Απέναντι στα… πούλμαν, θέλει και κλειδί!

Ο Παναθηναϊκός έκανε τη δουλειά του απέναντι στη Νίκη Βόλου, όμως το αποτέλεσμα δεν μπορεί να κρύψει την – σχετικά – προβληματική εικόνα που παρουσίασε.

Και το σημαντικότερο ζήτημα δεν ήταν τόσο η απόδοση ορισμένων ποδοσφαιριστών, όσο η νοοτροπία με την οποία αντιμετώπισαν αρκετοί «πράσινοι» το παιχνίδι.

Απέναντι σε μία ομάδα χαμηλότερης κατηγορίας, σε ένα ματς στο ΟΑΚΑ όπου υπήρχε η δυνατότητα να «χτιστεί» και ένα καλό goal average για τη συνέχεια του Κυπέλλου, ο Παναθηναϊκός έπαιξε για μεγάλα διαστήματα χωρίς την απαιτούμενη ένταση.

Είχε την μπάλα, ξεπέρασε το 70% στην κατοχή και… εγκαταστάθηκε στην περιοχή της Νίκης, όμως δεν κατάφερε να κάνει μια πραγματικά πειστική και κυριαρχική εμφάνιση.

Το πρόβλημα ήταν ο τρόπος με τον οποίο κυκλοφορούσε η μπάλα. Αργά, αρκετές φορές προβλέψιμα και χωρίς τις κινήσεις που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ρήγματα στο χαμηλό μπλοκ της Νίκης.

Οι φιλοξενούμενοι έκλεισαν τους χώρους, κράτησαν μικρές αποστάσεις, γέμισαν το κουτί και υποχρέωσαν τον Παναθηναϊκό να ψάξει αρκετές φορές τη λύση από τα άκρα.

Μόνο που το συγκεκριμένο σχέδιο δεν λειτούργησε. Έλειψαν οι γρήγορες συνεργασίες, οι κάθετες κινήσεις, το ένας εναντίον ενός και κυρίως η ταχύτητα στην κυκλοφορία που απαιτείται σε αυτές τις περιπτώσεις.

Ο Παναθηναϊκός έχει πρόβλημα όταν βρίσκεται απέναντι σε οργανωμένη άμυνα. Και ο Νίστρουπ πρέπει να βρει τη λύση, γιατί θα συναντήσει πολλές τέτοιες βραδιές μέσα στη σεζόν.

Ενδεικτικό της δυσκολίας ήταν ότι ο προπονητής του Παναθηναϊκού αναγκάστηκε να βάλει στο παιχνίδι ποδοσφαιριστές πρώτης γραμμής για να αλλάξει την εικόνα.

Η είσοδος του Λιβάι Γκαρσία και του Ταμπόρδα έδωσε περισσότερη ποιότητα και τελικά οι δυο τους δημιούργησαν το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης.

Και εδώ εντοπίζεται πρόβλημα. Γιατί σε ένα ρόστερ με μεγάλο βάθος και αυξημένο ανταγωνισμό, τέτοιου είδους παιχνίδια είναι και μία ευκαιρία για όλους όσοι δεν βρίσκονται σταθερά στην ενδεκάδα να διεκδικήσουν περισσότερο χρόνο συμμετοχής.

Απέναντι στη Νίκη, λίγοι… έπεισαν. Με πρώτο και καλύτερο τον Κάνγκουα και λαμπρό παράδειγμα τον 17χρονο Μπινιάρη, ο οποίος άφησε πολλές υποσχέσεις.

Η σεζόν είναι μεγάλη, οι απαιτήσεις τεράστιες και ο Νίστρουπ έχει αρκετή δουλειά μπροστά του. Με ένα Μαροκινό «μάγο» πλέον στη διάθεση του, ο οποίος μπορεί να γίνει game changer.

Αρκεί ωστόσο ένας… Ουναΐ για να φέρει την ποδοσφαιρική άνοιξη;