Μπιφ

Ο Αντώνης Σαμαράς πήγε νωρίς στην κηδεία του Γιάννη Βαρβιτσιώτη. Συλλυπήθηκε και έφυγε πρώτος, πριν αρχίσει η νεκρώσιμος ακολουθία. Δεν άντεχε να συνυπάρξει στον ίδιο χώρο με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, με τον οποίο έχει μπιφ. Και έφυγε σαν κλέφτης.

Σε ποιον κόσμο, σε ποια κοινωνική σύμβαση, ένας πρώην πρωθυπουργός αδυνατεί να παρευρεθεί στο ίδιο κοινωνικό περιβάλλον με τον σημερινό πρωθυπουργό, επειδή πια τον θεωρεί αντίπαλο;

Υποτίθεται ότι ένας πολιτικός πρέπει να αίρεται πάνω από μικροπρέπειες. Να μπορεί να βλέπει τη μεγάλη εικόνα. Να ξέρει πότε είναι χρήσιμος και πότε πρέπει να παραμερίσει. Και φυσικά να μη γίνεται ποτέ υποχείριο των παθών του.

Στον «Γατόπαρδο», το υπέροχο μυθιστόρημα του Λαμπεντούζα που μετέφερε στον κινηματογράφο ο Λουκίνο Βισκόντι, ο Δον Φαμπρίτσιο Κορμπέρα, πρίγκιπας της Σαλίνα, έχει καταλάβει ότι η τάξη των πραγμάτων την οποία εκπροσώπησε έχει καταρρεύσει. Του το λένε όλα γύρω του. Του λένε, δηλαδή, ότι η ιστορία έχει αποφασίσει εναντίον του, εναντίον όσων εκπροσώπησε. Τα μηνύματα είναι καθαρά. Γι’ αυτό κι εκείνος παρακολουθεί την αλλαγή με σχεδόν μελαγχολική διαύγεια.

Αυτή η διαύγεια λείπει από τον Σαμαρά. Ο οποίος ακόμα θεωρεί ότι η μεταπολίτευση συνεχίζεται αδιατάρακτη. Κι ότι αν υπάρχουν ένα κάποιο «αφήγημα», η επίκληση μιας προσωπικής ιστορίας και ΜΜΕ που να αγοράζουν αυτό το στόρι έχει πάντα τη δυνατότητα μιας νέας ευκαιρίας.

Με αυτές τις απόψεις, ο Σαμαράς και κάποιοι ακόμα απογοητευμένοι δίπλα του, βρέθηκαν στην περίφημη αντικυβερνητική εκδήλωση στο Καπνεργοστάσιο, τον περασμένο Δεκέμβριο που, ουσιαστικά, στήριξε την ιδέα του πελατειακού κράτους και της νομής του. Εκεί θεωρήθηκε ότι αρκεί η κόπωση των πολιτών από τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη για να σημάνει η επιστροφή διαφόρων πολιτικών από την εφεδρεία.

Πριν τον διαγράψει, το 2024, ο Μητσοτάκης τον είχε λάβει υπόψη στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές στην Πελοπόννησο. Αλλά οι υποχωρήσεις του Μητσοτάκη στον Σαμαρά αποδείχτηκαν αποτυχημένες. Η επιλογή Πτωχού αντί του Νίκα στις περιφερειακές εκλογές της Μεσσηνίας απογοήτευσε τους Μεσσήνιους. Κι η ανάσυρση από τα βάθη της πολιτικής γραφικότητας του Καμπόσου δοκίμασε την αξιοπιστία της ΝΔ όχι μόνο στο Αργος αλλά σε όλη την Ελλάδα.

Στις αγιογραφίες του Αντώνη Σαμαρά, συχνά γίνεται μνεία της καταγωγής του από την οικογένεια Μπενάκη. Τηρουμένων των αναλογιών, είναι ένας ευγενής. Θα μπορούσε να είναι ένας πρίγκιπας της Σαλίνα στην εποχή μας.

Ατυχώς, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στον «Γατόπαρδο», εκείνος επιμένει με τα παλιά υλικά. Και αντί για τη μελαγχολική ωριμότητα του πρίγκιπα, βγάζει στην επιφάνεια το τυφλό πάθος της οργής.

Ενα πάθος που δεν τον εκθέτει στο παρόν και το μέλλον, αλλά συχνά ακυρώνει και το παρελθόν του.