Τεράστια η διαφορά ποιότητας

Η ΑΕΚ στο «Etihad» δεν τα κατάφερε. Γνώρισε μία αναμενόμενη ήττα, η οποία όμως ήταν «βαριά». Και επειδή μιλάμε μεταξύ μας, φυσιολογική ήταν και η έκταση του σκορ με την εικόνα των δύο ομάδων μέσα στο γήπεδο. Η Σίτι ακόμα και χωρίς τους Χάαλαντ, Ντοκού, Κόβατσιτς και Σεμένιο, είναι πολλά επίπεδα πάνω. Ας μην εθελοτυφλούμε. Οποτε ήθελαν ανέβαζαν ρυθμό και έκαναν ό,τι ήθελαν. Είναι «σκληρό», αλλά είναι η πραγματικότητα.

Είχα γράψει πως αν η ΑΕΚ ήθελε να πάρει κάτι από αυτό το ματς, θα πρέπει να τρέξει πολύ περισσότερο από τα 111 χλμ. που έτρεξε στα δύο πρώτα ματς στη διοργάνωση. Θα έπρεπε να πάει στα 115, 116, 117. Το έκανε σε σχέση με τον μέσο όρο της, αλλά όχι σε αυτά τα επίπεδα. Ετρεξε 114,5, αλλά και πάλι ήταν λίγο. Για να αντιληφθείτε τη διαφορά, η Σίτι που είχε μέσο όρο 118 χλμ. έτρεξε 116,9. Πιο λίγο δηλαδή, αλλά και πάλι φαίνεται η «απόσταση» των δύο ομάδων. Και το έκανε και στο ρελαντί.

Προσωπικά δεν περίμενα ότι θα πάρει βαθμό ή… βαθμούς η ΑΕΚ στο Μάντσεστερ. Στο τέλος της ημέρας, αν πρέπει να «χτυπάει» το κεφάλι της στον τοίχο, δεν είναι για το ματς της Τρίτης, αλλά για το παιχνίδι της περασμένης Τετάρτης με τη Σαχτάρ. Εκεί χάθηκε η ευκαιρία για να πάρει βαθμό ή βαθμούς. Και αν ο Πήλιος είχε σκοράρει στο «Στάμφορντ Μπριτζ» και όχι στο «Etihad» τώρα η κουβέντα θα ήταν πολύ διαφορετική. Ας είχε βάλει εκείνο το πλασέ και ας έχανε χθες η ΑΕΚ… 5-0. Ομως, στο ποδόσφαιρο δεν μπορείς να μιλάς με υποθέσεις.

Ο,τι έγινε, έγινε, όμως στο Μάντσεστερ. Δεν έχει κανένα νόημα να κλαις επειδή ηττήθηκες από τη Σίτι. Ακόμα και με 5-1. Ναι, βαρύ το σκορ, ναι η ΑΕΚ δεν ήταν ανταγωνιστική, αλλά εδώ άλλοι και άλλοι έχουν ζήσει τέτοιες βραδιές. Το θέμα είναι πώς το ξεπερνάς. Γιατί το ματς αυτό πέρασε και ακολουθούν «ζόρια».