Έγινε η συγκάλυψη συνήθειά μας

Τρίτη φορά στο αρχείο. Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ευάγγελος Μπακέλας, απέρριψε τα αιτήματα για επανάνοιγμα της δικογραφίας των υποκλοπών, με αιτιολογία που δεν γεμίζει ούτε σελίδα. Το ανώτατο δικαστήριο επιμένει στην ίδια συνταγή, παρά τις καταδίκες στο Πλημμελειοδικείο, παρά τις δηλώσεις Ντίλιαν ότι πούλησε το λογισμικό σε ελληνική κρατική υπηρεσία, παρά τα στοιχεία που προσκομίστηκαν.

Οι εισαγγελείς του Αρείου Πάγου που άγγιξαν την υπόθεση (διότι οι ευθύνες είναι προσωποποιημένες) δεν προσποιήθηκαν καν ότι ερευνούν, έστω για τα μάτια του κόσμου, ακόμη κι όταν το ζητά ένας πρώην πρωθυπουργός που διαπιστωμένα στοχοποιήθηκε από παράνομο κατασκοπευτικό εργαλείο.

Συνεχίζει κι ο σημερινός εισαγγελέας την επιτυχία των προκατόχων του, όπως π.χ. αυτού που αποφάνθηκε ότι κάποιος άσχετος εντόπισε τυχαία μια παραπεταμένη ανενεργή κι αχρησιμοποίητη κάρτα ενός άλλου άσχετου και την ενεργοποίησε χωρίς τους κωδικούς της, για να πληρώσει το Predator και να παρακολουθήσει αξιωματούχους.

Και απαιτούν από τους πολίτες κάποιοι, με δάχτυλο σηκωμένο, να ακούμε αυτές τις μπούρδες και να τις σεβόμαστε σιωπηλά, αντί να στρέψουν το δάχτυλο σε έναν καθρέφτη. Και να δουν ποιος τις χειροκροτεί.

Ο Αδωνις Γεωργιάδης, ο ίδιος στοχοποιημένος με το Predator, σχολίασε ειρωνικά την επιμονή άλλων θυμάτων – μεταξύ τους ένας πρωθυπουργός που κι ο ίδιος υπηρέτησε – να διερευνηθεί ποιος τους παρακολουθούσε. «Αναρωτιέμαι πλέον δεν υπάρχει κάπου ένα όριο;» έγραψε, σαν να τον αδικήσαμε με την επιμονή μας για αλήθεια, λες κι έχει την προσωπική ισχύ να ορίζει από μόνος του πότε ισχύουν οι νόμοι που ψήφισε και το Σύνταγμα στο οποίο ορκίστηκε.

Ολα αυτά δεν είναι σκέτο δούλεμα. Συμβαίνει και κάτι πιο βαθύ. Δεν αγνοούμε ποιος παρακολουθεί, ποιος συγκαλύπτει, ποιος επιτίθεται στην αλήθεια. Η συνείδηση ορίζεται από ιδιοτέλεια ή φανατισμό ή κι επειδή δεν θέλουμε να αναγνωρίσουμε ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν έρχεται απ’ έξω.

Υπάρχει μια σκηνή στην «Οδύσσεια» του Νόλαν όπου η Πηνελόπη συνειδητοποιεί ότι ο μυστηριώδης, τρομακτικός «λαός της θάλασσας» που λεηλατεί πόλεις δεν είναι κάποιος άγνωστος εχθρός. Είναι ο σύντροφός της και οι συμπατριώτες της. Η απειλή δεν είναι ξένη, είναι αυτή που μιλάει την οικεία γλώσσα. Ισως αυτή είναι η πιο ακριβής μεταφορά για μια χώρα που, χρόνια τώρα, κλείνει τα μάτια.​​​​​​​​​​​​​​​​