Ο ευρωπαϊκός δρόμος

Στην Aγκυρα, μέσα ενημέρωσης και αναλυτές ερμηνεύουν τα δύο διατάγματα με την υπογραφή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για την ανακήρυξη «εθνικών θαλάσσιων πάρκων» σε Βόρειο Αιγαίο και στην περιοχή του Καστελλόριζου, ως ευθεία απάντηση στη χωροθέτηση του ελληνικού θαλάσσιου πάρκου στις Κυκλάδες.

Στη διπλωματική διελκυστίνδα που εξελίσσεται μεταξύ Αθήνας και Aγκυρας από την προηγούμενη χρονιά, ουδείς αμφιβάλλει ότι οι κινήσεις της μιας πλευράς προκαλούν τα αντανακλαστικά της άλλης. Αλλά είναι ξεκάθαρο ότι ο τουρκικός σχεδιασμός δεν εξαρτάται από τα ελληνικά βήματα και τον ελληνικό σχεδιασμό.

Η τουρκική πρόκληση με τα θαλάσσια πάρκα, με την οποία στην πραγματικότητα αμφισβητείται έμπρακτα η ελληνική δικαιοδοσία στις περιοχές που θα κάλυπτε η ελληνική ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, δεν αποφασίστηκε τις προηγούμενες ημέρες, αλλά αποτελεί την κατάληξη ενός σχεδίου που έχει μπει σε εφαρμογή πολύ πριν από την επιχείρηση για «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο – και συνοδεύουν τον αναθεωρητισμό της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Η τουρκική κυβέρνηση γνωρίζει καλά ότι τόσο η «εισχώρηση» για  την προστασία της βιοποικιλότητας στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Σαμοθράκης και Λήμνου όσο και ο αποκλεισμός του Καστελλόριζου με τις ίδιες… οικολογικές ευαισθησίες, δεν είναι κινήσεις που δεν θα προκαλέσουν παρενέργειες.

Πρωτίστως επειδή ενισχύουν τους προβληματισμούς και την καχυποψία για τις αντοχές της στρατηγικής των «ήρεμων νερών». Eνα διαφορετικό σκηνικό, άλλωστε, έχει ήδη διαμορφώσει η προαναγγελία για τη προκλητική νομοθέτηση της «Γαλάζιας Πατρίδας», όπως και το πρόσφατο «Σύμφωνο της Μέκκας». Με όσα έχουν προηγηθεί και όσα έπονται, είναι ξεκάθαρο ότι η Aγκυρα δεν επενδύει στα «ήρεμα νερά», αλλά τα ναρκοθετεί. Με δεδομένο ότι το ελληνικό θαλάσσιο πάρκο στο Νότιο Αιγαίο αποτελεί, πρώτα απ’ όλα, εκπλήρωση μιας ευρωπαϊκής επιταγής, η Αθήνα οφείλει να στραφεί στον δρόμο της Ευρώπης και μπροστά στις νέες προκλήσεις.