Από τον Γουέμπστερ στην Κίμπερλι
Ο Ντάνιελ Γουέμπστερ (1782-1852), το όνομα του οποίου ανέφερε ο Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα, δεν έγινε γνωστός για τον φιλελληνισμό του. Ούτε για τη «διάσημη ομιλία στο Κογκρέσο, που βοήθησε στην προβολή της υπόθεσης της Ελληνικής Επανάστασης ενώπιον των εκπροσώπων της νεαρής αμερικανικής δημοκρατίας», κατά πώς είπε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ (7.10.2026).
Ηταν ένας πολιτικός που έκανε πολλά για να μεγαλώσει προς δυσμάς το αμερικανικό κράτος, αλλά πολλοί θυμούνται ότι στάθηκε η αφορμή για να θεσπιστούν οι πρώτοι νόμοι κατά της πολιτικής διαφθοράς στις ΗΠΑ.
Το 1833 έστειλε μια επιστολή προς τον πρόεδρο της Τράπεζας των Ηνωμένων Πολιτειών. Σε αυτή δεν έγραφε «Honey, please…», όπως η ημέτερη Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, αλλά ήταν πιο ωμός: «Αν κρίνετε σκόπιμο να συνεχιστούν οι υπηρεσίες μου [προς την Τράπεζα] στη Γερουσία, θα ήταν καλό να ανανεώσετε την καθιερωμένη αμοιβή μου (retainer), καθώς μέχρι στιγμής δεν έχω λάβει τίποτα από εσάς για αυτή τη σύνοδο».
Ο τραπεζίτης Νίκολας Μπιντλ έστειλε αμέσως 30.000 δολάρια (1,2 εκατ. σε σημερινές τιμές), ενώ είναι ανυπολόγιστο το ποσό που έλαβε ο γερουσιαστής σε μορφή δωρεών και (αγύριστων) δανείων για τις υπηρεσίες του στη συγκεκριμένη τράπεζα.
Εκτοτε ψηφίστηκαν σε όλο τον κόσμο πολλοί νόμοι κατά της πολιτικής διαφθοράς, αλλά ουδείς κατάφερε να την εξαλείψει. Πάντα και παντού εφευρίσκονται ευφάνταστοι τρόποι για να υπερκεραστούν τα νομικά εμπόδια.
Δημιουργείται το γνωστό γαϊτανάκι: οι νόμοι εκσυγχρονίζονται για να συμπεριλάβουν νέες μορφές διαφθοράς· η διαφθορά βρίσκει καινούργιους τρόπους· ψηφίζονται νέοι νόμοι κ.ο.κ. Αυτό είναι πολύ λογικό: πρώτα εμφανίζεται η παραβατική συμπεριφορά και μετά προκύπτει η ανάγκη αντιμετώπισής της.
Σήμερα, και με εξαίρεση την αμερικανίδα πρεσβευτή στην Ελλάδα, ουδείς ζητεί μετρητά για πολιτικές χάρες. Η πολιτική διαφθορά γίνεται μέσα από αδιαφανή πλέγματα επιχειρήσεων, με εξωχώριες εταιρείες και φορολογικούς παραδείσους.
Οι ηγέτες των κρατών σπανίως εμπλέκονται προσωπικώς σε αμφιλεγόμενες ιστορίες· έχουν ανθρώπους για αυτές τις δουλειές. Εξαίρεση αποτελεί ο Ντόναλντ Τραμπ ο οποίος – εν τη αλαζονεία του; – δεν ορρωδεί προ ουδενός. Είναι αναρίθμητα τα σκάνδαλα κατά την πρώτη προεδρία του (2017 – 2021) και έγιναν πολύ περισσότερα κατά τη δεύτερη (2025 – σήμερα).
Η μη κυβερνητική οργάνωση Center for American Progress υπολογίζει ότι τα έσοδα της οικογένειας Τραμπ από την άσκηση της προεδρίας φτάνουν τα 2,93 δισεκατομμύρια δολάρια. Σε αυτά περιλαμβάνονται οι πωλήσεις κρυπτονομισμάτων $Trump που εξέδωσε ο ίδιος (636 εκατ.), τα 400 εκατομμύρια για τη «δωρεά» του αεροσκάφους από το Κατάρ, τα 28 εκατ. που εισέπραξε η Μελάνια Τραμπ από την Amazon για ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή της, 90 εκατομμύρια που πήρε ο ίδιος ο Τραμπ από γίγαντες των media για να αποσύρει αβάσιμες μηνύσεις κατά μέσων ενημέρωσης, οι οποίες δεν θα είχαν καμιά ελπίδα στα δικαστήρια· ήταν στην ουσία καλυμμένες δωρεές κ.ά. Είναι προς έρευνα και αποτίμηση οι άλλες επιχειρηματικές και «αναπτυξιακές» δραστηριότητες της οικογένειας, όπως π.χ. το ξενοδοχειακό συγκρότημα στην Αλβανική Ριβιέρα.
Σύμφωνα με το Bloomberg, η περιουσία της οικογένειας υπερδιπλασιάστηκε στα χρόνια του «Make America Great Again»…
Τάδε Έφη: Οσκαρ Λέβαντ
Η μόνη διαφορά Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών είναι ότι οι Δημοκρατικοί επιτρέπουν και στους φτωχούς να είναι διεφθαρμένοι. Ο αμερικανός συνθέτης για την πολιτική διαφθορά.