Γιώργος Κωνσταντίνου: «Το σανίδι είναι η ζωή μου, θα παίζω μέχρι να πέσω κάτω»

Σε μια αποκαλυπτική εξομολόγηση, ο σπουδαίος ηθοποιός Γιώργος Κωνσταντίνου μίλησε για τη βαθιά του αγάπη για το θέατρο που τον κρατάει ζωντανό, ανατρέχοντας παράλληλα στα δύσκολα παιδικά του χρόνια και τα τραύματα της Κατοχής.

Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο αγαπημένος καλλιτέχνης τόνισε πως η σκηνή λειτουργεί για εκείνον σαν «μαγικό φάρμακο». Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, μπορεί να ξεκινάει από το σπίτι του με προβλήματα και πόνους, αλλά με το που πατάει το πόδι του στο θέατρο, όλα εξαφανίζονται και παίρνει καινούργια πνοή. «Είμαι πολύ μικρότερος στην ψυχή και στην κίνηση από την ηλικία μου όταν βρίσκομαι στη σκηνή… Θα παίζω μέχρι να σωριαστώ κάτω», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Οι αναμνήσεις από τον Κουν και τα δύσκολα χρόνια

Αναφερόμενος στα πρώτα του βήματα, ο Γιώργος Κωνσταντίνου στάθηκε στη σημασία που είχε για εκείνον ο μέντοράς του, Κάρολος Κουν. Όπως θυμήθηκε, μέσα από τις πρόβες, τα σκηνικά και τους μικρούς ρόλους κομπάρσου που έκανε ως μαθητής μαζί με τον Κώστα Καζάκο, διδάχτηκε την απόλυτη αλήθεια και το γνήσιο συναίσθημα στην υποκριτική.

Από την άλλη, οι μνήμες από την παιδική του ηλικία παραμένουν οδυνηρές. Μεγαλώνοντας μέσα στη φτώχεια, την πείνα και τα δεινά του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου –θυμᾶται μάλιστα χαρακτηριστικά να βρίσκεται μόλις έξι χρονών στην Τήνο όταν τορπιλίστηκε το καταδρομικό «Έλλη»–, κουβαλάει τραύματα που, όπως παραδέχεται, τον οδήγησαν και σε λάθη κατά τη διάρκεια της ζωής του.

Παρά τις δυσκολίες και τα «σκοτάδια» εκείνης της εποχής, ο ίδιος κατάφερε να βρει το νόημα της ζωής του μέσα από την τέχνη, παραμένοντας αφοσιωμένος στο θέατρο μέχρι σήμερα.