πρώτη δικαστική απόφαση με την οποία επιδικάζεται αποζημίωση αναγνωρίζοντας σύνδρομο εργασιακής εξουθένωσης, το γνωστό και ως «burn out», εκδόθηκε από ελληνικό δικαστήριο, δημιουργώντας ένα νέο νομολογιακό τοπίο.
Η ενδιαφέρουσα απόφαση, που έρχεται να ανοίξει «παράθυρο» στις δικαστικές διεκδικήσεις εργαζόμενων οι οποίοι εργάζονται υπερωριακά σε συνθήκες εξουθένωσης, εκδόθηκε έπειτα από προσφυγή που κατέθεσε γιατρός, η οποία κατείχε τη θέση της διευθύντριας Παθολογικής Κλινικής σε δημόσιο νοσοκομείο της Περιφέρειας και με σειρά εγγράφων ανέδειξε τα κενά τις ελλείψεις του ΕΣΥ, αποδεικνύοντας ότι οι απαιτητικές συνθήκες και η συσσωρευμένη κούραση από την αδιάκοπη εργασία προκάλεσαν σύνδρομο εργασιακής εξουθένωσης, οδηγώντας την μάλιστα στην απόφαση να παραιτηθεί έπειτα από προσφορά 20 ετών στη δημόσια υγεία.
Το Διοικητικό Δικαστήριο έκανε δεκτή την αγωγή της γιατρού, επιδικάζοντάς της ως αποζημίωση το ποσό των 20.000 ευρώ, λόγω ηθικής βλάβης.
24ωρες εφημερίες
Σύμφωνα με όσα προκύπτουν από το ιστορικό της υπόθεσης, που θα κριθεί και από ανώτερα δικαστήρια, η διευθύντρια Παθολογικής Κλινικής, κατά τον κρίσιμο χρόνο και μέχρι την παραίτησή της το έτος 2022, εφημέρευε σε 24ωρες εφημερίες πέραν των νομίμως προβλεπόμενων και μάλιστα κάποιες φορές ταυτόχρονα σε πολλαπλά πόστα (Κλινική Παθολογική, Κλινική covid και ΤΕΠ). Επιπλέον, η γιατρός δεν έλαβε τη νόμιμη άδειά της, ενώ καθοριστικό ρόλο για την «τύχη» της αγωγής της έπαιξε το γεγονός ότι προσκόμισε στο αρμόδιο δικαστήριο όλα τα έγγραφα με βάση τα οποία προκύπτει ότι παρά την ψυχική και σωματική της κούραση, που θα μπορούσε να θέσει σε διακινδύνευση ακόμα και την υγεία των ασθενών, εντέλλετο από τη διοίκηση να κάνει περισσότερες από τις προβλεπόμενες εφημερίες.
Το πρωτόδικο δικαστήριο, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της απόφασης, στάθμισε τις απαιτητικές συνθήκες εργασίας και τη συσσωρευμένη κούραση από την αδιάκοπη εργασία που οδήγησαν στην ψυχική και σωματική εξάντληση της ενάγουσας, ήτοι στο σύνδρομο εργασιακής εξουθένωσης «burn out», καθιστώντας πλέον ακόμη δυσχερέστερη την παροχή εργασίας εκ μέρους της. Το δικαστήριο αξιολόγησε επίσης το γεγονός ότι το νοσοκομείο δεν άλλαξε, ούτε πρότεινε λύσεις για την αντιμετώπιση του πλαισίου εργασίας που προκάλεσε στην ενάγουσα το παραπάνω σύνδρομο και μάλιστα μετά την περίοδο της πανδημίας, οπότε δεν υφίσταντο πλέον ούτε επιτακτικοί λόγοι δημοσίου συμφέροντος.
Ολο αυτό διάστημα, όπως εξιστορεί στην αγωγή της η γιατρός, προσπαθώντας να βρει κάποια βιώσιμη λύση υπέβαλε πλήθος εγγράφων προς τη διοίκηση του νοσοκομείου, εφιστώντας την προσοχή ότι οι δύσκολες συνθήκες εργασίας θα μπορούσαν εν τέλει να θέσουν σε κίνδυνο την υγεία των ασθενών. Ωστόσο, όπως αναφέρει, αντί για οποιαδήποτε εποικοδομητική πρόταση βελτίωσης ή ενέργεια, ελάμβανε έγγραφα με τον τίτλο «εντέλλεσθε», τα οποία την ωθούσαν κάθε μέρα σε ψυχική και επαγγελματική εξόντωση.
Η γιατρός τελικά έπειτα από 20 χρόνια στο ΕΣΥ αναγκάστηκε να παραιτηθεί, καθώς όπως υποστηρίζει δεν είχε άλλη επιλογή και επέλεξε αυτή την οδό για να μη βρεθεί στην απευκταία για κάθε γιατρό θέση να μην μπορεί να ασκεί τα καθήκοντά της.
«Η απόφαση αυτή είναι πράγματι η πρώτη που αναγνωρίζει ότι η διοικητική αδράνεια απέναντι στην επαγγελματική εξουθένωση του ιατρικού προσωπικού, συνιστά παράνομη παράλειψη του Δημοσίου και γεννά υποχρέωση αποζημίωσης λόγω ηθικής βλάβης», όπως δηλώνει στα «ΝΕΑ» η πληρεξούσια δικηγόρος της γιατρού Βασιλική Γκόγκου, χαρακτηρίζοντας την πρωτόδικη απόφαση αιτιολογημένη.
Η ίδια νομικός, όμως, ξεκαθαρίζει το εξής: «Παρόλο που πολλοί εργαζόμενοι στο ΕΣΥ εργάζονται υπερωριακά και αντιμετωπίζουν δύσκολες συνθήκες στην εργασία τους, αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι περιπτώσεις είναι ίδιες. Η εντολέας μου έδωσε αγώνα με τα έγγραφα που πρωτοκολλούσε στη διοίκηση του νοσοκομείου, εντοπίζοντας τα προβλήματα που προέκυπταν λόγω της υποστελέχωσης και της εξάντλησής της, στα οποία η απάντηση ήταν πάντα “εντέλλεσθε”, κάτι που τελικώς την οδήγησε στην εξουθένωση και παραίτηση από τη δουλειά που είχε επιλέξει, αγαπούσε και είχε αφοσιωθεί σε αυτή». Γι’ αυτό και εστιάζει όχι μόνο «στην έκδοση μιας ιστορικής δικαστικής απόφασης, αλλά και στο ότι ο πολίτης πρέπει πάντα να διεκδικεί τα δικαιώματά του».