Πυρετός στην Ευρώπη για το νέο «υπερόπλο» – Στόχος δεν είναι… η Ρωσία αλλά οι μεγαπυρκαγιές
Από μετασκευασμένα ATR-72 έως ολοκαίνουργια αμφίβια αεροσκάφη που μπορούν να μεταφέρουν έως και 12 τόνους νερού, ο αγώνας για το νέο «θηρίο» της εναέριας πυρόσβεσης έχει ήδη ξεκινήσει.
Οι εικόνες από το φετινό καλοκαίρι αποτυπώνουν το μέγεθος της πρόκλησης. Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με μία ακόμη εξαιρετικά δύσκολη αντιπυρική περίοδο, μετά το καταστροφικό 2025, όταν περισσότερα από 10 εκατομμύρια στρέμματα κάηκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Διαβάστε ακόμα: «Καμπανάκι» Συνολάκη: Θα έχουμε «μέγα πυρκαγιές» και του χρόνου
Η Ελλάδα εισήλθε στη μάχη της πυρόσβεσης με περίπου 80 έως 85 εναέρια μέσα, εκ των οποίων περίπου 30-35 ανήκουν στον εθνικό στόλο και τα υπόλοιπα είναι μισθωμένα.
Το Πυροσβεστικό Σώμα διαθέτει 4.299 πυροσβεστικά οχήματα και περίπου 17.700 μόνιμους και εποχικούς πυροσβέστες.
Οι ΕΜΟΔΕ αριθμούν πλέον 21 μονάδες με περίπου 1.450 δασοκομάντος. Η Ελλάδα έχει παραγγείλει επίσης επτά νέα DHC-515 Canadair, όμως τα πρώτα δύο αναμένονται το 2028.
Όμως…
Το πρόβλημα δεν είναι πλέον μόνο ο αριθμός των πυρκαγιών. Είναι η ταχύτητα με την οποία μπορούν να μετατραπούν σε τεράστια, ανεξέλεγκτα μέτωπα.
Από τα Canadair στα νέα «θηρία»
Για δεκαετίες, τα Canadair αποτελούν το βασικό όπλο της Ευρώπης απέναντι στις δασικές πυρκαγιές. Ο στόλος, όμως, γερνά και η ανάγκη για περισσότερα, νεότερα και πιο αποδοτικά αεροσκάφη γίνεται ολοένα πιο πιεστική.
Γι’ αυτό και εταιρείες από τη Γαλλία, την Ιταλία και το Βέλγιο επιχειρούν να σχεδιάσουν την επόμενη γενιά πυροσβεστικών αεροσκαφών.
Στη Γαλλία, η Positive Aviation αναπτύσσει την οικογένεια FF72, βασισμένη στο ATR-72. Η λογική είναι να μετατραπεί ένα ήδη δοκιμασμένο επιβατικό αεροσκάφος σε εξειδικευμένο πυροσβεστικό.
Η έκδοση FF72-S θα μπορεί να μεταφέρει περίπου 8 τόνους νερού, ενώ άλλη διαμόρφωση θα μπορεί να χρησιμοποιεί επιβραδυντικό υλικό. Το πλεονέκτημα είναι ότι η λύση δεν απαιτεί την κατασκευή ενός αεροσκάφους από λευκό χαρτί.
Μια διαφορετική προσέγγιση ακολουθεί η επίσης γαλλική Kepplair, η οποία εξετάζει τη μετατροπή ATR-72 σε πυροσβεστικό αεροσκάφος που θα φορτώνεται στο έδαφος. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να παραμένει σε επιχειρησιακή ετοιμότητα και να απογειώνεται άμεσα όταν ξεσπά μια πυρκαγιά.
Το «Fregate» και τα 10.000 κιλά νερού
Ακόμη πιο φιλόδοξο είναι το πρόγραμμα Fregate-F100 της γαλλικής HYNAERO.
Πρόκειται για ένα ολοκαίνουργιο αμφίβιο πυροσβεστικό αεροσκάφος, σχεδιασμένο εξαρχής για την αντιμετώπιση μεγάλων δασικών πυρκαγιών. Η χωρητικότητά του υπολογίζεται περίπου στους 10 τόνους νερού, ενώ ο σχεδιασμός του περιλαμβάνει σύγχρονα ηλεκτρονικά και ψηφιακά συστήματα.
Η ιδέα πίσω από τέτοια αεροσκάφη είναι ότι δεν αρκεί πλέον ένα μέσο που απλώς ρίχνει νερό. Το ζητούμενο είναι ένα αεροσκάφος που θα μπορεί να επιχειρεί γρήγορα, να πραγματοποιεί διαδοχικές ρίψεις, να ανεφοδιάζεται αποτελεσματικά και να παραμένει όσο το δυνατόν περισσότερο στο μέτωπο.
Στην Ιταλία το «WF-X»
Στην Ιταλία, η 19-01 Holding προωθεί το WF-X, ένα νέο αμφίβιο αεροσκάφος με ακόμη μεγαλύτερες δυνατότητες.
Ο σχεδιασμός προβλέπει μέγιστο βάρος απογείωσης περίπου 30 τόνων, δύο ισχυρούς κινητήρες και δυνατότητα μεταφοράς έως 12 τόνων νερού.
Το WF-X δεν παρουσιάζεται απλώς ως ένα νέο πυροσβεστικό αεροπλάνο, αλλά ως μέρος ενός ευρύτερου συστήματος αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών.
Παράλληλα, στο Βέλγιο αναπτύσσεται το Seagle, ένα ακόμη σχέδιο αμφίβιου πυροσβεστικού αεροσκάφους, το οποίο βρίσκεται σε φάση αναζήτησης χρηματοδότησης και βιομηχανικών συνεργασιών.
Και ο διάδοχος των Canadair
Την ίδια ώρα, η De Havilland Canada προχωρά στην παραγωγή του DHC-515, του αεροσκάφους που φιλοδοξεί να αποτελέσει τον διάδοχο των θρυλικών Canadair.
Η νέα γενιά έχει σχεδιαστεί ειδικά για εναέρια πυρόσβεση και ήδη ευρωπαϊκές χώρες έχουν προχωρήσει σε παραγγελίες. Συνολικά, 22 αεροσκάφη προορίζονται για ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία, η Γαλλία, η Πορτογαλία και η Κροατία.
Ωστόσο, η ανανέωση του στόλου δεν γίνεται από τη μία ημέρα στην άλλη. Η ανάπτυξη ενός νέου αεροσκάφους απαιτεί τεράστιες επενδύσεις, δοκιμές, πιστοποιήσεις και χρόνια μέχρι να περάσει από το σχέδιο στην παραγωγή.