Μειρακιογέροντες και σκορδοφάγοι
Στον θάνατο του Κωστή Παλαμά ή του Σικελιανού, έγινε λιγότερη ταραχή απ’ όση με τον Μαζωνάκη. Και στην κηδεία του Βασίλη Βασιλικού παρέστησαν εκατό άτομα. Θα πεις, εντάξει, τι να κάνουμε, ο Ελληνισμός προχωρεί, εξελίσσεται. Εξάλλου ξέρουμε πως υπάρχει πλέον χοντρό πρόβλημα κατανόησης κειμένου και ευρύτερη βραδυπεψία πραγματικότητας. Σε βαθμό που, αν ζούσε ο Σεφέρης, ίσως και να πήγαινε στη συναυλία του Ρέμου (λες;). Και γιατί όχι, εφόσον γνωστός διανοούμενος συνθέτης δήλωσε, όταν πληροφορήθηκε τον πρόωρο θάνατο του Μαζώ: «Εφυγε η γη κάτω απ’ τα πόδια μου». Σκέψου τι θα έπαθε όταν μετέστη ο Διονύσης Σαββόπουλος – κανονικά θα πρέπει να είχε διαρρεύσει υποκάτω του όλος ο γαλαξίας, οπότε θα ζούσαμε τώρα όλοι μέσα σε ένα διαστημικό κενό.
Φταίνε λοιπόν, κάποιοι γιατροί, αλλά «φταίει κι ο λαός που είναι μαραζιάρης»; Από την εποχή του νερού του Καματερού, συνεχίζεται ο ίδιος αταβισμός: απ’ ό,τι και να πάσχεις, θα σε σώσουν κλαδιά βρασμένης αγριελιάς, ούρα ρινόκερου της Σουμάτρας (αν εκεί ζουν ρινόκεροι) ή ιδρώτας πράσινου σκορπιού της Κούβας. Μπορεί και τα σκαλιά της Τήνου. Και δεν είναι λίγοι που ανεβαίνουν στα βουνά και μαζεύουν μαντζουράνες, γαϊδουράγκαθα, μολόχες και τσουκνίδες και τα βράζουν και τα πίνουν, ως θεραπεία των πάντων, διότι κατά τη γνώμη τους, οι γιατροί δεν ξέρουν, δεν έχουν ιδέα. Ασε εκείνους που πιστεύουν ότι τα σκόρδα είναι πανάκεια και τρώνε ένα κεφάλι το πρωί κι ένα το βράδυ. (Κοίτα μόνο μην τους πλησιάζεις σε απόσταση βολής).
Υπάρχουν άρα, ουκ ολίγοι που τα ξέρουν όλα καλύτερα απ’ τους κανονικούς γιατρούς ή ψάχνουν για εναλλακτικούς. Και είναι και οι αντιεμβολιαστές, οι αντισυστημικοί, όσοι μισούν τη δικτατορία της επιστήμης και σκαρφαλώνουν στις πλαγιές για να βρουν μελισσόχορτο, ή κάππαρη, τα ανακατεύουνε με αμμοχάλικο, με γλουτολίνη, τα βράζουν όλα μαζί, ρίχνουν και λίγο κουρκουμά και πίνουν το μείγμα για να γίνουν αθάνατοι, ενώ απλώς, από θνητοί, γίνονται κοντολήξιμοι. Ο άλλος κάθεται δεκατέσσερις ώρες σερί, κάθε μέρα, στην τουαλέτα, ώστε να μην του έρθει να τα κάνει έξω, εκτός σπιτιού, και κολλήσει μικρόβια.
