Φωτιές, αυτή η άρρωστη μάστιγα…

Δεκαετίες τώρα – ήμουνα νιος και γέρασα –, από τις εποχές του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Ανδρέα Παπανδρέου, η Ελλάδα καίγεται κάθε καλοκαίρι. Εκατομμύρια στρέμματα έχουν γίνει στάχτη, όπως και χιλιάδες σπίτια, αλλά, ΚΥΡΙΩΣ, έχουν χαθεί πάρα πολλές ανθρώπινες ζωές και φυσικά κάθε λογής ζώα, θύματα της πύρινης λαίλαπας.

Σχεδόν μισό αιώνα τώρα το ίδιο σενάριο. Στάχτη και απελπισία και πόνος, και δίπλα κατάρες, αναθέματα και επιθέσεις στο «ανύπαρκτο κράτος». Κανείς δεν γλίτωσε από την οργή του κόσμου μπροστά στην – κυριολεκτικά – καμένη γη και τα αθώα θύματα.

Ακόμα και ο λαοφιλής Ανδρέας Παπανδρέου είχε δεχτεί έντονη κριτική μετά την καταστροφική πυρκαγιά της Πεντέλης τον Αύγουστο του 1982, σαράντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια πριν.

«Μα κάνουμε ό,τι μπορούμε αλλά δεν είναι δυνατόν να πλησιάσει κανείς αυτές τις φωτιές. Ασφαλώς πυροσβεστική αντλία δεν το μπορεί, και ο αεροπόρος κατ’ ανάγκην, αφού το αεροπλάνο είναι το κύριο μέσον καταπολέμησης».

Ναι, ο Παπανδρέου είχε μιλήσει ευθέως για εμπρησμούς.

«Η κυβέρνηση και το υπουργείο Δημοσίας Τάξεως ιδιαίτερα θα κάνει οτιδήποτε είναι δυνατό να φτάσει στην πηγή αυτών των εμπρησμών πράγμα όχι εύκολο», είχε πει μπροστά στο πύρινο μέτωπο.

Αλλά εκείνος που είχε γνωρίσει τη χλεύη ήταν ο Βύρων Πολύδωρας, όταν στις 27 Αυγούστου 2007 έκανε μια δήλωση που τον ακολούθησε σε όλη την πολιτική του καριέρα.

«Ο στρατηγός άνεμος ορίζει πολλά πράγματα για τη δράση μας, κυρίως των αεροπλάνων».

Είχαμε λοιπόν τον στρατηγό άνεμο, την ασύμμετρη απειλή, τους τούρκους δολιοφθορείς (γιατί κι αυτό ειπώθηκε), τους έλληνες εμπρηστές, σκοτεινά σχέδια, θεωρίες συνωμοσίας, ηλίθιους που έκαναν απαγορευμένες εργασίες στο δάσος, απ’ όλα είχε ο – καμένος – μπαξές.

Και κάθε μα κάθε φορά, η εκάστοτε αντιπολίτευση ξιφουλκούσε κατά της κυβέρνησης, μέχρι να τα λουστεί η ίδια για να καταλάβει ότι σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει κάποιος να ζυγίζει πολύ καλά αυτά που λέει.

Η κατακαμένη Ελλάδα υποφέρει μισό αιώνα τώρα αλλά όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν.

Προφανώς δεν χωράνε συγκρίσεις. Απλώς η φονική πυρκαγιά στο Μάτι με τους εκατόν τέσσερις νεκρούς είναι η φονικότερη στην ιστορία του ελληνικού κράτους και η δεύτερη πιο φονική παγκοσμίως στον εικοστό πρώτο αιώνα μετά τις πυρκαγιές στην Αυστραλία στις 7 Φεβρουαρίου 2009 που είχαν αφήσει πίσω τους εκατόν ογδόντα θύματα.

Το ερώτημα είναι απλό, δίχως να αγνοείται η τεράστια κλιματική αλλαγή που έφερε ακόμα μεγαλύτερα δεινά. Αφού κάθε άνοιξη οι κυβερνήσεις διαβεβαιώνουν ότι έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα και ο κρατικός μηχανισμός είναι ετοιμοπόλεμος, γιατί ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ εξακολουθεί να γίνεται αυτό το μακελειό σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας; Αρα κάτι δεν έχει σχεδιαστεί σωστά ή κάτι δεν έχει προβλεφθεί.

Κι αφού συμβαίνει έτσι γιατί δεν το αλλάζουν; Να επαναφέρουν δασοφύλακες και φυλάκια σε πολλά σημεία; Να γίνει άλλη διαχείριση των δασών και της υπαίθρου που έχει εγκαταλειφθεί; Να αγοράσουν νέου τύπου πυροσβεστικά αεροπλάνα; Να κάνουν κι άλλες προσλήψεις; Να δώσουν τα χρήματα που θα έδιναν για μια φρεγάτα σε έργα υποδομών; Να γκρεμίσουν αυθαίρετα μέσα σε δάση κι ας στενοχωρήσουν κόσμο; Κάτι πρέπει να γίνει, κάτι περισσότερο απ’ ό,τι ως τώρα.

Γιατί δεν γίνεται κάθε φορά που βρέχει να πλημμυρίζουμε και να μετράμε νεκρούς, ούτε κάθε φορά που φυσάει να καίγεται το σύμπαν. Δεν γίνεται ΑΛΛΟ πια.

Ναι, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται σημαντική αύξηση των ημερών με ακραίες πυρομετεωρολογικές συνθήκες κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα την πολύ γρήγορη εκδήλωση πυρκαγιών και την εξάπλωση των πύρινων μετώπων. Αρα τι; Κάνουμε τον σταυρό μας να μη μας εύρει το κακό ή προχωράμε σε καλύτερη πρόληψη; Ας βρουν τα χτένια αυτοί που έχουν τα γένια. Τουλάχιστον ας προσπαθήσουν.