Νέοι

Ανεξάρτητα του πώς εξελίσσεται η κοινωνική έκρηξη στη Γαλλία και σε άλλες χώρες, ένα πρώτο δίδαγμα λέει πως πρέπει έγκαιρα να σκύψουμε πάνω από τους νέους και τις νέες και να αφουγκραστούμε τις συλλογικές τους αγωνίες. Το σημερινό περίπλοκο τοπίο και οι ραγδαίες μεταβολές στις σχέσεις των ανθρώπων και στην ίδια την κοινωνική συνοχή επιδρά βαθιά στη ζωή των νεότερων ανθρώπων, που δεν περιβάλλονται με το παλιότερο κοινωνικό δίχτυ των μεταπολεμικών ευρωπαϊκών κρατών.

Η νέα επισφάλεια που δεν είναι μονότροπη, ούτε με μία μόνο πυροδότηση, γενικεύει μια συνθήκη όπου στο κέντρο των διεργασιών είναι η νεολαία. Kαθόλου τυχαία στη σημερινή Γαλλία της πολιτικής υποεκπροσώπησης και περιδίνησης αποδεσμεύεται ένας χώρος για διαμαρτυρία της νεολαίας και με αφορμή όχι μόνο εκπαιδευτικά θέματα μα ευρύτερα. Πλάι βέβαια στις κινητοποιήσεις των νέων ή και παράλληλα καταγράφονται και φαινόμενα μηδενιστικής και απαράδεκτης βίας που δεν γονιμοποιούν τα κινήματα αλλά τα υπονομεύουν.

Το θέμα όμως είναι οι ευρωπαϊκές ελίτ και η συνολική ευρωπαϊκή πολιτική τάξη να προβλέπει τις κοινωνικές δίνες και να έχει τον στρατηγικό τρόπο να τις αποτρέπει και να μηδενίζει το έδαφος όπου μπορεί να επωάζονται. Το τελευταίο δεν είναι απλώς θέμα καταστολής όταν αυτές εκφράζονται. Μα κυρίαρχο πολιτικό θέμα συμπερίληψης των νέων, θετικής κοινωνικής κινητικότητας, προνομίων και παροχών αλλά και ενός νέου κοινωνικού κράτους και βαθμίδων κοινωνικής προστασίας και δημοκρατίας. Ευρώπη που να χωρά και να καθιστά πρωταγωνιστές τους νέους, όχι να τους περιθωριοποιεί.