Γενικώς υπάρχουν διάφορες ποικιλίες δύσκολων σχέσεων με την πραγματικότητα. Ειδικά, αν ορισμένοι πλουτίσουν αιφνιδίως, ξιπάζονται και θέλουν αίφνης να γίνουν και Ντόριαν Γκρέι, να γίνουν αθάνατοι, παντοτινά, αγέραστα μορμολύκεια· πουρότεκνα, που λέμε, παιδαριογέροντες: παπούτσι adidas με αερόσολα, ροκ μπλουζάκι και λευκή κοτσίδα. Αλλοι κάνουν πλασμαφαίρεση, αφαλάτωση, λεύκανση εξάτμισης και άλλες τεχνικές νεότητας με μηλόξιδο, με μυαλοαναρρόφηση, γενικώς «εναλλακτικές» θεραπείες. Με ό,τι μπορεί να φανταστεί ένα «εγώ» που έχει σαλτάρει από τις κολακείες άσχετων, τα πολλά λεφτά και τη μεγαλειώδη αυτοεικόνα· σκέψου: εν Ελλάδι, αυτή τη στιγμή, υπάρχουν δηλωμένοι επισήμως στην εφορία δύο χιλιάδες επαγγελματίες αστρολόγοι και καφετζούδες – προσωπικά δεν πάω σε αυτούς διότι πώς να τους πω ότι έχω ωροσκόπο γαλέο;
Δηλαδή, η παντοτινή νεότητα του ογδονταεννιάχρονου παππού και η θεραπεία της φαλάκρας είναι θέματα που πουλάνε πάντα. Τώρα και η προθανάτια ευεξία με τα βλαστοκύτταρα· με πλασματικό πλάσμα· με παπαρόσκονη· με μπότοξ, που κάνει ορισμένες συμπαθείς γυναίκες πιο όμορφες κι απ’ τον Μπρέζνιεφ. Αλλες με στόμα ροφού, τσαχείλες λαγοκέφαλου και επαρκή σιλικόνη που τρεμίζει «όπως τα νευρικά κλονίσματα του ζελέ», καθώς γράφει κι ο Μαγιακόφσκι.
Και, πώς γίνεται και πουλάνε αιώνια νεότητα γιατροί που οι ίδιοι έχουν καταφανώς γεράσει και φαλακρύνει απάνθρωπα; Δεν βλέπουμε ότι ο Θεοδωρόπουλος είναι ένας νεάζων ηλικιωμένος με κόκκινα παντελόνια και, αφού ο ίδιος δεν μπορεί να παραμείνει αγέραστος, πώς θα το πετύχει στους άλλους; Ψιλά γράμματα θα μου πεις – σημασία έχει να διαθέτεις τα φράγκα, να ξιπαστείς και να πιστέψεις πως τώρα πια μπορείς ακόμα και να ξαναγίνεις τζόβενο. (Λαϊκιστικός μυστικισμός). Δεν σου φτάνει που η επιστήμη σού έχει ήδη δώσει μακροζωία, μέσο όρο τα ογδόντα πέντε χρόνια, συν το Viagra, το Cialis και άλλα σηκωτικά, εάν μετά τα εβδομήντα σου δεν βαριέσαι να ξεντύνεσαι, δεν έχεις κουραστεί πια με τους έρωτες, το σεξ και τα γλυκανάλατα SMS.
Αν, λοιπόν, βάζεις μόνος σου τα χρυσαφικά στην κατσαρόλα και πας και τα δίνεις στον καλαμπόρτζο γιατρό για να σε κρατήσει νέο για πάντα, ποιος φταίει τελικά, αν όχι ολιστικά; Εάν δεν έχεις γυμναστεί ποτέ στην ζωή σου, δεν κάνεις ποδήλατο, δεν περπατάς, δεν κολυμπάς και θες ένα ολόκληρο σαλάμι αέρος από τον Σκλαβενίτη μόνο για να θρέψεις το ένα μπούτι σου, ποιος ενέχεται; Τι να σου κάνουν και οι γιατροί; – δεν είναι λίγοι, εξάλλου, σε κάθε επάγγελμα, που ψάχνουν για κορόιδα, κάτι που δεν είναι και εντελώς παράνομο. Διότι υπάρχουν και ένα σωρό έλληνες ιατρολάγνοι, επαγγελματίες ασθενείς, αρρωστομανείς, πεισιθάνατοι, που όλη μέρα τριγυρνάνε στα ιατρεία – αυτούς, ποιος θα τους συμμαζέψει; Και δεν είναι μόνο οι φραγκάτες περιπτώσεις, αλλά και οι φτωχομπινεδιάρικες που έχουν ψύχωση με τα ιατρεία, τα φαρμακεία, τα αντιβιοτικά, τη δήθεν νεότητα, την εμμονή του μειρακιογέροντος. Κατά τ’ άλλα:
– Σε αυτό το φέρετρο ακουμπάει όλη η Ελλάδα.