Γιώργος Χρυσοστόμου: «Η τηλεόραση είναι ένα άλλο είδος παιδικής χαράς»
Σ’ ένα «Κάμπινγκ» όπου τίποτα δεν είναι ακριβώς όπως φαίνεται, ο Γιώργος Χρυσοστόμου δεν θα μπορούσε παρά να έχει έναν ρόλο ιδιαίτερο. Η νέα σειρά του Mega που έρχεται από τις 21 Σεπτεμβρίου, ισορροπεί ανάμεσα στην κωμωδία και το μυστήριο και φέρνει κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο μια παρέα διαφορετικών ανθρώπων, με μυστικά, αδυναμίες και ιστορίες που σταδιακά διασταυρώνονται. Ανάμεσά τους και ο Σοφοκλής, ο ρόλος που υποδύεται ο έμπειρος ηθοποιός κι είναι ταυτόχρονα σκληρός, ευάλωτος, απρόβλεπτος κι ανθρώπινος. Ο «καμπινγκράτορας» του «Αλλου κόσμου», όταν συναντιέται με τον Ιορδάνη, έναν μέχρι πρότινος φιλήσυχο λογιστή (Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος) που μόλις έχει φτάσει στο τουριστικό θέρετρο μαζί με τα παιδιά του, θα δει τις εύθραυστες ισορροπίες της καθημερινότητάς του να ανατρέπονται. Με αφορμή τη συμμετοχή του στη σειρά, ο Γιώργος Χρυσοστόμου μίλησε στα «Πρόσωπα».
Πείτε μας λίγα λόγια για τη σειρά.
Πρόκειται για μια κωμωδία που μπλέκει και το αστυνομικό θρίλερ. Αυτός είναι ένας πολύ ωραίος συνδυασμός. Εχει μια πλοκή που αφορά ένα σκάνδαλο με φόντο τον μικρόκοσμο του κάμπινγκ «Αλλος κόσμος» με μοναδικούς ήρωες. Είναι όλοι ένας κι ένας οι βασικοί χαρακτήρες αλλά και οι υπόλοιποι που έρχονται. Φυσικά είναι μπολιασμένο με πολύ όμορφες σχέσεις αγάπης, ερωτικές, συζυγικές και φιλικές μεταξύ των ανθρώπων. Ολοι οι ήρωες έχουν μια σκοτεινή πλευρά, που είναι όμως πολύ δικαιολογημένη κι αυτό τους κάνει ολόκληρους. Μ’ αρέσει που δεν είναι σε ένα πρώτο επίπεδο αλλά έχουν κάτι από πίσω. Είναι ήρωες που παίζονται από εξαιρετικούς συναδέλφους κι ο καθένας στη θέση του είναι πολύ δυνατός.
Πώς αντιμετωπίζετε τον ρόλο του Σοφοκλή;
Αρχικά, χαίρομαι γιατί δεν ήταν στην παλέτα των ρόλων που μέχρι στιγμής έχω κάνει κι αυτό είναι δέλεαρ για μένα. Δεν μοιάζει με κανέναν που έχω παίξει ήδη. Εχει βέβαια στοιχεία από τη δική μου προσωπικότητα, τα οποία έχουμε βάλει. Είναι ένας άνθρωπος με πάρα πολύ καλή πρόθεση να κάνει μεγάλες καταστροφές. Εχει ένα background τραυματικό και μια διακριτική ιδιορρυθμία στον τρόπο της συμπεριφοράς του. Είναι λαϊκός τύπος που χωρίς να έχει σπουδάσει μιλάει με αρχαΐζουσες φράσεις πολλές φορές. Είναι ο ιδιοκτήτης του κάμπινγκ αλλά και ο προστάτης όλων. Αγαπάει πολύ τις γάτες και τα μάτια του είναι σκοτεινά. Είναι πολύ αστείος, χωρίς να κάνει κάτι ιδιαίτερο, είναι απαθής. Είναι ένας ιδιόρρυθμος, πανέμορφος ήρωας. Είναι ένας αντιήρωας, διότι θα ταυτιστούμε μαζί του που εξισορροπεί τις καταστάσεις αλλά είναι τελείως λάθος.
