Σουηδία: Το αριστερό κερασάκι σε μια δεξιά τούρτα – Τι έχει συμβεί στη χώρα των πάγων;
Η Σουηδία φαίνεται να αλλάζει κυβέρνηση, όχι όμως και πολιτικό προσανατολισμό.
Η εκλογική αναμέτρηση έδωσε οριακό προβάδισμα στην Κεντροαριστερά, χωρίς ωστόσο να της εξασφαλίζει μια έτοιμη και συμπαγή κυβερνητική πλειοψηφία.
Το αποτέλεσμα αφήνει ανοιχτό ένα σύνθετο παζλ διαπραγματεύσεων, την ώρα που η Ακροδεξιά υποχωρεί, αλλά οι βασικές πολιτικές επιλογές που επέβαλε στη σουηδική πολιτική σκηνή τα τελευταία χρόνια παραμένουν.
Διαβάστε επίσης: Εκλογές στη Σουηδία: Έπεσαν έξω τα έξιτ πολ – Θρίλερ με το αποτέλεσμα
Με τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα, οι Σοσιαλδημοκράτες της Μαγδαλένα Άντερσον παραμένουν η μεγαλύτερη πολιτική δύναμη, συγκεντρώνοντας 28,1% και 100 από τις 349 έδρες του Ρίκσνταγκ.
Συνολικά, το μπλοκ της Κεντροαριστεράς, στο οποίο συμμετέχουν οι Σοσιαλδημοκράτες, το Κόμμα του Κέντρου, η Αριστερά και οι Πράσινοι, συγκεντρώνει 176 έδρες, έναντι 173 του δεξιού μπλοκ των Μετριοπαθών, των Σουηδών Δημοκρατών, των Χριστιανοδημοκρατών και των Φιλελευθέρων.
Ο ηγέτης του Κόμματος των Μετριοπαθών, Ουλφ Κρίστερσον
Η καταμέτρηση, ωστόσο, δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί πλήρως.
Η Άντερσον βρίσκεται έτσι σε θέση να διεκδικήσει εκ νέου την πρωθυπουργία. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι οι αριθμοί δεν αρκούν.
Το Κόμμα του Κέντρου έχει αποκλείσει τη συμμετοχή σε κυβέρνηση στην οποία θα βρίσκεται και η Αριστερά, ενώ τα δύο κόμματα διαφωνούν σε κρίσιμα ζητήματα, από τη φορολογία και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις έως το κοινωνικό κράτος και την ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική.
Παράλληλα, αμφότερα αποκλείουν συνεργασία με τους Σουηδούς Δημοκράτες.
Η Μαγδαλένα Άντερσον
Αυτό σημαίνει ότι η επόμενη σουηδική κυβέρνηση μπορεί να χρειαστεί να αναζητήσει στήριξη πέρα από τα παραδοσιακά όρια Αριστεράς και Δεξιάς.
Μια τέτοια εξέλιξη θα αποτελούσε σημαντική αλλαγή για μια χώρα που μέχρι σήμερα στηριζόταν περισσότερο στη λογική των διακριτών πολιτικών μπλοκ.
Την ίδια στιγμή, οι Σουηδοί Δημοκράτες καταγράφουν υποχώρηση.
Με περίπου 17,6%, από 20,5% το 2022, χάνουν έδαφος και παύουν να αποτελούν τη δεύτερη μεγαλύτερη πολιτική δύναμη.
Η εξέλιξη έχει συμβολικό χαρακτήρα, καθώς το κόμμα είχε καταφέρει τα προηγούμενα χρόνια να μετακινηθεί από το πολιτικό περιθώριο στο κέντρο των κυβερνητικών αποφάσεων.
Ο ηγέτης των Σουηδών Δημοκρατών Democrats, Τζίμι Άκεσον
Ωστόσο, η εκλογική υποχώρηση της Ακροδεξιάς δεν σημαίνει επιστροφή της Σουηδίας στο πολιτικό τοπίο της προηγούμενης δεκαετίας.
Η μεταναστευτική πολιτική έχει ήδη γίνει αυστηρότερη και οι Σοσιαλδημοκράτες δεν εμφανίζονται διατεθειμένοι να ανατρέψουν αυτή τη στροφή.
Το ίδιο ισχύει σε μεγάλο βαθμό για την εγκληματικότητα και την πολιτική ασφάλειας.
Στην εξωτερική πολιτική, η συνέχεια αναμένεται ακόμη πιο έντονη.
Η στήριξη προς την Ουκρανία, η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, η αύξηση των αμυντικών δαπανών και η συνεργασία με τις χώρες της Βαλτικής και του ευρωπαϊκού Βορρά έχουν ευρεία πολιτική στήριξη.
Οι εκπρόσωποι Τύπου του Κόμματος των Πρασίνων, Ντάνιελ Χέλντεν και Αμάντα Λιντ
Η Στοκχόλμη αναμένεται επίσης να συνεχίσει να υποστηρίζει βαθύτερη ευρωπαϊκή συνεργασία στον τομέα της άμυνας.
Οι μεγαλύτερες αλλαγές ενδέχεται να αφορούν το κλίμα, την ενέργεια και το κοινωνικό κράτος.
Οι Σοσιαλδημοκράτες, οι Πράσινοι και το Κόμμα του Κέντρου εμφανίζονται περισσότερο διατεθειμένοι να ενισχύσουν την πράσινη μετάβαση, ενώ πιθανή είναι και μια αύξηση των κοινωνικών δαπανών.
Το πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά θα πρέπει να συνδυαστούν με τις αυξημένες ανάγκες για άμυνα και με τη διατήρηση της δημοσιονομικής αξιοπιστίας της χώρας.
Ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο είναι η οριακή επιβίωση των Φιλελευθέρων, οι οποίοι πέρασαν το όριο του 4% και εξασφάλισαν κοινοβουλευτική παρουσία.
Το κόμμα παραμένει η πιο φιλοευρωπαϊκή δύναμη του δεξιού χώρου και τάσσεται υπέρ της υιοθέτησης του ευρώ και βαθύτερης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Έτσι, η σουηδική κάλπη δεν σηματοδοτεί τόσο μια καθαρή ιδεολογική ανατροπή όσο το τέλος μιας τετραετούς διακυβέρνησης της Δεξιάς και την αρχή μιας δύσκολης περιόδου διαπραγματεύσεων.
Η Ακροδεξιά φρενάρει, αλλά η πολιτική μετατόπιση που προκάλεσε παραμένει.
Και η Μαγδαλένα Άντερσον καλείται τώρα να αποδείξει όχι μόνο ότι μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση, αλλά και ότι μπορεί να δώσει στη νέα Σουηδία μια σταθερή θέση μέσα σε μια Ευρώπη που και η ίδια μετακινείται πολιτικά προς τα δεξιά.