Кулларыма алап кар бөртеген, яңа дөнья ачтым кебек бүген

Гү­зәл гамь
Бө­те­ре­леп ак­рын ис­кән җил­дә
Кар бөр­те­ге кун­ды иң­нә­ре­мә...
Күк­тән төш­кән мон­дый ма­тур­лык­ны
Кү­рер ке­бек ба­ры рәс­сам гы­на.
Җе­мел­дә­ве аның таң ка­лыр­лык,
Би­зәк­лә­рен тиң­лим мог­җи­за­га.
Ка­бат­лан­мас нә­фис гү­зәл­ле­ге
Кай­да бу­лыр икән бу дөнь­я­да?
Сок­лан­сам да ма­тур­лы­гын кү­реп,
Сал­кын икән­ле­ген тоя кү­ңел...
Кул­ла­ры­ма алып кар бөр­те­ген,
Яңа дөнья ач­тым ке­бек бү­ген.

Кыр­лай­да­гы ки­че­реш­ләр
Кыр­лай ди­гән исем ише­тү­гә,
Бө­ек Ту­кай ки­лә күз ал­ды­ма.
Җен-пә­ри­ләр, Су ана­сы, Шү­рә­ле­ләр
Әле­гә­чә яши ди­ләр бу авыл­да.
Җый­ган чак­та ур­ма­ның­да җи­ләк-гөм­бә,
Шү­рә­ле­се ки­леп чы­га юаш кы­на.
Ай­лы төн­дә тал­лар еш­лы­гын­да
Су ана­сы ты­ныч кы­на су­га чу­ма.
Ха­лык сөй­ли: хак­мы, ял­ган­дыр­мы –
Бар да бар, дип, Кыр­лай ур­ма­нын­да.
Ту­кай абый күр­гән бу ге­рой­лар,
Кү­ре­нә, ах­ры, ша­гыйрь җан­лы­лар­га.

Кү­ңел уй­ный
Кү­ңел уй­ный, бер дә тук­тый ал­мас,
Кү­ңел уй­ный, кү­ңел яра­лы...
Үзәк­ләр­гә үтеп са­гыш бас­кан
Ка­ян гы­на та­быйм дә­ва­ны?
Кү­ңел уй­ный, йө­рәк елый сык­рап,
Күз­ләр­дә яшь, лә­кин ела­мыйм.
Күп­ме ге­нә ми­не из­сен тор­мыш,
Үт­кән­нәр­гә бо­ры­лып ка­ра­мыйм.
Кү­нел уй­ный, ты­ныч­ла­на ал­мый,
Авыр­лык­лар һа­ман өе­лә.
Ә мин ба­рам ал­га бер тук­та­мый,
Җи­ңү­ләр­гә кү­не­лем сө­е­нә.
Уй­на­ма син, сык­ра­ма син, кү­ңел,
Бер­кай­чан да җи­ңе­леп ела­ма.
Авыр­лык чүп бу­лып арт­та ка­лыр,
Гел сө­е­неп яшә, арт­ка ка­ра­ма.

Син яным­да бул­ган­да
Син бул­ган­да гел яным­да,
Ми­не шат­лык би­ләп ала.
Син яным­да, син ба­рын­да,
Авыр­лык­лар арт­та ка­ла.
Син бул­ган­да гел яным­да,
Ми­не бә­хет би­ләп ала.
Төш­лә­ре­мә гел ке­рә­сең,
Ба­ры тик син ге­нә җан­да.
Син бул­ган­да ми­ңа рә­хәт,
Ты­ныч­лык би­ли кү­ңе­лем.
Наз­лы ка­раш һәм сүз­лә­рең
Ише­тер­мен мин бү­ген.
Син бул­ган­га мин яши­мен,
Гел то­я­мын шат­лык­ны.
Бер­гә­ләп ки­лә­чәк­тә дә
Үт­кә­рер­без карт­лык­ны.

Яшь­лек
Яшен бу­лып яшь­нәп,
Да­выл бу­лып шау­лап,
Таш­кын хы­ял­лар­ны куп­та­рып,
Диң­гез­ләр­не ки­чеп, да­ла­лар­ны ги­зеп,
Ат­кан ук­тай ки­лә яшь­ле­гем.
Ба­ла­чак­тан ка­ла ха­ти­рә­ләр,
Шау-гөр ки­леп уй­нап йө­рү­ләр.
Дус­лар бе­лән бер­гә кө­леп-уй­нап,
По­ход, ла­герь­лар­га йө­рү­ләр.
Ал­да без­нең зур хы­ял­лар, өмет,
Ки­че­реш­ләр бар­сын ал­ма­шып.
Һәр яңа көн шат­лык алып кил­сен,
Йөр­мә­сен тик бә­хет ада­шып.

Ярат­мыйм
Ярат­мыйм мин көз­ге моң­су кич­не,
Бо­лыт­лы төн, ур­ман шау­ла­вын.
Әл­лә кур­кып, әл­лә ял­гыз­лык­тан,
Ир­тә таң­ны кө­теп ята­мын.
Ярат­мыйм мин на­хак сүз әйт­кән­не,
Са­ран­лык­ны, ял­ган, әләк­не.
Ярат­мыйм мин кур­как адәм­нәр­не,
Ах­мак­лык­ны һәм дә ял­кау­ны.
Ярат­мыйм мин, ярат­мый­мын
Һа­ва­лар­га чө­еп мак­тау­ны.
«Мин бул­ды­рам. Ме­нә кү­ре­гез», – дип,
Бар җир­дә дә сөй­лә­неп йө­рү­не.

