Το τέλος εποχής και το στοίχημα του Μπαρτζώκα

Ας ρίξουμε αρχικά μια ματιά στο ποιοι αποχώρησαν από το Λιμάνι. Γουόκαπ, Πίτερς, Φαλ, ΜακKίσικ. Τέσσερις κομβικοί παίκτες για το παιχνίδι του κόουτς, τέσσερα γρανάζια μιας ερυθρόλευκης μηχανής που στήριξε το περιλάλητο Bartzokas basketball επί σειρά ετών.

Ο μεν Γουόκαπ για μια πενταετία υπήρξε ο παίκτης που, αν και υποτιμημένος στη συνείδηση των περισσότερων, έκανε και με το παραπάνω τη δουλειά. Ο δε Μπαρτζώκας, ακόμη κι αν τα χρόνια περνούσαν, έστω κι αν ο Γουόκαπ αντιμετώπιζε μικροπροβλήματα τραυματισμών, ουδέποτε έχτισε την ομάδα χωρίς να υπολογίζει τον ελληνοποιημένο γκαρντ από το Τέξας ως βασικό του πλέι μέικερ. Γιατί η αφοσίωση του παίκτη στο στυλ παιχνιδιού του προπονητή υπήρξε παροιμιώδης και η άμυνα που έπαιζε, απλά υπέροχη.

Οσον αφορά τον Πίτερς, έδειχνε πάντα έτοιμος να δώσει το παραπάνω στον Ολυμπιακό. Ας είμαστε ειλικρινείς: ο Μπαρτζώκας προφανώς και δεν τον είχε 100% στην καρδιά του, ωστόσο ο Πίτερς τον έβγαζε ασπροπρόσωπο οσάκις τον καλούσε ο προπονητής από τον πάγκο.

Oταν δε έφυγε (για μία και μόνη σεζόν) για τις ΗΠΑ ο Βεζένκοφ, ο Πίτερς πήρε τον ρόλο του βασικού σουτέρ και ανέβασε κατακόρυφα τα ποσοστά του, ήταν μια καλαθομηχανή έξω από τη γραμμή του τρίποντου.

Ο Φαλ, για να πάμε και στον ψηλό, έμοιαζε στα μάτια του έμπειρου κόουτς με έναν πλέι μέικερ ρακέτας, ο παίκτης με την ικανότητα να μοιράζει ασίστ «από μέσα προς τα έξω». Αυτό άρεσε πολύ στον Μπαρτζώκα. Γιατί το στυλ παιχνιδιού του έχει να κάνει με τις πολλές εξτρά πάσες και στόχος είναι να βρεθεί ελεύθερος ένας παίκτης ώστε να κάνει ανενόχλητος το σουτ.

Ακόμη και όταν επέστρεψε από τραυματισμό ο γάλλος σέντερ, ο προπονητής αμέσως είχε στο μυαλό το πότε θα τον εντάξει ξανά στα πλάνα του – τέτοια εμπιστοσύνη του είχε.

Και ο ΜακΚίσικ; Ο αγαπημένος παίκτης του Μπαρτζώκα, σύμφωνα με τη γνώμη πολλών. Τον έφερε αυτός στον Ολυμπιακό κατά τη δεύτερη θητεία του, ήταν ένα βέλος στη φαρέτρα του και ο παίκτης που θα μπορούσε να επιτεθεί κάθετα και να τρέξει όσο κανένας άλλος στο ανοιχτό γήπεδο.

Για όλους αυτούς τους λόγους δύσκολα έβγαινε ο ΜακΚίσικ από την εξάδα των ξένων, ακόμη κι αν ο κόσμος είχε συχνά άποψη διαφορετική.

Τώρα και λίγες ημέρες προτού αρχίσει η νέα αγωνιστική περίοδος, ο Ολυμπιακός και ο Μπαρτζώκας γυρίζουν σελίδα. Δεν είναι κάτι απλό όσο τουλάχιστον φαίνεται με μια πρώτη ματιά. Ναι, ήρθαν χλιδάτα ονόματα και βαριά χαρτιά του (ευρωπαϊκού) μπάσκετ.

Πρέπει όμως να δημιουργηθεί και πάλι μια γερή αλυσίδα. Και ο Γιώργος Μπαρτζώκας να βρει τις σταθερές που χρειάζεται για το παιχνίδι του Ολυμπιακού.