Η σειρά συνδυάζει χιούμορ, μυστήριο και πιο συγκινητικές ιστορίες. Πού βρίσκεται για εσάς η γοητεία αυτής της ισορροπίας;
Στο ότι έτσι είναι η ζωή. Μας κάνει πολλές φορές πλάκα. Μας συγκινεί επίσης ιδιαιτέρως και μας προβληματίζει. Συνδυάζει αυτά τα τρία στοιχεία. Αυτό θέλει μια μαεστρία για να το μεταφέρεις στην οθόνη ή στη σκηνή, γιατί πρέπει να το αποδομήσεις και μετά να το ανακατασκευάσεις. Η ζωή το φέρνει μόνη της και το κάνει πολύ σοφά αλλά εμείς πρέπει να το κατασκευάσουμε. Η γοητεία για μένα βρίσκεται στο γεγονός ότι το story telling έχει μια μαγεία. Είναι σαν καρδιογράφημα. Γίνεται αστείο και συγκινητικό. Γελάς πολύ πιο εύκολα έπειτα από μια συγκινητική στιγμή και συγκινείσαι πάρα πολύ πιο εύκολα ύστερα από μια αστεία. Κάπως το κλειδί της μιας ξεκλειδώνει την πόρτα μιας άλλης ψυχολογικής κατάστασης. Το αστυνομικό είναι το αλατοπίπερο. Το κάνει πάρα πολύ ζουμερό. Οπότε είναι σαν να παίζεις ένα τεράστιο επιτραπέζιο παιχνίδι. Απλά δεν κινείς εσύ τους ήρωες. Ανεβαίνει το σασπένς έτσι. Είναι σαν μια τούρτα όπου η βάση, το παντεσπάνι είναι το κάμπινγκ, από πάνω η μία στρώση είναι το αστυνομικό και οι υπόλοιπες μπλέκουν το συγκινητικό με το αστείο στην ίδια σκηνή.
Εσείς με το κάμπινγκ πώς τα πάτε;
Είμαι από αυτούς που και χωρίς αντίσκηνο έχω μείνει στη φύση. Επειδή έχω μεγαλώσει στη φύση, είμαι πολύ εκπαιδευμένος στο να κόβω ένα κλαδί και να φτιάχνω πράγματα. Είμαι λίγο Μαγκάιβερ. Εχω κάνει από ελεύθερα, τότε που επιτρεπόταν, μέχρι οργανωμένα κάμπινγκ. Δεν είμαι πολύ φαν πια. Πήγα να κάνω κάμπινγκ μια φορά και κουράστηκα με το να μαζεύω τα σκουπίδια που άφησαν οι προηγούμενοι, βαρέθηκα κι έφυγα. Στα οργανωμένα, επειδή τουλάχιστον σε αυτή τη χώρα δεν έχει κανένας την ενσυναίσθηση ότι κάποιος άλλος υπάρχει δίπλα, την τελευταία φορά που πήγα, έφυγα γιατί είχε φασαρία. Εχω χορτάσει τα κάμπινγκ στα Κουφονήσια και στο Σούνιο. Τώρα μεγάλωσα λίγο, θέλω την ντουζιέρα μου. Είναι λίγο αστείο όταν ο άλλος πάει για κάμπινγκ για να έρθει σε επαφή με τη φύση και παίρνει μαζί του τηλεόραση και power bank για να έχει το κινητό του ή τροχόσπιτα που έχουν μέσα τους όλο τον δυτικό πολιτισμό. Εχει γίνει λίγο μεσοβέζικο το κάμπινγκ. Για τα παιδάκια είναι πιο μαγικό να κοιμηθούν σ’ ένα αντίσκηνο ένα βράδυ αλλά εγώ δεν τρελαίνομαι να το ξαναζήσω.
Το «Κάμπινγκ» σημαίνει και την επιστροφή σας στην τηλεόραση. Είναι συνειδητή επιλογή να κρατάτε μια απόσταση από αυτήν;
Και ναι και όχι, με την έννοια του ότι δεν έχω κάθε χρόνο πολλές προτάσεις για να επιλέγω να ξεκουραστώ. Βεβαίως, θα μπορούσε να θεωρηθεί συνειδητή η απόφαση να είμαι εκτός τηλεόρασης όταν κάνω μια παράσταση η οποία με εξαντλεί όπως ήταν «Η άνοδος του Αρτούρο Ούι». Συνειδητό είναι και το να είμαι στην τηλεόραση με μια σειρά όπως το «Κάμπινγκ» που τη δουλεύει το κανάλι και η παραγωγή αρκετό καιρό. Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι η τηλεοπτική μου πορεία είναι πάντοτε συνειδητή σε σχέση με το τι ρόλο θέλω να παίξω και το κάνω λίγο προσευχή ή manifest. Μ’ αρέσει πάρα πολύ η τηλεόραση, όταν ειδικά συνδέεται μ’ ένα ωραίο σενάριο όπως είναι αυτό. Είναι ένας άλλος κόσμος, τελείως κοντά αλλά και μακριά από τον θεατρικό και μου λειτουργεί λίγο ως αποτοξίνωση. Οχι ότι είναι τοξικό το θέατρο, αλλά είναι ένα άλλο είδος παιδικής χαράς η τηλεόραση. Είναι άλλοι άνθρωποι που δουλεύουν εκεί, συνδέεσαι αλλιώς μαζί τους όταν τους βλέπεις κάθε μέρα. Είναι μια άλλη φάση τελείως. Πέραν τούτου, το καλλιτεχνικό κομμάτι πάντα γίνεται λίγο σοφά με την τηλεόραση κι εμένα, κάπως σωστά το φέρνει η ζωή να παίρνω απόσταση και να επιστρέφω.