Δεν υπάρχει πιο περίπλοκη κατάσταση

Δεν χωρά αμφιβολία ότι η ήττα του ΠΑΟΚ από την Καλαμάτα την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος είναι μία απ’ τις μεγαλύτερες εκπλήξεις που είχαμε φέτος στη Σούπερ Λίγκα – σίγουρα πιο μεγάλη από την ήττα του Ολυμπιακού από τον ΟΦΗ στο Γ. Καραϊσκάκης, αλλά και από τις ισοπαλίες που η ΑΕΚ έφερε με την Κηφισιά και τον Αστέρα Τρίπολης.

Όχι γιατί η Καλαμάτα είναι χειρότερη ομάδα από τον ΟΦΗ, την Κηφισιά και τον Αστέρα. Αλλά γιατί ο ΠΑΟΚ γνώριζε τα αποτελέσματα στα παιχνίδια της Κυριακής και αν τη Δευτέρα το βράδυ είχε κερδίσει θα ήταν πρώτος. Η λογική έλεγε πως με μια σοβαρή εμφάνιση όφειλε να το κάνει. Αλλά πολλές φορές στο ποδόσφαιρο η λογική είναι κακός σύμβουλος για όποιον κάνει προγνωστικά.

Πολλά

Ο ΠΑΟΚ νόμιζε ότι θα μπορούσε να ξεπεράσει χωρίς μεγάλες βαθμολογικές απώλειες στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος τέσσερις δύσκολες ιστορίες στις οποίες υπήρξε πρωταγωνιστής το περασμένο καλοκαίρι.

Ο ΠΑΟΚ χώρισε με τον προπονητή Ραζβάν Λουτσέσκου έπειτα από χρόνια. Πούλησε τον καλύτερό του ποδοσφαιριστή, δηλαδή τον Γιάννη Κωνσταντέλια, στα μέσα του καλοκαιριού στην Μπορούσια Ντόρτμουντ, ενώ προηγουμένως υπήρχαν και από την ΠΑΕ και από τον ποδοσφαιριστή διαβεβαιώσεις στους οπαδούς ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί.

Ακολούθησε ο σκληρός αποκλεισμός (διπλός μάλιστα…) από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις: ο ΠΑΟΚ αρχικά αποκλείστηκε στα προκριματικά του Europa League από την Αντερλεχτ και μετά στα προκριματικά του Conference League από την Μπραν. Ομως το χειρότερο που του προέκυψε στην αρχή της σεζόν – και ίσως τελικά να είναι αυτό που θα έχει και το πιο μεγάλο κόστος – είναι οι ανακοινώσεις των οργανωμένων οπαδών του με τις οποίες ζητάνε από τον ιδιοκτήτη της ομάδας  Ιβάν Σαββίδη να αποχωρήσει.

Καμία

Δεν υπάρχει ελληνική ομάδα στην οποία να έχει εμφανιστεί αυτού του είδους το πρόβλημα και να έχει καταφέρει να πετύχει τους στόχους της. Το να έχει μια ελληνική ομάδα μια διοίκηση που δεν αρέσει στους οπαδούς είναι πρόβλημα, αλλά συχνά είναι και διαχειρίσιμο πρόβλημα: ο κόσμος γκρινιάζει αλλά αν δεν βλέπει άλλη λύση ησυχάζει.

Αυτό που γίνεται για μια ομάδα βαρύ φορτίο είναι να υπάρχει στους οπαδούς η εντύπωση ότι αν ο τωρινός ιδιοκτήτης αποχωρήσει θα έρθει στη θέση του κάποιος που μπορεί να πετύχει με την ομάδα σημαντικότερα πράγματα – κι ο κάποιος να έχει ονοματεπώνυμο. Αυτό συμβαίνει στον ΠΑΟΚ. Η εμφάνιση του Τέλη Μυστακίδη κάνει τους οργανωμένους οπαδούς (και όχι μόνο…) να ονειρεύονται την έλευση ενός νέου ιδιοκτήτη που θα βάλει του κόσμου τα χρήματα. Και αυτό από μόνο του αρκεί για να κάνει την καθημερινότητα της διοίκησης Σαββίδη αρκετά περίπλοκη.

