Για ένα ψήφισμα
Ακόμη και οι πιο φανατικοί του MAGA στην Αμερική κατάλαβαν ότι η ήττα στις ενδιάμεσες εκλογές ήταν πολύ μεγάλη για να είναι στημένη. «Too big to rig» είναι η έκφραση που επικράτησε στην πολιτική συζήτηση. Γι’ αυτό και όλοι τους, χωρίς εξαιρέσεις, παραδέχθηκαν την ήττα, με πρώτο τον πρόεδρο Τραμπ. Δεν ισχύει το ίδιο, όμως, για τον δήμαρχο Αθηναίων Χάρη Δούκα, ο οποίος δεν κατάλαβε ότι αν μία πρόταση καταψηφίζεται με σκορ 213-111, δηλαδή με σχεδόν διπλάσιο αριθμό ψήφων, όπως καταψηφίστηκε η δική του πρόταση στο συνέδριο της ΚΕΔΕ, αυτό λέγεται ήττα και όχι νοθεία. Επιεικώς μάλιστα το λέμε ήττα, διότι με τέτοιο σκορ είναι συντριβή, όπως επισημαίνει ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ, Λάζαρος Κυρίζογλου, στην ανακοίνωσή του για τις καταγγελίες του κ. Δούκα και το επεισόδιο που προκάλεσε.
Σε ένα σημείο εντούτοις έχει άδικο ο κ. Κυρίζογλου στην ανακοίνωσή του, συγκεκριμένα εκεί που κατηγορεί τον δήμαρχο Αθηναίων ότι «επιχείρησε να διασύρει την τοπική αυτοδιοίκηση». Η κατηγορία είναι αβάσιμη, διότι η τοπική αυτοδιοίκηση μπορεί να διασύρεται μόνη της, δεν έχει ανάγκη τον κ. Δούκα ούτε κανέναν άλλον. Το διαπιστώνουμε, άλλωστε, στην ψηφοφορία και στη διαδικασία της καταμέτρησης, στα γεγονότα δηλαδή που προκάλεσαν το επεισόδιο με πρωταγωνιστή τον κ. Δούκα. Γιατί ο δήμαρχος Αθηναίων μπορεί να μην είχε την υποστήριξη για να περάσει το ψήφισμα που ήθελε, αλλά το χάος που βλέπουμε στο βίντεο δεν το λες «ψηφοφορία», παρά μόνο με εισαγωγικά. Κάποιος από το προεδρείο της ΚΕΔΕ, πάντως, ακούγεται να το χαρακτηρίζει «παιδική χαρά» – επιεικώς και αυτός.
Εξάλλου, η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι καμία παρθένα. Στις μετρήσεις της κοινής γνώμης αναδεικνύεται ως ο πλέον διεφθαρμένος τομέας του Δημοσίου και δεν νομίζω οι μετρήσεις αυτές αντιμετωπίζονται ως επιχειρήσεις διασυρμού της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η περίφημη αποκέντρωση προσχηματικά μόνο αφορούσε τη λήψη αποφάσεων, ουσιαστικά ήταν αποκέντρωση του πελατειασμού και της συνακόλουθης διαφθοράς. Συγχρόνως, ήταν και πολλαπλασιασμός του κράτους και των υπαλλήλων – ψηφοφόρων. Υπό το πρίσμα αυτό, η αποκέντρωση ήταν, πράγματι, ένα βήμα περαιτέρω εκδημοκρατισμού, με την έννοια ότι μεγάλωσε το τραπέζι, ώστε να χωράει και άλλους – να σιτίζεται και η Β΄ Κατηγορία, όχι μόνο η Α’.
Για το επίμαχο του καβγά, λίγα γνωρίζουμε. Το μόνο που βρήκα στα σχετικά δημοσιεύματα ήταν ότι επρόκειτο για ένα ψήφισμα αντικυβερνητικού χαρακτήρα. Περί του αντικειμένου του ψηφίσματος δεν έχω ιδέα. Μα ούτε και έχει σημασία, γιατί ήταν ένα ψήφισμα, δηλαδή μια δήλωση των επιθυμιών εκείνων που το συνέταξαν. Μιλάμε, με άλλα λόγια, για πολιτική φοιτητικού αμφιθεάτρου, για κάτι που εκ των πραγμάτων δεν έχει σημασία.
Ισως θα ήταν καλύτερα για τον δήμαρχο να αφήσει τα ψηφίσματα και να κατευθύνει τις ικανότητές του σε πράγματα απτά. Νομίζω ότι έχει μείνει λίγο πίσω σε εκείνα τα 5.000 δέντρα που θα προσέθετε κάθε χρόνο στη χλωρίδα των Αθηνών. Επίσης, εκείνος ο «ανδριάντας της οδοκαθαρίστριας», τον οποίον είχε ενθουσιωδώς υποσχεθεί σε συνέντευξή του στον Γρηγόρη Αρναούτογλου, τι απέγινε; Γιατί δεν προχωρεί η ανάθεση; Για την καθαριότητα, δεν έχει λόγο να ανησυχεί, τόσο υπερβολικές απαιτήσεις εγώ τουλάχιστον δεν έχω. Υπό την προϋπόθεση, βέβαια ότι θα πέφτει μια καλή βροχή κάθε εβδομάδα να ξεπλένει την πόλη.
Φυσιολογική κατάσταση
Τελικά, ο πάταγος της ήττας του Τραμπ ακούστηκε και από τον ίδιο. Δεν εξηγείται αλλιώς ότι, στην πρώτη συνέντευξή του μετά τις εκλογές, παραδέχθηκε ότι η πολιτική των απελάσεων ήταν «πολύ σκληρή» (too tough). Το επανέλαβε μάλιστα τρεις φορές, ώστε να μην υπάρχει αμφιβολία.
Η σκοπιμότητα είναι προφανής, δεδομένου ότι οι απελάσεις απομάκρυναν τους λατίνους ψηφοφόρους, η ψήφος των οποίων είχε συμβάλει αποφασιστικά στην εκλογική νίκη του 2024.
Ενώ όμως ο πρόεδρος αναγνωρίζει το λάθος, διορίζει τον εμπνευστή του λάθους στη θέση του προσωπάρχη του Λευκού Οίκου. Γιατί ο Στίβεν Μίλερ, ο νέος προσωπάρχης ήταν ο εμπνευστής της πολιτικής των απελάσεων, καθώς επίσης εκείνος που υπερασπίστηκε δημοσίως τη βαρβαρότητα του ICE και τις δολοφονίες αμερικανών πολιτών.
Αν μια τέτοια αντίφαση αφορούσε οποιονδήποτε άλλο, θα το λέγαμε τρικυμία εν κρανίω. Εφόσον πρόκειται για τον πρόεδρο Τραμπ όμως, είναι η φυσιολογική του κατάσταση.