Επιτελικός εθελοντισμός

Εχει πάει Παρασκευή και το Μέγαρο Μαξίμου ακόμη δεν έχει απαντήσει συγκεκριμένα στα ερωτήματα της αντιπολίτευσης για ένα από τα στελέχη του. Το ζήτημα δεν είναι προσωπικό. Το πτυχίο ενός πολιτικού στελέχους θα ήταν θέμα για τα κουτσομπολιά και τίποτα παραπάνω, αν η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν είχε κάνει τη λέξη «αριστεία» σημαία της, μαζί με τα βιογραφικά των πέντε σελίδων. Και σε όσα έχουν δημοσιευτεί για τον Μιχάλη Μπεκίρη είναι, κυριολεκτικά, το λιγότερο ενδιαφέρον. Στην πραγματικότητα ένα πτυχίο δεν εγγυάται ικανότητα σε μια καθαρά πολιτική θέση, αλλά λίγη θεσμική σοβαρότητα θα έπρεπε να είναι κάπως απαραίτητη.

Η υπόθεση αφορά βασικά την τήρηση των κανόνων ή και την πλήρη αποφυγή τους. Σε περίπτωση που σας έχει διαφύγει, ο διευθυντής δύο γραφείων του Πρωθυπουργού της χώρας είναι, μας λένε, «εθελοντής». Η αστειότητα αυτή δεν περιγράφει μια ευγενική προσφορά, αλλά ένα καθεστώς απόλυτης αδιαφάνειας και ασυδοσίας. Και είναι αποκαλυπτικό ότι ο ίδιος και η κυβέρνηση απαντούν μόνο για το αν έχει πτυχίο. Ξέρουν πολύ καλά πού βρίσκεται το πρόβλημα.

Η θέση του διευθυντή σε γραφείο του Πρωθυπουργού δίνει πρόσβαση σε πληροφορίες και κρατικές υπηρεσίες. Δίνει πολύ πραγματική εξουσία που ασκείται στο όνομά του Πρωθυπουργού. Ο εθελοντής μπορεί να σηκώνει το τηλέφωνο και να πει σε έναν δημόσιο υπάλληλο ή σε έναν εκλεγμένο βουλευτή τι να κάνει· και θα υπακούσουν. Αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, συμβαίνει. Τέτοια εξουσία δεν μπορεί να ασκείται στο μιλητό. Στα κανονικά κράτη αυτό το λέμε αυθαιρεσία.

Αυτό βεβαίως στο Μέγαρο Μαξίμου το καταλαβαίνουν πολύ καλά. Οπως επεσήμανε σε άρθρο του στα «ΝΕΑ» ο νομικός Αντύπας Καρίπογλου, ένα πρόσωπο που δεν έχει διοριστεί ποτέ, δεν έχει την ιδιότητα του υπαλλήλου κατά το άρθρο 13 του Ποινικού Κώδικα. Αρα δεν υποχρεούται σε δήλωση πόθεν έσχες. Δεν ξέρουμε πώς βιοπορίζεται, από πού πληρώνεται, την περιουσία του. Επιπλέον, δεν μπορεί να διωχθεί για δωροληψία ή για παράβαση καθήκοντος, και κανείς δεν μπορεί να διωχθεί για δωροδοκία του ή για συνέργεια σε τέτοια αδικήματα. Ξανά: Το θέμα δεν είναι προσωπικό· είναι μια ακόμη ένδειξη ότι το «επιτελικό κράτος» που υποσχέθηκε τάξη, διαφάνεια και αριστεία, παρέδωσε ένα κράτος κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της ανάγκης.