Παλικάρια

Με ανακούφιση μάθαμε προ ημερών από τον εκπρόσωπο Τύπου του Σαμαρά ότι ο Σαμαράς με τον Καραμανλή είναι τόσο αδέλφια που βλέπουν μαζί μπάσκετ.

Βέβαια δεν καταλάβαμε το ίδιο κι από τον Καραμανλή που λίγο νωρίτερα έλεγε ότι έχει να μιλήσει με τον Σαμαρά κάτι μήνες κι ούτε έδειξε κανέναν ενθουσιασμό για το κόμμα που οργανώνει.

«Αν έψαχνα κόμμα θα έφτιαχνα δικό μου, πιο πολύ θα έπαιρνα από τον Σαμαρά!» φέρεται να δήλωσε.

Γενικά δηλαδή μάλλον σνομπάρει τον αδελφό του και υπό δημιουργία αρχηγό υπό δημιουργία κόμματος. Ο οποίος όμως με αδελφική αφοσίωση τρέχει όπου μιλάει ο Καραμανλής, ίσως για να δείξει ότι το αίμα νερό δεν γίνεται.

Συνεπώς η ανακούφιση αποδεικνύεται παρακινδυνευμένη. Πιο πιθανό είναι να συνεχίσουμε να ζούμε με την πίκρα ότι δύο τέτοια εθνικά κεφάλαια δεν βλέπουν μαζί μπάσκετ.

Μικρό το κακό, ίσως μου πείτε. Ούτως ή άλλως και οι δύο αποτελούν κάτι που ένας παλιός πολιτικός της παράταξής τους ονόμαζε «εικαζόμενο μέγεθος».

Ο ένας φτιάχνει υποτίθεται κόμμα. Κι ο άλλος ισχυρίζεται πως αν έφτιαχνε κι εκείνος κόμμα θα έπαιρνε περισσότερο. Αντε βρες.

Θυμήθηκα ένα έργο του πατέρα μου με τίτλο «Κάτι κουρασμένα παλικάρια». Εκεί διάφορα τζόβενα ώριμης ηλικίας με επικεφαλής τον Λάμπρο Κωνσταντάρα νεάνιζαν κι έκαναν τους γκόμενους της εποχής σε μια προσπάθεια να φανούν νέοι.

Δεν είναι ασυνήθιστο λοιπόν κάτι που ονομάζεται «φόβος της απόσυρσης».

Ετσι και στην πολιτική. Ανθρωποι με μια ιστορία στον τόπο αντί να κάτσουν σπίτι και να γράψουν ή να υπαγορεύσουν τα απομνημονεύματά τους εκφωνούν βαρετές διαλέξεις με αφόρητες κοινοτοπίες ή κατατρίβονται σε μικρότητες, εχθρότητες κι εμπάθειες.

Ακόμη κι έτσι ίσως θεωρούν ότι υπάρχουν. Κι ότι παίζουν κάποιον εθνικό ρόλο τον οποίο μόνο οι ίδιοι αντιλαμβάνονται.

Εχω ξαναγράψει την ιστορία με τους Σοβιετικούς που μετά τον θάνατο του Στάλιν έστειλαν τον Μολότοφ πρέσβη στη Μογγολία.

Εκεί τον ξετρύπωσε ένας ανταποκριτής των «Times». Ο Μολότοφ τον ρωτούσε με ενδιαφέρον τι είχαν γίνει οι βρετανοί πολιτικοί που γνώρισε την εποχή του πολέμου.

– Είναι στη Βουλή των Λόρδων, απάντησε ο δημοσιογράφος.

– Ωστε εκεί τους στέλνετε εσείς, συμπέρανε ο Μολότοφ.

Ισως είναι κρίμα που στην Ελλάδα δεν έχουμε μια Βουλή των Λόρδων να λένε τα δικά τους και να ξεχαρμανιάζουν αζημίως τα κουρασμένα παλικάρια της πολιτικής.

Πολύ φοβούμαι όμως ότι ακόμη μεγαλύτερο κρίμα είναι πως δεν έχουμε μια Μογγολία. Αλλά τι μπάσκετ να βλέπεις στην Ουλάν Μπατόρ;