Εκλογές με νοήματα ή για ανοήμονες;
Πρώτος δεκάλογος αποριών
Τα κόμματα, οι αρχηγοί, τα επιτελεία, ο κάθε οπαδός ή ψηφοφόρος, οφείλουν άπαντες να προβληματιστούν, όχι με τις μεταγραφές βουλευτών, τις αμετροεπείς δηλώσεις και τις τοξικές αντιπαραθέσεις, αλλά με το ουσιαστικό περιεχόμενο των επ-ερχόμενων εκλογών.
Εξηγούμαι. Στις εκλογές του 2027:
1. Θα πάνε να ψηφίσουν μόνον οι «ζωντανοί»/ενεργοί πολίτες, θα σηκωθούν από τον καναπέ και οι παθητικοί/ανενεργοί ή μήπως θα επηρεάσουν το αποτέλεσμα και οι σκιές των «πεθαμένων» φορέων ιδεών του παρελθόντος;
2. Θα ψηφιστούν οι άξιοι κάθε ψηφοδελτίου ή θα προ-τιμηθούν οι συμβουλάτορες και οι παρακοιμώμενοι των Αυλών;
3. Η ψήφος θα συμβολίζει τη διόρθωση ημαρτημένων των ιδίων των ψηφοφόρων ή θα συνιστά εκδίκηση για τα λάθη των άλλων;
4. Οι νέοι ψηφοφόροι θα δημιουργήσουν ένα καινο-φανές ρεύμα ή θα βουλιάξουν στις κενο-τοπίες των παλιών αντιλήψεων και πρακτικών;
5. Ο λαός θα θέλει να μάθει την Αλήθεια των γεγονότων ή όλοι θα επιμένουν στα προϋπάρχοντα στερεότυπα, τις ιδεοληψίες ή τα σενάρια συνωμοσίας;
6. Για την Οικονομία, θα αρκεστούμε στους ψυχρούς δείκτες ή θα μας απασχολήσει η πραγματική ευημερία όλων των ανθρώπων;
7. Για την Ασφάλεια, θα ζητήσουμε περισσότερη αστυνομική καταστολή ή θα συμμετάσχουμε σε προγράμματα κοινοτικής πρόληψης;
8. Για τη Δημόσια Διοίκηση, θα καλλιεργηθεί ένα αίσθημα ευθύνης όλων των στελεχών ή θα αυξηθούν τα πειθαρχικά μέτρα;
9. Οι κοινωνικές εντάσεις θα λύνονται με διαμεσολάβηση και ενσυναίσθηση ή με βία και αποκλεισμό;
10. Η πολιτική κρίση αξιών και προσώπων – π.χ. διαφθορά – θα μετεξελιχθεί σε ευκαιρία βελτίωσης των δημοκρατικών θεσμών ή θα καταλήξει σε πλήρη απαξίωσή τους από τις κραυγές του όχλου;
Αυτά και θα επανέλθουμε.
ΥΓ.: Πώς αντιμετωπίζουμε τη σημερινή – προ-εκλογική – πολιτικοκοινωνική μας κρίση;
Με ποιους όρους:
- άσπρο/μαύρο; (οι εντελώς καλοί/οι εντελώς κακοί)
- εμείς/άλλοι; (οι δίκαιοι/οι αδικούντες)
- βεβαιότητες/κίνδυνοι; (οι αραγμένοι/οι ανησυχούντες)
- υπεύθυνοι/ανεύθυνοι; (οι με συνείδηση πράττοντες/οι χωρίς)
- επιχειρήματα/ιδεολογήματα; (οι λογικοί/οι εμπαθείς)
- καταλογισμοί/συμψηφισμοί; (διαφάνεια/πονηριά)
- ενοχοποίηση/συγκάλυψη; (δικαιοσύνη/διαπλοκή)
- νόμιμα/άνομα; (κανόνες/αυθαιρεσία)
- αλληλεγγύη/ρητορική μίσους; (συνοχή/διακρίσεις)
- περισσότερη δημοκρατία/λιγότερη δημοκρατία; (λαϊκή κυριαρχία/εκφασισμός)
- ψυχραιμία/πανικός; (σχέδιο/αλαλούμ)
Αξιακό σύστημα μετά τις εκλογές: σημείον Μηδέν
ΥΓ. 2: Απαντες εξακολουθούν να παίζουν το παιχνίδι των σωτήρων. Απαντες φέρνουν σε αντίστιξη την Πολιτική με την Ηθική. Μία σύγχυση πολιτικής ηθικής – διάβαζε: ασυνέπειας, φαυλότητας, διαπλοκής – , κομματικής ηθικής – διάβαζε: τυφλής πειθαρχίας – και προσωπικής ηθικής – διάβαζε: ανηθικότητας, μη-τήρησης δεοντολογίας ανθρωπιάς, ενσυναίσθησης – πλανάται πάνω από την Πόλη. Απαντες αναμειγνύουν ζητήματα λειτουργίας θεσμών με αρχές και αξίες θεματοφυλάκων.
Ακόμα, όμως, κι ένα άψογο κράτος δικαίου και ένας τέλειος νόμος μπορεί «να προδοθούν» από την άνομη δράση πολιτικών ή και πολιτών. Η Δημοκρατία δεν είναι μία μονομαχία παραγόντων κάποιας ελίτ για ηγεμόνευση ή μία μονομανία αρχηγών κάποιων κομμάτων για την κατοχή της εξουσίας· έχει κανόνες και όρια, που καμία πολιτική ή κομματική σκοπιμότητα δεν δικαιούται να παραβιάζει ατιμωρητί. Ολοι και όλα κινούνται σε μία θεωρητική θολούρα και σε μία διανοητική σούπα και δυστυχώς ελάχιστοι πολίτες – ως μέρος του κατά τα άλλα «σοφού λαού» – έχουν την ψυχραιμία να δουν τα πράγματα και τα πρόσωπα χωρίς παρα-μορφωτικούς φακούς. «Με ποιον είσαι;» είναι το κρίσιμο δίλημμα κι όχι το «Ποιος έχει δίκιο;».
ΥΓ. 3: Απορίας άξιον γιατί στο ν/σ για τη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης εξαφανίστηκε ως μάθημα η ξένη γλώσσα. Οι τιτλούχοι θα είναι άγλωσσοι ή όλοι γνωρίζουν από την κούνια τους ξένες γλώσσες και ειδική ορολογία;