Πονάω για τη Γαλλία μου

Αυτό το Σαββατοκύριακο, η Γαλλία τυλίχθηκε στις φλόγες και οι εικόνες των συγκρούσεων και της βίας επισκίασαν τα αιτήματα των πολιτών για την ακρίβεια, καθώς και τις διεκδικήσεις των μαθητών.

Κατά τη διάρκεια της νύχτας, η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο, όταν ορδές ταραχοποιών, ορισμένοι από τους οποίους ήταν πολύ νεαρής ηλικίας, επιτέθηκαν στις αστυνομικές δυνάμεις, λεηλάτησαν και κατέστρεψαν καταστήματα, φτάνοντας μέχρι και την εισβολή σε δημόσια κτίρια και δημαρχεία, σύμβολα της Γαλλικής Δημοκρατίας, για να τα πυρπολήσουν και να τα καταστρέψουν. Η εικόνα της Μαριάν, του συμβόλου της Γαλλικής Δημοκρατίας, πεσμένης στο έδαφος και ποδοπατημένης, μας τραυμάτισε όλους συλλογικά.

Σε πολλές περιοχές της χώρας, βιώσαμε το χάος. Η διαδήλωση είναι συνταγματικό δικαίωμα. Η κλοπή, η λεηλασία και η καταστροφή, όμως, πρέπει να τιμωρούνται.

Τι έχουμε χάσει, τι έχουμε κάνει λάθος, τι δεν έχουμε καταλάβει, ώστε αυτή η νεολαία να μισεί τόσο πολύ τη χώρα της και να αμφισβητεί με τέτοια βιαιότητα τις δυνάμεις της τάξης;

Θα πρέπει να δούμε σε όσα συμβαίνουν και το αποτύπωμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς του Μελανσόν, η οποία, ενόψει των προεδρικών εκλογών, προσδοκά να προσελκύσει τις ψήφους αυτής της νεολαίας που αναζητά σημεία αναφοράς. Την ίδια στιγμή, η ακροδεξιά της Μαρίν Λεπέν διακηρύσσει με ολοένα μεγαλύτερη ένταση, υιοθετώντας ένα ύφος που παραπέμπει σε προεδρική υποψηφιότητα, ότι η αποκατάσταση της τάξης θα καταστεί δυνατή μόνο εάν αναλάβουν την εξουσία οι δικές της δυνάμεις.

Εύλογα, λοιπόν, τίθεται το ερώτημα: «Ποιος ωφελείται από το έγκλημα;». Κατά την άποψή μου, καμία βιώσιμη και αποτελεσματική μακροπρόθεσμα λύση δεν μπορεί να προέλθει από τα άκρα. Αλλωστε, ούτε η Ιταλία της Τζόρτζια Μελόνι έμεινε αυτό το Σαββατοκύριακο αλώβητη από ανάλογες συγκρούσεις.

Ωστόσο, αυτό που αποκαλύφθηκε αυτές τις ημέρες ήταν και η αδυναμία του κράτους να αντιδράσει. Οι αστυνομικές δυνάμεις αποδείχθηκαν ανεπαρκείς σε αριθμό και αδυνατούσαν να αντιμετωπίσουν την ένταση της βίας. Παράλληλα, η ομιλία του προέδρου της Γαλλίας την επομένη των ταραχών μάς άφησε άφωνους, καθώς δεν φαινόταν να αντιλαμβάνεται ούτε την οργή που επικρατεί στους δρόμους ούτε τον πόνο των ανθρώπων που υπέστησαν τις συνέπειες αυτής της βίας.

Η Γαλλία βαδίζει, επομένως, προς εκλογές υψηλού κινδύνου, βαθιά διχασμένη και αποδυναμωμένη σε πολλά επίπεδα.

Οι μήνες που έρχονται θα είναι δύσκολοι για μια χώρα που είναι ήδη επιβαρυμένη από ένα δυσθεώρητο δημόσιο χρέος, ύψους 3.500 δισεκατομμυρίων ευρώ, και μια οικονομία που βρίσκεται σε τέλμα.

Χωρίς τάξη, δεν μπορεί να υπάρξει δικαιοσύνη, ισότητα, οικονομική ανάπτυξη ούτε εμπιστοσύνη.

Χρειάζεται, όμως, να ξαναπιάσουμε και εμείς δουλειά. Η Γαλλία είναι η ευρωπαϊκή χώρα με τη χαμηλότερη ηλικία συνταξιοδότησης. Είναι επίσης η πρωταθλήτρια στη φορολόγηση, με φόρους και επιβαρύνσεις κάθε είδους, την ώρα που οι δημόσιες υπηρεσίες χάνουν χρόνο με τον χρόνο την αποτελεσματικότητα και την αποδοτικότητά τους.

Είναι, συνεπώς, επείγουσα ανάγκη να προχωρήσουμε σε μεταρρυθμίσεις, ώστε να αποκαταστήσουμε την εμπιστοσύνη και να δώσουμε ξανά ελπίδα στη νεολαία μας, η οποία αναζητά το μέλλον της.

Η Γαλλία πρέπει, πάνω απ’ όλα, να βάλει σε τάξη τόσο τα δημόσια οικονομικά της όσο και τους δρόμους της, εάν θέλει να συνεχίσει να εμπνέει και να γοητεύει τους νέους της, στη Γαλλία και πέρα από τα σύνορά της.

Η Φρανσουάζ Ντιμόν είναι γαλλίδα γερουσιαστής