Εγώ κι ο σκύλος μου, ο μόνος φίλος μου

Τον σκύλο σου δεν τον νοιάζει το όνομά σου, το μπραντ σου, τα λεφτά σου. Ούτε αν επιστρέφεις σε βίλα ή σε δυάρι. Δεν τον ενδιαφέρει τίποτα από όσα καθορίζουν τη θέση σου στα μάτια των άλλων. Αναγνωρίζει το βήμα σου στην πόρτα. Και χαίρεται επειδή επέστρεψες εσύ.

Αυτή η σχέση χτίζεται στην καθημερινότητα. Στη βόλτα, στο παιχνίδι, στο χέρι που απλώνεται για ένα χάδι. Δύο διαφορετικά πλάσματα μαθαίνουν τις συνήθειες και τις ανάγκες το ένα του άλλου. Αποκτούν έναν δικό τους τρόπο επικοινωνίας, όπου ένα βλέμμα ή μια κίνηση αρκούν για να ζητήσουν επαφή, να εκφράσουν ανησυχία, να βρουν ηρεμία.

Ο άνθρωπος έχει την ευθύνη αυτής της κοινής ζωής. Κι όσο μαθαίνει τον σκύλο του, μαθαίνει να παρατηρεί, να φροντίζει, να υπολογίζει μια ύπαρξη πέρα από τον εαυτό του. Η αγάπη αποκτά συγκεκριμένο περιεχόμενο: χρόνο, παρουσία, συνέπεια. Ακόμη και μια δύσκολη μέρα, κάποιος χρειάζεται τη βόλτα του. Και η φροντίδα του μπορεί να γίνει ο λόγος να σηκωθείς.

Είναι ο μόνος φίλος που υπάρχεις δίπλα του χωρίς να χρειαστεί ποτέ να αποδείξεις την… «αξία» σου. Η ευαλωτότητα δεν είναι μειονέκτημα. Κι η σχέση αυτή είναι πάντα πέρα για πέρα αυθεντική.