Сак­лыйк та­би­гать­не
Та­би­гать­не бик тә, бик тә яра­там мин,
Һәр фа­сы­лын кө­тәм, уй­ла­нам.
Җәе җит­сә – кө­зен; кө­зе җит­сә – кы­шын;
Кы­шы кил­сә, язын са­гы­нам.
Көз­лә­рен­дә моң­су уй­га ба­там,
Кыш­ла­рын­да ту­ңам, өши­мен.
Яз­ла­рын­да таш­кын гөр­лә­век­ләр бу­лып,
Өр-яңа­дан яши баш­лый­мын.
Җәй­лә­ре­нә ке­реп, хы­ял­лар­га чу­мып,
Ир­кә­лә­нәм ко­яш ну­рын­да...
...Сак­лыйк та­би­гать­не, ма­тур­лык­ны сак­лыйк,
Бар ма­тур­лык ке­ше ку­лын­да!

Наз­лы­гөл Мә­сә­ли­мо­ва, Ар­ча ра­йо­ны, Кур­са Поч­мак ур­та мәк­тә­бе, 10нчы сый­ныф.

Су­ык ба­бай
Урам­да су­ык,
Кар­лар шы­гыр­дый.
Усал эт ке­бек,
Җил­ләр ырыл­дый.
Кош­кай­лар өчен
Җим­лек­ләр ясыйк.
Нә­ни дус­лар­ны
Су­ык­тан сак­лыйк.

Ку­ян
Ку­ян­ның ту­ны
Ак төс­тә икән.
Ди­мәк, көз үтеп,
Сал­кын кыш җит­кән.
Мар­га­ри­та Гал­ла, Нур­лат ра­йо­ны, Киз­ләү төп мәк­тә­бе, 2нче сый­ныф.

Исе­мең чә­чәк­кә тиң
Яз­гы гөл­дәй наз­лы, сер­ле дә син,
Йом­шак та син, үзең са­быр да.
Исе­мең дә си­нең чә­чәк­кә тиң,
Ма­тур бит син әни­ем, Гөл­на­ра.
Син пе­шер­гән кү­мәч, пә­рә­мәч­ләр
Тел йо­тар­лык, шун­дый тәм­ле­ләр.
Син бәй­лә­гән җы­лы оек­баш­лар
Сал­кын­ны һич үт­кәр­ми­ләр.
Син бул­ма­саң, әни­ем, әгәр җир­дә,
Кы­зык бул­мас иде ми­ңа да.
Ко­яш ке­бек бал­кып, без­гә те­рәк бу­лып,
Яшә, әни, яшә шу­ңа да!
Ра­мис Та­ли­пов, Мөслим районы, Симәк урта мәктәбе.

Сөй­кем­ле әни­ем
Ми­нем әни­ем бик сөй­кем­ле,
Исем­нә­ре Фәр­дия.
Өй­гә биш­ле алып кайт­сам,
«А­фә­рин!» – ди­еп сөя.
Ай­нур Иль­я­зов, Балтач районы, Чапшар башлангыч мәктәбе, 1нче сый­ныф.

Җы­лы сүз­ле
Дөнь­я­да иң наз­лы әни –
Мө­га­ен, ми­нем әни.
Ягым­лы җы­лы сүз­лә­ре
Кү­ңе­лем­не ир­кә­ли.
Озак яшә син, әни­ем,
Кар­тай­мый­ча го­мер­гә.
Бә­хет­ле ки­лә­чәк те­ли
Си­ңа кы­зың, ка­дер­лең.
Ин­ди­ра, Ар­ча ра­йо­ны, Хә­сән­шә­ех мәк­тә­бе.

Кар­лы­ган чәе
Кар­лы­ган чәе бик тәм­ле,
Йө­рәк­ләр­гә ял би­рә.
Ары­ган­да эчеп куй­саң,
Тән­нәр­гә си­хәт бу­ла.
Кар­лы­ган чәе фай­да­лы
Йө­рәк­ләр­гә, күз­ләр­гә.
Кар­лы­ган чәй­лә­рен эч­сәң,
Кү­ңел­ләр кү­тә­ре­лә.
Алия Га­ли­е­ва, Чаллы, Га­ли Акыш исе­мен­дә­ге 84нче ли­цей.

Ике­се дә укы­ту­чы
Тор­мы­шым­да төп ки­ңәш­чем –
Ул ка­дер­ле әни­ем.
Аның үз ки­ңәш­че­се бар –
Ул ка­дер­ле әби­ем.
Әни­ем­не, әби­ем­не
Яра­там, хөр­мәт итәм.
Алар тор­мы­шым кү­ген­дә
Як­ты йол­ды­зым икән.
Ике­се дә укы­ту­чы –
Чын хөр­мәт­кә ла­ек­лар.
Шу­лар үр­нә­ген­дә мин дә
Ки­тәм ди­гән өмет бар!!!
Га­лия Ша­ки­ро­ва, Балтач районы, Бөр­баш ур­та мәк­тә­бе, 5нче сый­ныф.