Οδεύοντας προς την καταστροφή;

Η Τουρκία εντείνει τη ρητορική της ενάντια στη χώρα μας και επαναφέρει το πλαίσιο των διεκδικήσεών της, το οποίο βρίσκεται σε αντίθεση με το διεθνές δίκαιο. Ωστόσο όλο αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Εκείνο που χρειάζεται να εξηγηθεί είναι γιατί συμβαίνει τώρα.

Μπορούμε να διακρίνουμε δύο βασικούς παράγοντες που εξηγούν τη χρονικότητα της διαφαινόμενης εγκατάλειψης των «ήρεμων νερών». Ο πρώτος είναι ότι η Τουρκία αισθάνεται αναβαθμισμένη στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Αυτό είναι απολύτως ξεκάθαρο. Επιπλέον, ο τούρκος πρόεδρος κινείται ευλύγιστα στη διεθνή σκακιέρα ακολουθώντας πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, τέτοια που τον οδήγησε να παραστεί στη σύνοδο κορυφής της Σαγκάης, εκείνου δηλαδή του Οργανισμού του οποίου ηγείται η Κίνα και η Ρωσία.

Ο δεύτερος παράγοντας είναι η όξυνση της αντιπαράθεσής της με το Ισραήλ όχι μόνο για την επιρροή ή τον έλεγχο της Συρίας αλλά και άλλων περιοχών στην ευρύτερη περιφέρεια. Οσο η Ελλάδα θα βαθαίνει τη συνεργασία με το Ισραήλ, τόσο θα οξύνεται η τουρκική επιθετικότητα. Τα παραπάνω υποβάλλουν τη σκέψη ότι η ελληνική κυβέρνηση χειρίζεται το ζήτημα με ολέθριο τρόπο. Επιμένει στην αδιέξοδη πολιτική να αναθέτει την επίλυση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων στις ΗΠΑ και στην ΕΕ, χωρίς να έχει βγάλει κανένα συμπέρασμα από την εμπειρία δεκαετιών αλλά και από τις τρέχουσες εξελίξεις.

Εξακολουθεί να αρνείται την αναζήτηση διπλωματικών διαύλων με ισχυρές χώρες όπως είναι η Κίνα και η Ρωσία αλλά, αντίθετα, συντάσσεται στην αντιπαράθεση που έχουν οι ΗΠΑ και η ΕΕ μαζί τους. Μας εμπλέκει ολοένα και πιο βαθιά στους πολέμους στο Ιράν και στην Ουκρανία. Επίσης, το σημαντικότερο στην παρούσα στιγμή, προσδένει ολοένα και περισσότερο τη χώρα μας στο άρμα του Ισραήλ. Ειδικά αυτή η επιλογή, όπως και προηγούμενων κυβερνήσεων, μπορεί να οδηγήσει σε τρομερές περιπέτειες για τους παρακάτω ιδίως λόγους.

Πρώτο, η στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ εκθέτει ηθικά και απομονώνει την Ελλάδα για συνεργασία με ένα κράτος που διαπράττει γενοκτονία, που έχει υπό την κατοχή του έναν άλλο λαό, που ποδοπατά το διεθνές δίκαιο, που έχει επιτεθεί σε όλα σχεδόν τα γειτονικά του κράτη, που διαθέτει μια βάρβαρη νομοθεσία που επιτρέπει τα βασανιστήρια και τη θανατική ποινή δι’ απαγχονισμού.

Δεύτερο, δεν διασφαλίζει αμυντικά την Ελλάδα καθώς η πολυδιαφημισμένη «Ασπίδα του Αχιλλέα» και η ισραηλινή τεχνολογία δεν έχει αποδειχθεί και τόσο αποτελεσματική ενώπιον των ιρανικών πυραύλων. Υπάρχουν εναλλακτικοί, πιο αποτελεσματικοί τρόποι για τη θωράκιση της άμυνας της χώρας.

Τρίτο, θέτει την Ελλάδα στη θέση του «χρήσιμου ηλίθιου», του πιονιού του Ισραήλ. Κι αν το Ισραήλ μας ωθήσει, έμμεσα ή άμεσα, σε πόλεμο με την Τουρκία; Ο κίνδυνος είναι μεγάλος. Είναι γι’ αυτό ανάγκη να υπάρξει ριζική στροφή στην εξωτερική μας πολιτική. Αλλιώς, τα χειρότερα βρίσκονται μπροστά μας.

Ο Δημήτρης Καλτσώνης είναι καθηγητής Θεωρίας Κράτους και Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Πρόσφατο βιβλίο του: «Η τέχνη του πολέμου για την εξουσία», εκδ. Τόπος.