Ο Χάνιμπαλ Λέκτερ πάει… στο θέατρο

Η «Σιωπή των αμνών», η ταινία – θρίλερ της δεκαετίας του 1990 που έδωσε στον Άντονι Χόπκινς και την Τζόντι Φόστερ από τους πιο δυνατούς ρόλους της καριέρας τους και από ένα Όσκαρ καλύτερης ερμηνείας, επιστρέφει στο παρόν στην Αγγλία ως θεατρική παραγωγή που ξεκινά από το Λέστερ, σε σκηνοθεσία Νικολάι Φόστερ.

Η δραματουργός Τζίνα Τζιοφρίντο επεξεργάζεται το έργο όχι από την ταινία του Τζόναθαν Ντέμι αλλά από το μυθιστόρημα που έγραψε ο Τόμας Χάρις το 1988. Και το οποίο αφορά την επικίνδυνη ανάκριση του ψυχωτικού ψυχιάτρου δρ. Χάνιμπαλ Λέκτερ από τη νεοσύλλεκτη πράκτορα του FBI Κλαρίς Στάρλινγκ, με σκοπό να αποσπάσει πληροφορίες σχετικά με τον κατά συρροή δολοφόνο Μπάφαλο Μπιλ.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος των θεατρικών έργων που ακολουθούν τις προγενέστερες κινηματογραφικές επιτυχίες βρίσκεται στην υποκριτική ικανότητα των ηθοποιών να μετατρέψουν το θέαμα σε καραόκε, σημειώνει στην κριτική του για τον «Guardian» ο Μαρκ Λόσον. Εντοπίζει λοιπόν ότι η Μόλι Γκάλαχερ, πρωταγωνίστρια της «Σιωπής των αμνών» στο θέατρο Curve μιμείται την τραβηγμένη προφορά της Τζόντι Φόστερ και εντείνει μία πιο επιθετική στάση στο βάδισμά της.

Ο Λέκτερ του Τζον Πάρτριτζ, μοιάζει περισσότερο με Αμερικανό, αν και ο χαρακτήρας στο βιβλίο του Χάρις είναι Λιθουανός. Σε σύγκριση με την ερμηνεία του Χόπκινς αποφεύγει το συριγμό των ρουφηγμένων χειλιών αν και εκπέμπει λιγότερη γοητεία και κοσμοπολιτισμό.

Ο Νικολάι Φόστερ στον χώρο του θεάτρου δημιουργεί ένα είδος διαιρεμένης οθόνης, πλαισιώνοντας την κύρια σκηνή με τα σιωπηλά ταμπλό βιβάν των άλλων χαρακτήρων. Ωστόσο, παρά την ευφάνταστη παρουσίαση της δράσης από τον Φόστερ, το περιεχόμενο μπορεί να προκαλέσει αμηχανία. Όπου στην πλοκή του έργου παρουσιάζεται ο Μπάφαλο Μπιλ, τότε για τους θεατές η βραδιά κυλά στο να παρακολουθούν καταδιώξεις και βασανισμούς γυναικών.

Ο σεξισμός των 80s

Η συγγραφέας Τζίνα Τζιοφρίντο – η οποία έχει υπάρξει δύο φορές φιναλίστ για το βραβείο Πούλιτζερ, μεταξύ άλλων για το έργο «Becky Shaw», που γνώρισε επιτυχία στο Λονδίνο – αντιμετωπίζει αυτό το πρόβλημα με ευφυΐα. Στη δική της εκδοχή τονίζει τον διαδεδομένο σεξισμό στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα του 1983, όπου εκτυλίσσεται η ιστορία, ενώ παράλληλα αντιπαραβάλλει τις αλλαγές στις νοοτροπίες που έχουν μεσολαβήσει κατά τη διάρκεια των τεσσάρων δεκαετιών από το μυθιστόρημα και την ταινία.

Η Τζιοφρίντο δίνει στα θηλυκά θύματα περισσότερο χρόνο στην πλοκή και μεγαλύτερη δυνατότητα δράσης. Το πιο τολμηρό είναι ότι, ενώ όλες οι εκδοχές της ιστορίας προσθέτουν μία μορφή ερωτικού υποστρώματος στο ζεύγος Χάνιμπαλ Λέκτερ – Κλαρίς Στάρλινγκ, η θεατρική εκδοχή μεγεθύνει το ρομαντικό πλαίσιο από το διαστρεβλωμένο έως το απελπιστικό.

Παρόλο που ο κριτικός συμπεραίνει ότι το θεατρικό ανέβασμα θα ενθαρρύνει τους θεατές να αναζητήσουν την ταινία στις πλατφόρμες streaming, η παράσταση αξίζει να έχει τη δική της ευκαιρία.