Προηγούμενα

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα. Ο Ντέμης Νικολαΐδης και η διοίκησή του κάποτε έκαναν πολύ καλή δουλειά στην ΑΕΚ. Αλλά όταν η Ενωση απώλεσε έναν-δυο στόχους, ο κόσμος της άρχισε να νοσταλγεί την περίοδο του Δημήτρη Μελισσανίδη και αυτό ήταν για τον Νικολαΐδη και τους συνεργάτες του κάτι σαν την πέτρα του Σίσυφου: ήταν βαριά κι ήταν αδύνατον να απαλλαγούν από αυτή. Κάτι ανάλογο συνέβη και στον ΠΑΟΚ τον καιρό που τον διοίκησε ο Θοδωρής Ζαγοράκης. Καλό παιδί ο κάποτε αρχηγός του ΠΑΟΚ και τίμιες οι προθέσεις του. Αλλά όταν στο προσκήνιο εμφανίστηκε ο Σαββίδης όλοι άρχισαν να τον πιέζουν να παραχωρήσει την ομάδα και να φύγει όσο πιο γρήγορα γινόταν – πράγμα που τελικά έγινε. Ο Σαββίδης μοιάζει να βρίσκεται στη θέση που ήταν κάποτε ο Ζαγοράκης. Ο κόσμος αναγνωρίζει ότι έχει προσφέρει στον ΠΑΟΚ πολλά και την ίδια στιγμή περιμένει να τον δει να παραδίδει τα κλειδιά της ομάδας στον επόμενο. Απλά γιατί αυτός τού μοιάζει έτοιμος να βάλει πολύ περισσότερα χρήματα.

Βάρος

Μία ελληνική ΠΑΕ μπορεί να διαχειριστεί κάμποσες δυσκολίες. Ομως είναι δύσκολο να αντιμετωπίσει τις φαντασιώσεις και τις προσδοκίες των ίδιων των οπαδών της. Αν ο κόσμος αρχίσει και πιστεύει ότι υπάρχει κάπου ένας Κροίσος έτοιμος να κάνει μεγάλες επενδύσεις, όποια κι αν είναι η προσφορά της υπάρχουσας διοίκησης, θα περιμένει τον Κροίσο σαν Μεσσία και θα πιέζει για τον ερχομό του.

Το αποτέλεσμα είναι ότι το βάρος των παιχνιδιών της ομάδας που βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση γίνεται ασήκωτο. Κάθε ήττα προκαλεί συζητήσεις που έχουν να κάνουν, όχι με τον προπονητή ή την απόδοση της ομάδας, αλλά με την επάρκεια, την ικανότητα και τη δυνατότητα προσφοράς της τωρινής διοίκησης.

Όλο αυτό κάνει την καθημερινότητα της ομάδας εξαιρετικά δύσκολη. Στο ποδόσφαιρο πρέπει να παίζεις για να κερδίσεις τον αντίπαλο. Αν πρέπει να παίζεις για να στηρίζεις τον εργοδότη που έχεις, το κάθε παιχνίδι αποκτά διαστάσεις παράξενης δοκιμασίας. Δεν γίνεται αντίπαλος μιας ομάδας να είναι ο υποψήφιος επόμενος ιδιοκτήτης της ΠΑΕ. Κάπου όλα περιπλέκονται.

Σπουδαία

Την περασμένη Δευτέρα ο ΠΑΟΚ βρήκε απέναντί του μια σπουδαία Καλαμάτα. Η Μαύρη Θύελλα στην επιστροφή της στη Σούπερ Λίγκα έχει εμφανιστεί με μια ομάδα που είναι ένα πραγματικό κομψοτέχνημα: πριν από το ματς με τον ΠΑΟΚ είχε τρομάξει τον Παναθηναϊκό στο ουδέτερο γήπεδο της Νίκαιας.

Έχει τρεις ποδοσφαιριστές που δεν συναντάς σε πολλές από τις μεγάλες μας ομάδες. Ο νεαρός Πινέιρο είναι ένας μέσος που γνωρίζει πολύ καλά την τέχνη του αμυντικού χαφ και θα μας δείξει πολύ περισσότερα στη συνέχεια. Ο Μορέιρα ήταν o MVP της περσινής δεύτερης κατηγορίας, παίζει χρόνια στην Ελλάδα και ακραίο επιθετικό με τέτοια ικανότητα και στην αμυντική κάλυψη, σπάνια βλέπουμε στα ελληνικά γήπεδα. Οπως σπάνιο ήταν στην Τούμπα και το σόου του Κοσταρικανού Κένεθ Βάργκας.

Είχε τραυματιστεί στο ματς της πρεμιέρας με τον Αρη. Οι αμυντικοί του ΠΑΟΚ δεν τον γνώριζαν και δεν το περίμεναν κι αυτός πέτυχε δύο γκολ κάνοντας καταπληκτικά πράγματα. Αλλά ποιος να τα ακούσει αυτά στη Θεσσαλονίκη και να δεχτεί ότι ήταν ο λόγος που ο ΠΑΟΚ έχασε από την Καλαμάτα; Ολοι συζητούν αν μετά την ήττα αυτή, που χαρακτηρίζουν «ήττα ντροπής», ο Μυστακίδης είναι πιο κοντά – κάποιοι μπορεί και να χάρηκαν και για την ήττα. Αν ο ΠΑΟΚ σε τέτοιες συνθήκες καταφέρει να κάνει πρωταθλητισμό θα γράψει ιστορία. Αλλά μοιάζει πολύ δύσκολο ακόμα κι αν το υλικό του μόνο κακό δεν είναι. Αλλά η αξιολόγηση του υλικού έχει μικρή σημασία: ό,τι συμβαίνει είναι πέρα από το ποδόσφαιρο…