Ενωμοτάρχες
Το 43,8% του AfD στη Σαξονία-Ανχαλτ είναι σαν την πρώτη κατάληξη ενός πειράματος, απολύτως αναμενόμενη σε όποιον παρακολουθούσε. Διότι έχει διαπιστωθεί ακόμη κι από μάλλον συντηρητικές αναλύσεις, πως όταν η Κεντροδεξιά υιοθετεί την ακροδεξιά ατζέντα, καταλήγει να την ενισχύει.
Ο Φρίντριχ Μερτς το δοκίμασε, ειδικά όταν ψήφισε μαζί με το AfD την πολιτική για τη μετανάστευση. Η λογική του ήταν η προφανής, ότι αν το CDU μιλήσει τη γλώσσα της «ασφάλειας» θα κλείσει τη στρόφιγγα προς το ακροδεξιό κόμμα. Εγινε το αντίθετο. Το CDU έπεσε, το AfD ανέβηκε και χθες πήρε τη Σαξονία-Ανχαλτ με ποσοστό διπλάσιο του CDU. Η εξήγηση δεν είναι μυστήριο. Οταν ο «σοβαρός» πολιτικός εξηγεί τις πραγματικές αποτυχίες του με τα επιχειρήματα που του χρεώνει ο ακροδεξιός, γιατί να ψηφίσεις το αντίγραφο κι όχι το πρωτότυπο;
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η σχέση μετανάστευσης – οικονομίας. Είναι πάρα πολύ εύκολο να πεις ότι για τη φτώχεια και την κοινωνική ένταση φταίει η μετανάστευση. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να εξηγήσεις πώς θα σταθεί όρθια μια γερασμένη ευρωπαϊκή οικονομία, χωρίς τους ξένους εργαζόμενους που καλύπτουν τα κενά στη βιομηχανία, τον πρωτογενή τομέα, την υγεία κ.α. Τα λέει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το είπε και το Γερμανικό Οικονομικό Ινστιτούτο που προειδοποίησε ότι η μεταναστευτική πολιτική του AfD θα ήταν καταστροφική ακριβώς για τη Σαξονία-Ανχαλτ, ένα κρατίδιο που εξαρτάται από αλλοδαπό εργατικό δυναμικό.
Το ελληνικό ερώτημα δεν είναι αν θα συμβεί το ίδιο εδώ, αλλά αν συμβαίνει ήδη. Η ρητορική στο Μεταναστευτικό έχει περάσει από τη γλώσσα των «κανόνων» στη γλώσσα της «υβριδικής απειλής». Ενα βιβλίο Δημοτικού με οικογένειες ίδιου φύλου γίνεται αφορμή για δημόσια υποχώρηση κυβέρνησης που πριν από λίγο καιρό διαφήμιζε τον φιλελευθερισμό της. Η απροθυμία της πλειοψηφίας να υποστηρίξει δυναμικά δικές της πρωτοβουλίες, την έφεραν λίγα χρόνια μετά χαμένη ανάμεσα σε έναν δεδηλωμένο φιλελευθερισμό κι μια περφόρμανς ενωμοτάρχη, προκειμένου να μας πείσει ότι αυτή είναι η Δεξιά η ορίτζιναλ, η πατροπαράδοτη, σαν το γιαούρτι το πρόβειο με όλη του την πέτσα. Κι όσο περισσότερο περιδινίζεται, τόσο καταλήγει να μην έχει καμιά πειστική ταυτότητα, στον όγδοο χρόνο διακυβέρνησης ενός λαού με πολλά καθημερινά προβλήματα.
Η Σαξονία, λοιπόν, δεν είναι προφητεία. Προειδοποίηση είναι.